Proefwerk

En Pluche (8+)

En Pluche is weer open en wordt gerund door drie leuke jongens, die spannende en sensitieve gerechten serveren.

En PlucheBeeld Rink Hof

Zoals te verwachten staat de Best of van Sade op repeat - meer pluche dan 'Smooth operator' vind je ze niet. Waar bij buurman Le Garage door de enorme spiegelwanden schaamteloos kijken en bekeken worden hoogtij viert, nopen in En Pluche onopvallende kleine spiegeltjes in de banken tot het meer subtiele loer- en flirtwerk. Alles is er rood, rond en zacht - Amerikaans übercomfort om diep in weg te zakken, met van dat genadige licht waar iedereen knap en vlekkeloos van wordt. Een omgeving voor sophisticated ladies en Humphrey Bogardachtige heren; helaas zijn we deze dinsdag bijna de enige gasten.

Joop Braakhekke opende En Pluche als een stijlvolle American Bar naast zijn illustere Garage, met streetfood uit de hele wereld. Sinds enkele jaren deed Joop - niet meer de jongste en momenteel herstellende van een succesvolle hartoperatie - stapje voor stapje zijn zaken over, gastheer-sommelier Erwin Walthaus bestiert de boel tegenwoordig. En Pluche was de afgelopen vijf jaar niet meer open voor het diner, en slechts op afhuur te bezoeken.

Minikeukentje
Maar in februari is de zaak redelijk geruisloos heropend, met een fris miniteam van drie jongemannen die de boel regelen vanuit het minikeukentje achter de bar. Vreselijk aardige, aanstekelijk enthousiaste gasten zijn het (mogen we ze alstublieft De Drie Plucheketiers noemen?).

Ik krijg een goeie G&T geserveerd van huisgeïnfuseerde gin met sinaasappelbitters (€10,75) en er is ook een ruime keuze aan interessante wijnen per glas voor schappelijke prijzen. Chique barhapjes zijn er ook nog, wij proeven de uitmuntende en schandalig krakende spring rolls met gekonfijte eend en hoisinsaus (€9).

De restaurantkaart is een beetje omslachtig: er zijn negen à la cartegerechten, allemaal in tussengerechtformaat, en alles kost €12,50, behalve de schol à €13,50. Er zijn drie vaste menu's, 'Land', 'Zee' en 'Stad', van drie gangen (zonder dessert) voor €29,50, alle drie samengesteld uit diezelfde negen à la cartekeuzes. Noem me een pietepeuter, maar als je zo'n kleine kaart hebt, laat je gasten dan gewoon zelf drie gangen uitkiezen. Ook opvallend: er is op het hele menu, alle barhapjes incluis, geen enkel vegetarisch gerecht te vinden.

Blote billetjes
Wat we krijgen is echter verrassend goed. De ceviche met kumquats en quinoa, een prachtige tongbreker van een omschrijving, is zoals het hoort van ombervis (corvina), maar lang niet zo zuur als ceviche vaak is - en nog helemaal rauw. Behalve de frisse kumquat, een kleine citrusvrucht, zit er radijs en dungeschaafde rode ui bij, en met de knapperig gepofte quinoa is het een feestje van frisse smaken en prettige structuren. Het gerecht 'Kikker in de sloot' bestaat uit kikkerbillen in een stevige bouillon met truffel en spinazieschuim: blote bleke billetjes in het kroos, stevig, smakelijk en geinig.

Bij het lam met pistache en kiemen ligt naast het stukje filet een klein stukje gestoofde nek; naast de schol, knapperig en sappig, met vongole en krokant gepofte zwarte rijst ligt een even simpel als geniaal rolletje van de afsnijdsels, met een farce van Hollandse garnalen in gestoofde sla gerold. Wat steeds opvalt is dat de kleine en in voorkomen vrij eenvoudige gerechten perfect zijn gegaard en gekruid.

Er zijn twee gerechtjes die wat mij betreft wat uit de toon vallen: de 'tortilla nirvana', een enorme hoeveelheid geschaafde eendenlever met daaronder mangogelei creamcheese en een cracker, is erg zoet en overdadig, op het ordinaire af. De rauwe zalm en gerookte biefstuk met dashi, soja en wasabi vind ik een wat mal gerecht, waarbij het gerookte vlees bovendien botst met de bouillon.

Maar het kwarteltje, geserveerd met, zoals de chef zegt 'alles wat ie gegeten heeft' is fantastisch: een mooi boutje en een perfect stukje borst met briochekruim, popcornachtige crème van mais, zonnebloempitjes en lijnzaad en lekkere jus. We horen geritsel en gefladder in een heg, we ruiken warme veertjes en hooi: het is het vogelste bordje ooit.

Dodelijk effectief
Het dessert van Oreokoekjeskruim, witte chocolade en bitterzoete bloedsinaasappel is een hippige uit elkaar geslagen cheesecake zoals we dit jaar vaker zijn tegengekomen (al dan niet geserveerd in een weckpot). Het blijft een dodelijk effectief nagerecht.

Het zijn pretentieloze, maar perfect uitgevoerde gerechten met humor die slim en sensitief zijn. En het leuke van het nieuwe En Pluche is: dat licht ruige jongenskoken vloekt helemaal niet met de fluffige omgeving, maar maakt de avond juist dynamisch en spannend. Je zou er van op het puntje van je stoel gaan zitten, als die stoelen niet zo verrekte zacht en rond waren. Uiterst aangenaam!

Hiske VersprilleBeeld Floris Lok
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden