Plus Klapstoel

Eppo van Nispen tot Sevenaer: 'Kies de oneven kant'

Jonkheer Eppo van Nispen tot Sevenaer (1964) is directeur van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek. De Boekenweek heeft dit jaar als thema 'Verboden vruchten' en trapt vrijdag af met het Boekenbal.

'We waren kwajongens die alles deden wat God verboden had' Beeld Harmen de Jong

Voorburg

"Mijn vader dacht dat ik een duivelskind was, want op de dag dat ik werd geboren, ging de kerk tegenover ons huis in de fik. Mijn leven speelt zich letterlijk af binnen een straal van drie kilometer, want ik woon nu weer op de plek waar ik vanaf mijn achtste heb gewoond. Ja, het is treurig."

"Ik ben vrij wild in mijn ideeën, maar juist dan heb je een thuishonk nodig om je aan te laven en om te contempleren. Mijn allerliefste lief heeft nog weleens de neiging de hele boel om te bouwen. Opeens is de muur rood en is de bank verdwenen. Dan word ik helemaal gek. Beetje suf eigenlijk, hè? Heb jij dat niet?"

Misdienaar

"Het begin was illegaal, want ik diende de mis voordat ik communie had gedaan. De kerk was voor mij een van de vroegste vormen van toneel. De rituelen, die geur van wierook."

"Om daar te kunnen staan als een soort halve Sinterklaas leek me geweldig. Net als mijn ­oudere en jongere broer werd ik uiteindelijk misdienaar en daar hadden we zo veel plezier mee. We waren kwajongens die alles deden wat God verboden had. Tijdens de hoogmis werd er gewoon wijn gezopen. Ik ben ook nooit misbruikt, overigens."

Bidden

"Als kind deed ik iedere avond een gebedje, schijnheil ten top, maar tegenwoordig ben ik meer humanistisch dan dat ik geloof in een man met een baard die bliksemschichten vanaf zijn troon op je afvuurt als je godverdomme zegt. Het maakt me niet zoveel uit waar mensen in geloven, als je maar niet gelooft dat je ­elkaar de kop moet afhakken."

De aanslag

"Ik moest nog een laatste boek lezen voor mijn literatuurexamen en het was net uit. De examinator zei: 'Nou, Van Nispen, laten we het hebben over het boek waarvan we zeker weten dat je het niet gelezen hebt.' Ik had het letterlijk een paar uur voor mijn mondeling uit, waardoor ik me tot de eerste lezers van dat boek mag rekenen. Een echte pageturner, waar ik van alles over kon vertellen. Ik kreeg een 9."

Noblesse oblige

"Ik heb die gekke lange achternaam en niet eens een titel maar een predicaat. Het goedkoopste van het goedkoopste binnen de adel, namelijk jonkheer. Toch ben ik 100 procent adel, dat zie je ook een beetje aan mijn doorgefokte, voorovergebogen voorkomen, toch?"

"Wat wij hebben meegekregen, is dat je je nooit groter maakt dan je bent. Je geeft meer dan je neemt en jij staat op als niemand opstaat. Dat is noblesse oblige en daar probeer ik mij zo goed en zo kwaad als het gaat aan te houden."

Fifty shades of Grey

"Ik heb het niet gelezen en ik heb de film niet gezien, echt niet. Valt tegen hè? Toen ik met vrienden bij de Olympische Spelen in Londen was, hoorden we in een kroeg hoe een groepje vrouwen het uitgebreid over dat boek had. Het had hun hele gezinsleven in de war geschopt, dus het doet mensen blijkbaar heel wat. Toch heb ik niet het gevoel dat ik wat heb gemist."

Madurodam

"Ik was als kind wethouder Openbare Orde, Brandweer en Politie in de jeugdgemeenteraad van Madurodam. Als de kroonprins van Marokko een bezoek bracht, moest ik daar zelfs onder schooltijd aanwezig zijn. In het weekend verkocht ik er boekjes, maar vaak was ik drukker met het laten ontsporen van trams en treinen door ze met elastiekjes te beschieten."

"Toen ik na mijn studententijd, zonder journalistieke opleiding of ervaring solliciteerde op een baan als trainee bij de Tros televisie, kreeg ik eerst een dubbele afwijzing, maar ik mocht toch op gesprek komen, omdat er iemand was uitgevallen."

"Ik leerde een belangrijke les: kies de oneven kant. Ik was namelijk uitgenodigd voor de lol, omdat ze benieuwd waren naar mijn wethouderschap in Madurodam. De even kant waren de mensen met het juiste cv, maar ik was de oneven kant. Ik werd met twee anderen uit zo'n 2400 mensen uitgekozen. Bovendien mag ik de rest van mijn leven gratis naar Madurodam."

Buzz Lightyear

"Ja, daar staat hij, maar ik heb er nog veel meer. De ultieme antiheld uit Toy Story, met het fantastische adagium: to infinity and beyond. Het idee dat je iets kunt zijn waarvan mensen denken: dat lukt niet, en dat het dan wel lukt. Tegen alle verwachtingen in. Ik wil je graag meegeven: denk vaker 'dat kan ik best' in plaats van 'dat kan ik niet'. Dat bedoel ik niet zo popiejopie op zijn omdenkens à la Berthold Gunsters, maar je dwingt jezelf groot te denken."

Peter R. de Vries

"Peter Rudolf is het, hè? Ik kwam met hem te werken bij Crime Time, het eerste misdaadprogramma van Nederland. Je had natuurlijk wel Opsporing Verzocht met Will Simon in een regenjas, maar dat was vrij saai. Wij maakten ­korte items en heel heftige reconstructies."

"Ik heb in vuilnisbakken gelegen, met plaksnorren rondgelopen en we waren de eersten die een bril met verborgen camera gebruikten. Het ­ware zware misdaadzaken, van illegale seks­clubs tot moorden. Superspannend allemaal."

"Peter was een fenomeen om mee te werken. Ongelooflijk secuur, en iemand die staat voor de zaak. Het is zeker een apart figuur, maar ik kon het goed met hem vinden. Nu vind ik wel heel veel mensen gezellig."

Snoeppot

"Hij is net bijgevuld, maar kijk: ik heb nog een voorraadkast vol. Er zit een filosofie achter. Die pot zorgt ervoor dat mensen - grosso modo drie types - hier af en toe binnenlopen. Het eerste type komt binnen en vraagt of hij een snoepje mag, type twee begint eerst een heel lulverhaal maar komt uiteindelijk gewoon voor het snoepje en nummer drie pakt er gewoon een zonder te vragen."

"Zelf ben ik type één; beleefd, goed opgevoed, maar enigszins onzeker en iemand die een 'ja' verwacht. Dat zijn de mensen die je nodig hebt om de boel bij elkaar te houden. Voor nummer twee moet je oppassen, want hij zegt A, maar kwam voor B. Die zijn wel strategisch in te zetten omdat ze handig zijn in lullen. Drie is gewoon ongemanierd, maar je weet wel wat je aan hem hebt. Snoepstrategie in een noten­dop."

De Bijbel

"Verkozen tot het belangrijkste boek van Nederland, een volstrekt terechte keuze. Het is een mer à boire, een enorm document van hoe een cultuur was, nu is en hoe hij nog moet worden."

"Ik heb zelf geen belangrijkste boek, ik heb er heel veel. En dat zeg ik niet vanwege mijn ­positie. Als ik een verhaal niet goed vind, leg ik het na tien pagina's weg. Ik kreeg ooit Ulysses van James Joyce en daar was ik toen echt nog te jong voor. Eerlijk gezegd denk ik dat ik er nog steeds niet klaar voor ben."

Verboden vruchten

"Die van mij? Wat is verboden? Er is weinig wat ik me niet gelegen laat. En zoiets als nakend in een bad vanillevla met chocoladehagel poedelen, daar ben ik te nuchter voor. Zoals met Fifty Shades of Grey, het is niet dat ik het niet leuk vind om iemand met een zweepje te bewerken, maar dan kijk ik op mezelf neer en krijg ik de slappe lach. Een man in strak latex met overhangende buik die wild tekeergaat. Nee."

"En mijn drugsverleden bestaat letterlijk uit een stuk hasjcake en een joint. Best saai. Misschien moet ik me eens verdiepen in verboden drugs en anders toch maar die vanillevla. Maar dan wel over the top: in leren latexstring, dertigduizend Vestaalse maagden en 60 kilo coke om te snuiven. To infinity and beyond."

BN'ersbal

"Het verheugt mij dat auteurs ook als BN'ers worden gezien, maar als je bedoelt dat je niet hoeft te kunnen schrijven om uitgenodigd te worden, kan ik melden: dat is niet zo. Dat is een mening van mensen die niet zijn uitgenodigd."

"Een van de mooiste dingen aan het Boekenbal is dat de vraag naar kaartjes vele malen groter is dan het aanbod, maar we vragen de uitgevers een verklaring voor de auteurs die zij willen uitnodigen. Het is echt een auteursbal, een boekenbal. Je kijkt me meewarig aan."

Bloggersboeken

"Als er een blogger is - zeg Enzo Knol - die in staat is om kinderen te laten zeggen: 'Mama, ik wil graag het boek van die Knol,' dan kunnen er wat mij betreft niet genoeg bloggers zijn die een boek schrijven. Het verschil tussen een geletterd en ongeletterd persoon is enorm."

"Als een meisje op 16-jarige leeftijd met genoeg tekst en boeken opgroeit, heeft zij 39 procent meer kans om als zij 33 jaar is een economisch onafhankelijk bestaan te leiden. Bij jongens is dat 25 procent. Dat kinderen die normaal nooit zouden gaan lezen in aanraking komen met het fenomeen boek is alleen maar positief."

Gestemd

"Op D66. Tenminste, mijn lief heeft voor mij ­gestemd, dus je weet nooit of dat ook echt is ­gebeurd. Ik kies altijd iemand die onder aan de lijst bungelt. Niet de bekende lijstduwers, maar ik googel mensen en kies een leuke uit."

"Dat 'the Jessiah' verkondigde dat we het gewonnen hebben van het populisme is wat overdreven, de PVV is namelijk flink gestegen. Toch werd ik donderdag gelukkig wakker."

Lucas Hamming

"Ik ken hem niet zo goed, maar kijk altijd met een zekere jaloezie naar muzikanten. Hoe heerlijk moet het zijn je gitaar te kunnen pakken en daar mensen mee te betoveren. Als ik dat doe, rennen zelfs de katten gillend weg. Ik koester een paar dromen. Op de maan staan - hoewel dat nu niet meer zo boeiend is - en ik had graag singer-songwriter willen zijn. Maar dan wel een heel vrolijke."

De 82ste Boekenweek is van 25 maart t/m 2 april

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden