Elmont slim naar brons

BELGRADO - Een Europese titel zat er wegens een pijnlijke nek niet in. Ook kon Guillaume Elmont niet zijn spectaculaire worpen laten zien.Maar met minimale inspanning won de 25-jarige wereldkampioen onder de 81 kilogram toch het brons: 'Op deze manier winnen hoort ook bij judo.'

Elmont wilde niet zeuren, zei hij tijdens de EK in de Servische hoofdstad. Dus zijn nekblessure mocht niet als excuus worden aangevoerd. Zeker, hij had twee dagen 'als een robot' door de wereld gelopen nadat Kenamju-clubgenoot Henk Grol hem tijdens een training te hard aanpakte. ''Maar ik had er toch meer willen uithalen.''

Die woorden pasten bij zijn status als wereldkampioen. Ze pasten ook bij zijn status als 'in potentie de beste Nederlandse judoka ooit', zoals de laatste maanden weer door club- en bondscoaches en clubgenoten werd verkondigd. De werkelijkheid gebood het Elmont in Belgrado toch rustig aan te doen.

Hij had pas zaterdagochtend besloten in actie te komen op de EK, nadat de medische staf hem had verzekerd dat zijn nekwervels niet konden breken of scheuren. Pijnstillers deden de rest. Elmonts handelsmerk - spectaculaire worpen - kon hij niet laten zien. Hij bereikte de halve finales door te profiteren van strafjes voor de tegenstander, een stijl waar hij een hartgrondige hekel aan heeft. ''Maar op deze manier winnen, hoort ook bij judo,'' aldus Elmont.

Opbeurende woorden

In de halve eindstrijd werd hij gestuit door de Witrus Shundzikau, die hem tijdens de vorige EK ook uit de finale had gehouden. Toen dat weer gebeurde, had Elmont niet veel trek meer in de strijd om het brons. Er moesten enige opbeurende woorden van zijn broertje Dex aan te pas komen, maar toen klaarde Elmont tegen de Duitser Ole Bischof alsnog de klus. Toch stapte Elmont niet tevreden van de tatami. ''Ik had liever gewonnen van Shundzikau en geen bronzen medaille gehad.''

Edith Bos, in de klasse onder de zeventig kilogram wereldkampioene, won eveneens een bronzen medaille. Ze was lange tijd geblesseerd geweest, iets wat voor haar een zege was. Na de wereldtitel, twee Europese titels en een olympische plak was Bosch' honger wat gestild. ''Tijdens de EK van 2006 zei ik dat het goed zou zijn als ik eens flink geblesseerd zou raken. Dan zou ik pas weer weten hoe lief het judo mij is. Natuurlijk kan dat ook door een aantal maanden iets heel anders te gaan doen, maar dat zit niet in mijn aard. Door deze blessure heb ik het besef gekregen dat ik nog niet klaar ben met judo.''

De bronzen medaille in Belgrado was een eerste stap op het lange pad richting Peking. ''Dit is een bevestiging dat ik weer bij de Europese top hoor. Je moet niet vergeten dat die andere meiden hebben doorgetraind, terwijl ik heb stilgestaan. Het is duidelijk dat het nog beter moet, maar ik ben op de goede weg. Een lekkere start van het olympisch traject.''

Dat had Carola Uilenhoed ook. De 22-jarige judoka in de hoogste gewichtsklasse - ze weegt zo'n 120 kilo - pakte het zilver. Door gebrek aan stabiliteit en blessures zijn medailles op titeltoernooien schaars geworden in het vrouwenjudo, maar Uilenhoed lijkt inmiddels een zekerheidje. Zelfs met een gescheurde spier in haar kuit wist ze de finale te bereiken, waarin de Française Mondeire te sterk was.

© Het Parool, 10-04-2007

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden