Column

'Er moet steeds meer getroost worden, denk ik'

Theodor HolmanBeeld Wolff

Een oude man met een versleten hond spreekt me aan.

"Hij is dood, hè?"

"Ja, toch nog onverwacht," zeg ik, "maar het was een goede burgemeester."

"Nee, ik bedoel je hond."

"O, die... Ja, die is ook dood."

De man wijst naar zijn hond.

"Die gaat ook zo... Ik bedoel, niet vandaag, maar misschien morgen, of volgende maand... Begrijp je wat ik bedoel? Hij is op."

"Vervelend."

"Ja... 't Was niet mijn hond. Van m'n vriendin. Zes jaar geleden overleden. Ze liet me alles na. Dat was dus alleen Snoet. O ja, en een paar jurken en bloesjes."

"Een mooiere erfenis zou ik niet kennen. Snoet..." Ik aai de hond over z'n bolletje en moet aan mijn eigen Moor denken.

"Wat geld, een tonnetje of wat, had ik ook niet erg gevonden om van Els te erven. Maar Snoet... Ja,'t is een schat. Hij lijkt echt op mij... Echt," zegt de man met nadruk. Hij wil uitleg geven, maar laat dat na.

Snoet is gaan zitten. Tegen het been van z'n baas omdat hij waarschijnlijk bang is anders om te vallen van sullige ouderdom.

"Zal ik je eens wat zeggen over de dood?" zegt de man opeens.

"Ga je me vertellen dat jij dat nu bent? En dat je iemand op deze plek moet halen?"

"Hè? Nee, serieus... Er is iets met de dood aan de hand. Ik heb jarenlang voor Shell in Afrika en Azië gewerkt. En daar wordt soms een week lang de dood gevierd. Als een feest. Daar zijn wij nu ook mee bezig."

"Zoals met de burgemeester?"

"Ja... Maar ook met Fortuyn, André Hazes, Lady Di, je moet eens op YouTube kijken, naar de begrafenis van de man van Céline Dion. Jullie ook met Theo van Gogh. Dat was op tv. Het is tegenwoordig opera of feest."

"Dat zijn manieren voor de achterblijvers om getroost te worden. Er moet steeds meer getroost worden, denk ik."

"Ik zou me schuldig voelen."

"Schuldig?"

"Ja, ik ben ook een gereformeerde jongen. Toen Els stierf wilde ik door niemand getroost worden, misschien alleen door God. Het verdriet kwam na een maand. En dat was fijn. Door verdriet weet je dat je van iemand hebt gehouden. En als Snoet dood is, zeg ik niemand iets. Dan wil ik alleen maar verdriet hebben. Verdriet is mooi."

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden