Plus PS

En ze leefden nog lang en gelukkig: liefdeslessen van senioren

Wat is het geheim van een goede relatie? Drie Amsterdamse senioren over hun grote liefde en de lessen die zij leerden in zo'n veertig jaar huwelijk. 'Die focus op seks van tegenwoordig snap ik niet.'

'Ik krijg het er weer warm van als ik eraan denk' Beeld Maarten Schroder

Willem Moltzer (69)

38 jaar getrouwd met Grietje (61), twee zonen, woont in Nieuw-Sloten.

"Liefde is passie, genegenheid en samen de oude dag ­slijten, oftewel: gewenning. Ik ben geboren in Nederlands Indië en daar heb je het woord senang, wat zoveel betekent als je opgenomen voelen. Nu heet dat 'een klik', maar het gaat erom dat je je bij iemand thuis voelt.

Ik ontmoette Grietje in het Binnengasthuis waar we ­allebei stage liepen op de kinderafdeling. Zij was 16, ik 24. Ze kwam net als een paar andere knappe meiden uit ­Groningen, maar haar kon ik tenminste verstaan. Op mijn laatste stagedag vroeg ik haar mee uit.

Ik zei: 'Doe die degelijke schoenen en die verrekte rode jurk uit en trek wat leuks aan, dan neem ik je mee uit eten.' Ik ben een enorme flapuit, dat heeft me weleens genekt, maar zij accepteerde het. Dat is ook liefde. Dat je iemand accepteert zoals hij is en dat je elkaar vrij kunt laten. Ik ben veel op pad met mijn hondje, want mijn vrouw heeft reuma. Ze gaat dan niet achter me aan bellen waar ik uithang.

Ik heb het idee dat jonge mensen moeite hebben met ­inschatten wat de ander écht voor hen voelt. Het is nu meer gericht op het fysiek en op hoeveel diegene verdient. Kijk eens naar hoe goed je bij elkaar past. Het sociologische ­gebeuren, en niet alleen maar aaien en strelen. Het is net als een elftal samenstellen: je moet bij elkaar passen.

Hoe je daar achterkomt? Door jezelf te leren kennen. Dat gaat alleen als je met mensen praat. Ons buurmeisje ­vertelde dat ze mannen ontmoet via een app. Ik vind dat onpersoonlijk. Bel elkaar op zijn minst, dan hóór je hoe ­iemand is en hoe iemand zich voelt.

Dat mis ik bij de jeugd. Die is alleen maar met zichzelf ­bezig, ze leven in hun telefoon. Je kan er donder op zeggen dat van de tien mensen in de tram er acht bezig zijn met hun mobiele telefoon. Heb eens wat meer oog voor elkaar, praat met elkaar, wees belangstellend. Dan vind je vanzelf raakvlakken."

Willem Moltzer Beeld Maarten Schroder

Wil Kruiswijk (80)

35 jaar getrouwd geweest met Henk, vier zonen, woont in Buitenveldert.

"Moet je horen: De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht, maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.

Niet om vroom te doen, maar mensen gaan tegenwoordig op zoek naar zichzelf en worden opeens boeddhistisch, terwijl ze gewoon de Bijbel moeten lezen. Geloof, hoop en liefde, en die laatste is het belangrijkst. Mijn man Henk is twintig jaar geleden overleden, maar we hebben het ontzettend goed gehad.

Ik vind mensen tegenwoordig erg egoïstisch als het gaat om relaties. De selfiecultuur typeert deze tijd. Ik ben niet tegen het feminisme, maar stond ook niet op de barricades. Waarom zou je geen koffie voor je man zetten? Als je ziek bent, doet hij het voor je. Geven en nemen.

Mensen investeren in alles behalve hun huwelijk. Mijn man en ik waren erg druk. We werkten allebei en hadden naast onze vier zoons vaak nog pleegkinderen in huis. Dinsdagochtend, als ik vrij was, ging hij altijd later naar zijn werk en dronken we samen koffie. Een moment voor ons twee. Zoiets kleins, maar van onschatbare waarde voor een huwelijk. Aan een relatie moet je bewust werken. Het gaat niet vanzelf, je moet het organiseren.

Die focus op seks tegenwoordig, ik snap het niet. Mensen gaan veel sneller met elkaar naar bed. En al die erotische boeken ook. Mij interesseert het niet zo hoe een ander vrijt. Seks is belangrijk, maar het is maar een poot. De ­andere drie poten van de tafel mogen ook niet wankelen.

Mijn man was ernstig ziek, waardoor we op het laatst niet meer echt met elkaar konden praten. Hij las die weken een dichtbundel van Hans Andreus en na zijn dood ­ontdekte ik dat hij er allemaal ezelsoortjes in had gemaakt voor me. Zie hier: 'Ze zouden niet willen geloven dat/ alleen maar een man / alleen maar een vrouw / dat een mens een mens zo liefhad / als ik jou.' Kijk, dat is nou ­liefde."

Wil Kruiswijk Beeld Maarten Schroder

Margo Sylvester (72)

47 jaar getrouwd geweest met Otmart, vier dochters, woont in Buitenveldert.

"Ik was bijna 17 toen ik, net uit Suriname, in Nederland op bezoek ging bij een vriendin. Daar zat hij: Otmart. Het was - ping! - liefde op het eerste gezicht. Nog diezelfde avond zijn we wat gaan drinken en wandelden we naar de Magere Brug.

Hij studeerde aan de mts in de Jordaan, ik werkte bij verpleeginrichting Amstelhof. Hij haalde me vaak op van werk, waarna we wandelingen maakten in de buurt. Ik verlangde naar hem en hij naar mij; een heel fijne tijd. Ik krijg het er weer warm van als ik eraan denk.

We hebben elkaar nooit ten huwelijk gevraagd, maar ­besloten op een ochtend gewoon in ondertrouw te gaan. Er wordt vandaag de dag zo'n drama van gemaakt. Dan gaan ze op hun knieën met veel poeha. Mensen van mijn generatie waren net blinden; je voelde elkaar gewoon aan. Dat is zuivere liefde. Geen show naar de buitenwereld.

Nu hoor ik vaak dat mensen kinderen 'nemen', wij ­kregen ze. Dolblij waren we, maar wie een gezin vormt moet water bij de wijn doen. Anders kun je maar beter ­alleen blijven. Men wil te veel. Eerst jaren zeuren in een ­kliniek en als de kinderen er eenmaal zijn, dan klapt het. Dat begrijp ik niet. Mijn man en ik hebben veel veertjes gelaten voor elkaar en voor de kinderen."

"En waar blijft de gezelligheid? Koppels hebben nu vaak allebei een auto. De een rijdt naar een etentje in Oost, de ander naar West. Wij deelden een auto, gingen samen weg en kwamen samen thuis. Mensen hebben het gewoon te goed tegenwoordig. Wij hadden vroeger niet veel, maar waren wel gelukkig. Een zak pelpinda's op tafel; gewoon een avondje samen doppen, dan voelden we ons zo rijk. We waren met niets gelukkig, zou je nu zeggen."

"Over datingapps denk ik: je hebt geen idee wat je je op de hals haalt. Liefde overkomt je, je kunt je er niet voor inschrijven. Blijf niet te lang hangen in je werk, maar laat je ook niet piepelen door een omgeving die zegt: je moet!"

"Zelf heb ik het te druk voor een nieuwe liefde. Laatst zei iemand: 'Geen wonder dat je nooit meer aan de man wil. Otmart hangt hier overal aan de muur.' Ik ben nog steeds in de ban van mijn man. Hij is gewoon niet weg te denken uit mijn hoofd, en dat wil ik ook niet."

"Het is nu vijf jaar geleden dat hij overleed. Ik zeg ­altijd: mijn man is weg, hij is niet dood. Ik brand elke dag een kaarsje voor hem en vertel hem de laatste nieuwtjes. Als je 47 jaar zo liefdevol samen bent geweest, houdt de liefde niet op bij de dood."

Margo Sylvester Beeld Maarten Schroder

Gezocht: contact
Meer leren van senioren over de liefde of andere zaken? Gemeenschapshuis De Nieuwe Poort op de Zuidas organiseert aan de lopende band activiteiten waarbij mensen van alle leeftijden elkaar ontmoeten.

Van een straatvoetbaltoernooi tot daten met senioren op Valentijnsdag, en elke derde donderdag van de maand is er Het Grote Mensen Ontmoetingsdiner, waar senioren en young professionals om de tafel zitten met bijvoorbeeld asielzoekers of vmbo-leerlingen uit Slotervaart. De volgende editie is donderdag.

www.denieuwepoort.org

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden