Eva maakt een middelvinger tegen de man die haar hartje Jordaan aanrandde

Bijna de helft van de Nederlandse vrouwen heeft te maken met fysiek of seksueel geweld. Eva werd vorige week hartje Jordaan in haar kruis gegrepen en tegen de grond geslagen.

null Beeld Rink Hof
Beeld Rink Hof

Ze is van de harde grappen, Eva, want die geven de burger moed. 'Blauw oog, je herkent me wel,' had ze gezegd bij de telefonische afspraak. Tough cookie van 1.59 meter, als journalist in Arabische landen gewerkt en gewoond, 42 en voor de duvel en z'n ouwe moer niet bang. En nu ineens klant bij Slachtofferhulp.

En nu ineens beducht voor haar achternaam in de krant. Want hij is nog niet gepakt. Misschien was het een toerist en is hij alweer in het vliegtuig gestapt naar waar ie ook vandaan kwam. Maar voor hetzelfde geld loopt hij nog in haar buurt rond. En dan zou hij haar huis kunnen vinden. Die motherfucker.

Beslissend moment
'Vrouw aangerand in de Jordaan.' Ze lacht, een wrang lachje. Dat blauwe oog begint te verzakken, is niet meer helemaal te verbergen achter haar Ray-Ban. 'Het is iets wat je kent van de statistieken. Zo'n kort berichtje in de krant. En dan gaat iedereen weer door met zijn leven.'

Vorige week, de nacht van woensdag op donderdag, half één. Ze was die avond bij een vriendin geweest die om middernacht jarig werd, ze had haar nog gefeliciteerd en was op weg naar huis. Vlakbij, vijf minuutjes. Ze was lopend gegaan. Een beslissend moment, weet ze nu. 'Ik dacht: ik ben langer bezig met mijn fietsslot.'

Dus liep ze op de stoep van de Willemsstraat. Een goed verlichte doorgangsstraat. Er kwam een man aanlopen, ze ging een beetje opzij om hem te laten passeren. En toen greep hij haar vol tussen haar benen. Keihard. 'Dat raakt zo de kern van je wezen. Ik voel die hand nog steeds.'

'Gorre takken'
Het had veel erger kunnen aflopen, hebben ze bij de zedenpolitie gezegd. De één bevriest van paniek, de ander gaat als een dolle tekeer. Zij begon te schreeuwen, te krijsen, te schelden. 'In die paar jaar Midden-Oosten heb ik heel veel handtastelijke kerels meegemaakt. Misschien heeft me dat nu geholpen, had ik daardoor die reflex van: godverdomme hufter, blijf met je gore takken van me af.'

Maar in het Midden-Oosten was het nooit zo gewelddadig. Dit was hard. Heel erg hard. Ze wist zich los te trekken, gaf hem een stomp tegen zijn schouder. Toen gaf hij haar een vuistslag. Ze belandde tussen twee auto's op straat. 'Hij heeft me echt van de grond gehoekt.' Daar lag ze, gezicht onder het bloed, ze probeerde overeind te krabbelen. Wist: ik móet overeind, want als hij nu boven op me springt, maak ik geen kans.

Woede overheerst
Er fietste een man langs. Beige jas, grijs haar. En ze schreeuwde. 'Meneer! Help! Help! Alsjeblieft!' Maar hij keek niet op of om. Nee, hij had geen oordopjes in, dat weet ze zeker. En ze kan er nog steeds niet bij; hoe zit zo'n vent daarna thuis? 'Je ligt bloedend op de grond en je roept, je sméékt om hulp. Ik vind het zo harteloos.' De dader rende weg, twee meisjes tegemoet die in de avondwinkel haar gegil hadden gehoord en naar buiten waren gekomen. Ze hebben een getuigenis afgelegd.

Eva rende naar een café-restaurant, 150 meter verderop, hoek Marnixstraat. Het personeel kwam met pakken ijs, binnen twee minuten waren de politie, haar partner en een ambulance gealarmeerd. Heeft ze gehuild? Vooral van woede. Woede overheerst. Daarom knalde ze de dag erna ook een foto van zichzelf op Facebook en Twitter, blauw oog en een opgeheven middelvinger - knalrood gelakte nagel. Voor die schijtbak die haar dit heeft aangedaan.

Ze moest naar het ziekenhuis, aanvankelijk dachten ze dat haar neus was gebroken. 'Ik was zó pissig. Ik dacht, godverdomme klootzak, dat kan er ook nog wel bij. Ik wilde hem die vinger geven. Zeggen: Fuck jou. Je hebt me een blauw oog geslagen, maar meer niet. Krijg jij maar de vinketering achter je hartkleppen.'

Alarmfase 5
Ze heeft zich voorgenomen het als een geïsoleerd incident te zien. Wrong time, wrong place. Maar het valt haar tegen, ze had gedacht dat ze zich er makkelijker overheen zou zetten. 'Ik moet mijn emotionele kant op één lijn zien te krijgen met mijn rationele kant.' Ze is schrikachtig, slaapt niet. Lichaam en geest staan op waakzaam. 'Ik ben superalert, alarmfase 5.'

En zaterdag is ze ontploft op Amsterdam CS. Ze had met haar dochter bij haar moeder in Haarlem gegeten, moest langs een groep Britten. Eén van hen maakte een seksuele toespeling. 'Ik ben volkomen geflipt, ik heb hem helemaal verrot gescholden. Ik ben van mezelf geschrokken.' Ze had het haar dochter, negen jaar, heel voorzichtig verteld, dat er een gemene meneer was die mama heeft aangevallen op straat.

Taboe
'Voor een kind zijn je ouders toch de veilige muur tegen kwaad van buitenaf. En als er dan iets met je ouders gebeurt, maakt dat een kind ook van streek. Maar ik wil niet dat mijn dochter bang wordt voor de buitenwereld. Dat wil ik zelf ook niet zijn.' Dus, zegt ze als om zichzelf te overtuigen, moet ze nu even door de zure appel heen bijten. Het gevecht aan met zichzelf. 'Het heeft tijd nodig. Ik heb hulp nodig, ik heb handvatten nodig.'

Haar middelvingerfoto van de dag erna wordt volop gedeeld op de sociale media, maakt veel verhalen los van andere vrouwen. 'Je denkt: in mijn kennissenkring gebeurt zoiets niet. Maar het komt ineens heel dichtbij. Verbijsterend hoe vaak mannen zich vergrijpen. Het is haast taboe om erover te praten, maar het moet juist een taboe zijn voor die kerels. Ik schaam me nergens voor. Hallo, ik ben geen biefstuk.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden