Europavox: Charlie Winston, onthoud die naam!

zZz overdondert als vanouds met een hypnotiserend en een tikje ranzig pompend geluid. Beeld
zZz overdondert als vanouds met een hypnotiserend en een tikje ranzig pompend geluid.

'Pathetique!', constateert Daan Schinkel met een grijns. De Amsterdammer, organist van het duo zZz, staat achter in het publiek van de Coopérative de Mai bewonderend naar Charlie Winston te kijken. In La Coopé, zoals deze prachtige zaal aan de Rue Serge Gainsbourg in Clermont-Ferrand liefkozend genoemd wordt, gebeurt 'het' traditiegetrouw tijdens deze al weer vierde editie van Europavox. En Charlie Winston, Brit met grote populariteit op Franse bodem speelt La Coopé volkomen in extase.

Dit zo sympathieke Franse festival dat totaal is gewijd aan Europese acts blinkt elke keer weer uit in het programmeren van interessant nieuw talent. Jammer genoeg zijn de inzendingen uit de Lage Landen vanavond veroordeeld tot een andere lokatie, een spiegeltent waarvoor het publiek apart 15 euro entree moet betalen. Reden waarom er bij Triggerfinger en zZz, na elkaar geprogrammeerd, niet al te veel bezoekers komen kijken.

Sleazy sound from Amsterdam

Beide acts spelen shows zoals we ze kennen van de Nederlandse en Belgische podia. Triggerfinger (wat een fantastische band is dit toch) rechttoe rechtaan, maar toch sexy rockend, met een glansrol voor zanger-gitarist Ruben Block. Of de mensen wat dichterbij kunnen komen, want dan kan de band ze ruiken, en daar draait het allemaal om: zweet, zo spreekt hij zijn gehoor persoonlijk toe. zZz overdondert als vanouds met een hypnotiserend en een tikje ranzig pompend geluid. Björn Ottenheim zingt enigszins stuurs kijkend vanachter zijn drums en eerder genoemde Daan Schinkel attaqueert zijn Philicordia-orgeltjes als een panter. In de zwoele zomernacht, onder de rook van de Puy De Dome, klinkt hun 'sleazy sound from Amsterdam' opvallend lekker.

En zeker heel wat meer opzwepend dan de gekunstelde Britpop-liedjes van Maxïmo Park, dat - hoezeer ze hun best doen - toch iets veel de indruk maakt van een soort Kaiser Chiefs zonder de juist lalala-koortjes. De overgave van zanger Paul Smith is groot, maar ook wat al te theatraal. Tekenend: de band staat hier geprogrammeerd om 8.10 uur 's avonds. Een grote naam, zoals ze in Nederland en Engeland zijn, is Maxïmo Park in Frankrijk blijkbaar nog niet. Het echte feest weten ze niet aan de gang te krijgen.

Uitzinnige samenzang

I'm from Barcelona (uit Zweden!) slaagt daar nadrukkelijk wel in. Met 17 mensen op het podium (13 man, 4 vrouw) maken ze aan Arcade Fire en Polyphonic Spree verwante jubelrock,waarin Abba, gospel en musical hun sporen hebben achtergelaten. Heerlijk, al die uitzinnige samenzang en dat blazersgeweld. Typisch een band die Lowlands op z'n kop zou zetten. La Coopé wordt in ieder geval helemaal wild, tweeënhalf duizend springende Franse 'can't be wrong', zullen we maar zeggen.

En hun inschattingsvermogen slaan wij alleen maar hoger in, na het zien van Charlie Winston. Een Londenaar (hij oogt oer-Brits) die 'huge' in Frankrijk is (zijn album Hobo is hier een gigantisch verkoopsucces). Hij heeft connecties met Peter Gabriel (was de oppas van zijn zoontje) en is via Cannes gelanceerd op de Franse markt.

Vanavond slaagt hij erin om de volledige zaal Fransen uit volle borst minuten lang Engelstalige koortjes te laten zingen, terwijl hij er als human beatbox bij te keer gaat. Maar ga nu niet denken dat Charlie een rapper is, dat is hij niet. Hij blijkt een alleskunner. Veelzijdigheid troef. Het ene moment speelt hij akoestische gitaar als een typische Britse folky singersongwriter met band (een fantastisch stel, The Oxymorons, met glansrol voor de harmonicaspeler), dan weer zetelt hij achter de elektrische piano en begint aan Buckley-Brel-achtige chansons (weliswaar steeds Britse gezongen), of hij leeft zich schokschouderend uit met een gierend sample-apparaat. Hij doet het publiek versteld staan met al zijn verschillende vaardigheden, maar ook met zijn charme en zelfvertrouwen.

Soms herinnert zijn muziek aan de hele vroege Genesis, en dan weer aan Patrick Watson, maar dan voor een iets minder indie-publiek.

Clermont-Ferrand is in ieder geval idolaat van dit grote talent, dat we in Nederland ook maar gauw eens aan een nadere bestudering moeten onderwerpen. (TOM ENGELSHOVEN EN ROY MANTEL)

Europavox, 29 mei, Clermont-Ferrand

Lees morgen het verslag van dag 2 van Europavox. Met o.a. Bloc Party.

Charlie Winston. Een Londenaar die 'huge' in Frankrijk is. Beeld
Charlie Winston. Een Londenaar die 'huge' in Frankrijk is.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden