Column

Er zit ook een psychologische fout in de stemwijzer

Theodor Holman Beeld Wolff

Met al die stemwijzers blijkt van alles mis te zijn, wat me totaal niet verbaast.

Als minister Plasterk ons al met de hand wil laten stemmen, waarom zouden die stemwijzers dan veilig zijn? (Er zit iets vreemds in deze redenering en deze zin, maar volgens mij klopt hij.)

Bij alle technische fouten die in die stemwijzers zitten, zit er ook een psychologische fout, die weinig aandacht krijgt. Waarom die weinig aandacht krijgt, zal ik straks uitleggen.

Stel dat ik die stemwijzer doe en al die vragen beantwoord, dan sluit ik niet uit dat daar een vreselijke partij uitkomt. Ga maar na: mijn mensbeeld is niet vrolijk, empathie is bij mij ver te zoeken, nederigheid vind ik een deugd en ik ken gevoelens waarvoor een psychiatrische behandeling niet zouden misstaan.

Maar stel je voor - want ik weet dat ik lichtelijk gestoord ben - dat zo'n stemwijzer plotseling zegt dat mijn favoriete partij de Alexander Pechtoldpartij is, of nog erger, de Jesse Klaverpartij.

Dat kan mijn fondanten ego niet aan!

En dat soort nachtmerries gebeuren als je de stemwijzer gebruikt.
Ik merk dat ik bijvoorbeeld van al die stomme stemwijzer-vragen een zeurend hoofd krijg, omdat ik alles ter discussie stel.

Laten we eens aannemen dat een vraag luidt: 'Wilt u liever geld voor de zorg of voor kunst?' Men zou kunnen denken, ook gezien mijn leeftijd, dat ik voor de zorg kies. Mis. Ik kies voor de kunst. Gewoon omdat ik egoïst ben en een film wil maken, en ik besef dat dit alleen kan met subsidie van het rijk, terwijl ik een gigantische tegenstander van subsidie ben.

Maar ik ben geen achttien meer - en hoe ik aan geld kom, zal me eigenlijk aan m'n reet roesten. Diefstal sluit ik niet uit en zwart geld kan bij mij ingeleverd worden. Verder denk ik dat mijn film in feite ook een vorm van gezondheidszorg is: vermoedelijk gaat hij jeugd en bejaarden van de straat houden - dat ga ik althans ook tegen het Filmfonds zeggen.

Dus welke partij ik ook kies, mijn keuze vloeit voort uit een slechte inborst. Ik ben, bij wijze van spreken, een gevaarlijke narcist. Mag ik dan dit land mijn stemkeuze aandoen?

Ik ben dermate egomaniakaal en psychiatrisch neurotisch dichtgevlochten dat elke uitslag van de stemwijzer mij voorkomt als een leugen.

Ik bepaal zelf waarop ik niet stem.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden