Review

Enter the void ****

Regie: Gaspar Noé
Met: Paz de la Huerta, Nathaniel Brown, Cyril Roy, Olly Alexander, Masato Tanno

Acht jaar geleden liet filmmaker Gaspar Noé Irréversible op de wereld los. In alle windstreken veroorzaakte het van achter naar voren gemonteerde wraak en verkrachtingsdrama een schokgolf in de bioscopen.

Dat was geen verrassing voor kijkers die aan zijn brute debuut Seul contre tous waren blootgesteld. Noé is een schaamteloze provocateur: in de eerste scene van Irréversible kijkt hij masturberend toe bij een bloederige moordpartij. Subtiel was het niet, zonder gevolgen bleef het evenmin, want sindsdien is het in de jaren zeventig opgebloeide genre van de verkrachtingswraakfilm weer terug van weggeweest.

Noé meldt zich na een lange radiostilte met een film die opnieuw teruggrijpt naar een obscuur genre. De maker omschrijft Enter the void als een psychedelisch melodrama, en levert een unieke bijdrage aan de Cinema Narcotica.

De melodramatische aspecten zouden in een antidrugspamflet niet misstaan, terwijl de psychedelische trips dermate gloedvol ogen dat ze wel aan het brein van een enthousiast gebruiker ontsproten moeten zijn.

Noé stelt inspiratie te hebben ontleend aan het moment waarop hij trippend op paddenstoelen naar de film noirklassieker Lady in the lake keek.

De film uit 1946 werd geheel gefilmd vanuit een subjectief camerastandpunt, dat de kijker in de schoenen van de held moest plaatsen. Dat novum kreeg weinig navolging in films, maar is tegenwoordig gangbaar in videogames, net als het Godperspectief dat een groot deel van Enter the void kenmerkt.

De film weerspiegelt de ervaringen van de jonge Amerikaan Oscar, die in Tokio drugs gebruikt en verkoopt, door een politiekogel sterft en zich daarop als een dolende geest om zijn zus Linda bekommert.

Net als in Irréversible komt Noé meteen ter zake, met een spectaculaire weergave van de hallucinaties die Oscar aan het tripmiddel dmt ontleent. Een half uur later klinkt het schot, waarop we met de benevelde geest het luchtruim ingaan en twee uur van boven op de achterblijvers en de straten en stripclubs van Tokio neerkijken. Het is Madurodam op paddo's, een rondgang door Tokio op de schouder van Godzilla, en alle gekheid op een stokje.

De melancholische film heeft een structuur die aan Kubricks 2001: a space odyssey herinnert, inclusief een extatische wedergeboorte als eindpunt. Wie erin mee kan gaan zal daar geen moeite mee hebben, en ziet een visueel spektakel dat eigenlijk met niets vergelijkbaar is.

Anderen zien niets meer dan de leegte die Noé al in de titel aankondigt. Enter the void is niet aan iedereen besteed, maar heeft alles in zich om nog jaren lang door een schare volgelingen op handen te worden gedragen. (BART VAN DER PUT)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden