PlusConcertrecensie

Elbow blijft net iets te braaf in de Afas Live

Het is allemaal net iets te weinig, net iets te beige, net iets te braaf in de Afas Live. Een flinke draai peper in de reet: dat zou Elbow live ongetwijfeld goed doen.

Zanger Guy Garvey van de Britse band Elbow tijdens Pinkpop 2015Beeld ANP

Niet elke band weet gedurende hun carrière een constant kwaliteitsniveau vast te houden, maar Elbow, uit Manchester, doet het na vijftien jaar en zeven albums nog steeds schijnbaar moeiteloos.

Ook het laatste album, Little Fictions, van vorig jaar paste weer naadloos in dat sfeervolle, geïnspireerde schemergebied tussen 'a Coldplay it's ok to like' en latere Radiohead in: bij tijd en wijle avontuurlijk, maar altijd met twee benen stevig in het traditionele.

Veilige aanpak
Daardoor slaagt Elbow erin op hun studioalbums nooit saai te zijn: ze zijn niet bang om er interessante productiefoefjes tegenaan te werpen en te kiezen voor originele muzikale invullingen die hun nummers nét even met het kopje boven het maaiveld uit doen steken.

Jammer dat dat live toch wat anders uitpakt. Op het podium kiezen zanger Guy Garvey en kompanen namelijk voor een degelijke, veilige aanpak waar het soms moeilijk je aandacht bij te houden is.

Dat ligt aan een aantal zaken: alles klinkt nogal zacht en eendimensionaal, en de gekozen setlist helpt niet mee.

Er worden ronduit vreemde keuzes gemaakt: van het voornoemde - en uitstekende - Little Fictions worden bijvoorbeeld een karige twee nummers gespeeld. Waarom?

Curieus
Daardoor krijgen onopmerkelijke, meanderende nummers als het oudere Fly Boy Blue/Lunette alle ruimte, die door explosievere gitaarmomenten weliswaar wat worden gereanimeerd maar desondanks weigeren echt te beklijven.

Ook Weather to Fly kabbelt door de zaal heen: zonder climax, zonder bij de lurven te grijpen, zonder echt te bewijzen wat voor bestaansrecht het hier heeft.

Zelfs wanneer een klassieker als het ontroerende Fugitive Motel wordt ingezet blijft een enthousiaste publieksrespons geheel uit: iets dat ook voor de band zelf een curieuze gewaarwording moet zijn.

Nee, dan liever het desolate, nachtelijke Loneliness of a Tower Crane Driver: een cinematische parel met een omineuze twist op het eind. Helaas is het allemaal net iets te weinig, net iets te beige, net iets te braaf.

Een flinke draai peper in de reet: dat zou Elbow live ongetwijfeld goed doen.

Elbow

Gehoord 26/2, Afas Live

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden