PlusRecensie

Emilio Guzmans cabaret is niet zo vrijblijvend als het lijkt (****)

Emilio Guzman heeft het in zijn nieuwe voorstelling Alle Mensen Verzamelen vooral over de vluchtelingenproblematiek. Het is opnieuw een doorwrocht cabaretprogramma.

Emilio is inmiddels afgetekend als de interessantere Guzman. Beeld Alle Mensen Verzamelen
Emilio is inmiddels afgetekend als de interessantere Guzman.Beeld Alle Mensen Verzamelen

Ooit was hij het broertje van Javier, maar Emilio is inmiddels afgetekend de interessantere Guzman. Met Een Dunne Dekmantel won hij de Neerlands Hoop en Alle Mensen Verzamelen is opnieuw een doorwrocht cabaretprogramma. Guzman heeft het vrijwel uitsluitend over de vluchtelingenproblematiek, maar verpakt dat thema in meerdere lagen persoonlijke sores.

De blauwdruk voor deze voorstelling is enigszins vergelijkbaar met die voor Een Dunne Dekmantel. Ook nu heeft Guzman een klankbord op het podium. Toen was het actrice Pepita Steins Bisschop die vorm gaf aan de stem in zijn hoofd, dit keer is het een robot. Hij geeft tegengas als Emilio doordraaft, maar nuanceert ook als de cabaretier zichzelf te hard aanpakt.

Zelfspot
Guzman is immers bepaald geen kordate macho. Het eerste half uur zit vol met de zelfspot waar hij patent op heeft. De bangige, conflictmijdende jongen komt tijdens een metroritje tegenover agressieve medereizigers te staan. Types die dingen als 'Daar moet een piemel in' roepen. Guzman vindt dat verschrikkelijk, maar durft er niets van te zeggen. Ja, later, als het leed geleden is en de dader gevlogen. Dan barst hij soms alsnog uit zijn vel. Op het verkeerde moment, tegen de verkeerde persoon.

Dat lijkt misschien vrijblijvende stand-up, maar Guzman naait zijn metaforen vervolgens knap aan elkaar. Dat niets durven zeggen, het opkroppen van emoties tot de bom op een willekeurig moment barst, kun je prima vergelijken met een land waarin het vluchtelingendebat alleen nog wordt gevoerd met superlatieven. Of zoals Guzman het zegt: 'We hebben zo lang niet gepraat dat we alleen nog kunnen schreeuwen.'

Vluchteling
Zelf is hij eigenlijk ook een vluchteling. Zijn verblijfsvergunning werd als kleine, uit Spanje overgekomen jongen namelijk niet verlengd, waardoor hij nooit een paspoort had mogen krijgen. Papa Guzman eist hier opnieuw een hoofdrol op. Hij verbood zijn moeder aanvankelijk Gran Canaria te ontvluchten. Die leefde daardoor continu in angst voor deze dominante man. Zonder het letterlijk uit te spreken, en zonder zichzelf te vergelijken met oorlogsslachtoffers, zegt Guzman dat de persoonlijkheid van vluchtelingen in hoge mate wordt bepaald door hun geschiedenis. Hij nam niet alleen zijn moeders angsten over, maar ook haar bijna excessieve vriendelijkheid.

In Een Dunne Dekmantel stak Guzman een voor hem ongebruikelijke tirade af. Die werkte niet omdat hij zijn gebruikelijke nuance liet varen en ineens een ander persoon leek te zijn. Dat was ook precies het punt dat Guzman daarmee wilde maken. Hij lijkt bang voor woede. Bang voor wat woede impliceert. Maar af en toe eens boos worden, zo merkt zijn robot nu terecht op, maakt je heus nog geen gefrustreerde 'daar moet een piemel in'-roeper. Waarna hij alsnog overtuigend los gaat op ­vervelende lieden, die wat hem betreft geruild mogen worden tegen vluchtelingen. Dat is groei. Als mens. Als cabaretier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden