recensie

Ellie Goulding is een gewoon meisje dat verdwaasd lijkt door eigen succes (***)

Wat Ellie Goulding het beste kan is een vrolijk, ongeforceerd popconcert geven met oprechte, introverte momenten, zo bleek dinsdag tijdens haar optreden in de Ziggo Dome.

Ellie Goulding kan uitstekend zingen, maar niet dusdanig dat je van je sokken wordt geblazenBeeld epa

Ellie Goulding is het type popster dat gemakkelijk op een regenachtige dinsdagavond een pizza aan je deur zou kunnen komen afleveren zonder dat je het werkelijk doorhebt. De Britse is de belichaming van de girl next door die het toevallig tot een hele grote heeft geschopt: ze is knap, maar niet te knap. Kan uitstekend zingen, maar niet dusdanig dat je van je sokken wordt geblazen en beduusd achterblijft. Is een ster, maar desondanks benaderbaar gebleven.

Die echte ster is ze pas sinds kort. Vanuit een nederige, folky kiem groeide ze langzaam uit tot een artiest die integer songschrijverschap vaak knap weet te verbinden aan een groots popgeluid, zoals op het jongste album Delirium uit 2015. Dankzij hits als Love Me Like You Do en On My Mind behoren zij en Adele tot de succesvolste Britse artiestes van nu.

Charmant gedateerd
Hun stijlen zijn totaal verschillend, maar wat ze gemeen hebben, is dat je die ongekende populariteit ook op het podium niet aan ze kunt afzien. Waar Adele nog steeds zelfspotterig in de microfoon ouwehoert, vloekt en grappen maakt, is Ellie Goulding op het podium van de Ziggo Dome nog steeds dat gewone meisje dat zelf ook nog een beetje verdwaasd lijkt door haar eigen succes.

Veel van de mogelijkheden van zo'n podium laat ze dan ook liggen. Waar Katy Perry vorig jaar een compleet circus bouwde en elke hoek benutte, neemt Goulding genoegen met een groots opgezette, maar ook charmant gedateerd aandoende setting, die nog het meest doet denken aan het decor van het Eurovisie Songfestival 1987: veel zwarte ruiten, neonbuizen en een hoop paars licht. Het gaat om haar hits, die ze met een geconcentreerde blik en in een simpel zwart pakje smetteloos ten gehore brengt.

Integer
Something In The Way You Move klinkt exact zoals de albumversie, de Calvin Harris-cover Outside knalt er onweerstaanbaar uit en tijdens het ontwapenende Devotion laat ze horen hoe goed ze is door het klein te houden met alleen een akoestische gitaar. Ze praat op een beste vriendinnentoon tegen haar fans over hoe het is om je geheime liefde te stalken op Instagram, en leidt Army in met een verhandeling over de kracht van vriendschap. Dat doet ze allemaal op een integere manier: een prettige houding die haar menselijk maakt. Het is daarom jammer dat Goulding zich tijdens de tweede helft wat verstapt door zich te verkleden in een technicolor superheldinnenpakje en zich vervolgens in een trouwjurk laat hijsen, geflankeerd door twee halfnaakte dansers. Het eerste past niet bij haar, en het laatste knipoogt iets te nadrukkelijk naar ene Madonna.

Wat Goulding het beste kan is een vrolijk, ongeforceerd popconcert geven met oprechte, introverte momenten. Geen larger than life-aanpak, ook geen muurbloemerig 'doe maar gewoon'-optreden: Goulding schittert juist in het schemergebied daar tussenin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden