column

En zo kwam Hitler aan zijn bovenlipversiering

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn debuutroman De Belofte van Pisa. De film-, theater- en hoorspelrechten van het boek werden verkocht, en ook verschijnt de roman in 2016 in het Duits. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

'Hij verloor de grip op het scheermesje, het verdween geruisloos in het troebele water in de wasbak.' Beeld Floris Lok
'Hij verloor de grip op het scheermesje, het verdween geruisloos in het troebele water in de wasbak.'Beeld Floris Lok

Hij stond zich in de badkamer te scheren toen zijn officieren vertelden dat ze De Pijp gingen veroveren. Hij verloor de grip op het scheermesje, het verdween geruisloos in het troebele water in de wasbak.

'Nein! Nicht gehen!'

Hij pakte snel zijn uniform met al die glinsterende medailles die hij in zijn roemruchte carrière verworven had en trok dat snel aan zonder zich af te drogen.

Buiten bekeken de officieren met gefronste wenkbrauwen het gezicht van hun leider. Maar ze hielden hun mond.

Volgens hem was het geen goed idee om de witte brug naar De Pijp over te steken. Hij had een slecht voorgevoel. Zijn strategen vertelden dat het Amsterdamse volksbuurtje van groot belang was. Hij had gefrustreerd geschreeuwd dat hij deze benarde situatie moest overpeinzen.

Het stukje snor kwam tegen zijn neus toen hij driftig werd waardoor hij een paar keer moest niezen. De officieren hadden hem Gesundheit gewenst - extra slaafs omdat hij net tegen ze was uitgevallen. Eén zo'n medaille die aan zijn feestelijke kostuum hing, viel met wat neusvocht in de kade. Hij probeerde die nog te grijpen maar was net te laat.

'Nein! Die brengt mir Glück!' Had hij geschreeuwd. Het echode over de kade de lege straten van De Pijp in.

Hij kreeg stekende pijn in zijn hand. Hij vouwde die uit: een half geplette mug die in een zwerm langs de kade vloog, had hem nog een paar keer in zijn nazi-tengels geprikt.

Ontreddering nam bezit van hem. Terwijl hij jammerde waarom nou juist die belangrijke medaille, die hem 'immer so viel Glück' bracht in het water viel, viel hij op de knieën.

Zijn rechterknie gleed door iets zachts en warms. Een bolus van een hondje dat langs de kade werd uitgelaten. Die lag er niet langer dan tien minuten. En dampte toen die werd uitgesmeerd.

Wanhopig wreef hij zijn handen over zijn gezicht. Hij voelde dat hij zich onzorgvuldig had geschoren. Liep geagiteerd naar de Mercedes. Lichtjes door de knieën buigend keek hij in de zijspiegel, raakte met het puntje van de tong het stukje dat hij vergeten was te scheren.

De officieren sidderden.
Maar hij grinnikte.

Eerst vergat hij zich ordentelijk te scheren, toen viel zijn geluksbrengende medaillon in de gracht. Daarna prikte een mug zijn hand lek. En ten slotte kwam hij met de knieën in de hondenschijt. Dat was bijzonder exceptioneel, met de knieën in de hondenpoep stappen, dat kon hem weer alleen gebeuren.

Hij tuurde een allerlaatste keer schichtig naar de overkant terwijl de poepgeur in zijn neus kroop. Op dat moment, aan de Jozef Israëlskade, aan de zijde van de Rivierenbuurt en niet die van De Pijp, besloot hij elke keer een stukje snor te laten staan.

Aldus Netanyahu over de ontstaansgeschiedenis van Hitlers bovenlipversiering.

Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan. Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden