Column

'Er rust een vloek op ons gezin, en ik weet hoe dat komt'

Theodor Holman. Beeld Het Parool

Ik vroeg: 'Waarom drinken jullie hier niet B****, die heerlijke wijn van hier? Dat landhuis verderop was toch van signor Nicola, de eigenaar van de B****?' Toen kwam het volgende verhaal:

'Matteo was een lieve knul. Hij had ze niet allemaal op een rij. Altijd goedlachs, altijd iets te enthousiast, vooral als hij een voetbal had. Antonia was zijn moeder. Mooie vrouw. Na de geboorte van Matteo gleed de schoonheid van haar af en was ze vaak te vinden in de kerk, maar haar schuldgevoel kreeg ze niet weggebeden. Matteo werd ouder en vrolijker, leek het wel. En Antonia knapte daarvan op; soms zag je de mannen weer naar haar kijken.

Maar op een dag was Matteo stil. Het was of iemand hem met een schakelaar had uitgezet. Hij gedroeg zich als een hond die te vaak te hard is geschopt.

Korte tijd later rende Antonia hier het plein op. Ze had Matteo achtervolgd en gezien dat hij naar het landhuis was gegaan. Wat moest hij daar? Ze was door de tuin naar een venster gekropen en had gezien hoe signor Nicola Matteo aan het betasten was. Beiden waren naakt.

Wat moest er gebeuren? Niemand kon iets doen; vrijwel het gehele dorp was in dienst bij signor Nicola.

Antonia bond Matteo aan een touw, gaf hem een bal, en hij mocht niet meer van haar zijde wijken. Dat hield ze niet lang vol. Toen Matteo zeventien was, kwamen hij en zijn moeder om bij een verkeersongeluk. Antonia was tegen een boom gereden...

Na de begrafenis beloofden we donna Vittoria, de moeder van Antonia en de oma van Matteo, dat we goed voor haar zouden zorgen. Ze keek ons lang aan, en zei: 'Er rust een vloek op ons gezin. Ik weet hoe die vloek komt. En ik weet wie daarvoor verantwoordelijk is.'

Twee dagen later kwam ook signor Nicola om bij een verkeersongeluk. Alle mannen uit het dorp stonden om de auto heen waaruit het lijk van signor Nicola hing. De politieagenten die het ongeval moesten onderzoeken, keken naar ons en zeiden: 'Hij is onachtzaam geweest.'

Toen draaiden we ons om en gingen naar het café. Daar werden alle flessen B**** stukgegooid. Donna Vittoria heeft vele kaarsen gebrand. Als ze langs ons liep, verscheen er een droefgeestige glimlach op haar gezicht.'

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden