Review

El sicario, room 164 ****

Regie: Gianfranco Rosi

We zijn in de openingsbeelden 'ergens langs de Mexicaans-Amerikaanse grens'. Het is het stoffige landschap waar zich nu al jaren gruwelijke drugsoorlogen afspelen, waar hele families en buurten worden uitgemoord en de verschillende bendes, de narcos, elkaar de uiterst lucratieve drugshandel met de Verenigde Staten betwisten.

In El sicario, room 164 ontmoeten we één van de zeldzame getuigen van deze drugsoorlog die bereid zijn te praten, een voormalige huurmoordenaar, een sicario uit Ciudad Juárez, een Mexicaanse grensstad, waarvan we in de aftiteling lezen dat het met een paar duizend moorden per jaar de gevaarlijkste stad in de wereld is.

Vrijwel de hele documentaire speelt zich af in een anonieme motelkamer, kamer 164, waar de voormalige sicario zijn verhaal doet met een zwarte doek over zijn hoofd gedrapeerd. Het grootste deel van de tijd zit hij in een stoel voor de camera met een schetsboek en een zwarte stift, waarmee hij, bijna obsessief, tekeningen, woorden en abstracte schema's schetst. Af en toe staat hij op om iets uit beelden.

In het begin van de film doet hij dat om voor te doen hoe hij hier, precies in deze motelkamer, ooit een man drie dagen lang gevangen hield en martelde. En aan het eind hoe hij na zijn vlucht uit Ciudad Juárez tijdens een kerkdienst gelouterd werd en aan een 'nieuw leven' kon beginnen.

In de tussentijd heeft hij zo veel gruwelijke dingen verteld die hij en zijn medebendeleden op hun geweten hebben, dat het knap lastig is je als kijker aan te sluiten bij de christelijke notie van vergiffenis.

Het was de Amerikaanse journalist Charles Bowden die voor het eerst contact met de man legde en in 2009 hem zijn verhaal liet vertellen in een lang en huiveringwekkend verhaal in Harper's Magazine (The sicario. A Juárez hit man speaks, Harper's Magazine, mei 2009). Bowden overtuigde hem om het nog een keer voor de camera van de Italiaanse documentairemaker Gianfranco Rosi te doen.

Het minimalisme van de film (hier en daar geaccentueerd met een beeld van een stedelijk landschap) werkt hypnotiserend. De moordenaar is een beeldend verteller, met een krachtige stem; het schetsboek op schoot trekt de aandacht ook naar zijn grote, sterke handen, waarmee hij zijn beulswerk twintig jaar lang heeft gedaan; het martelen, moorden en begraven van zijn slachtoffers.

Voorbij de sensatie van een moordenaar met gruwelijke anekdotes (de beestachtigheid van de drugsoorlog kan nauwelijks worden onderschat) is El sicario, room 164 ook een verhaal over een pervers systeem, waarbij kinderen al heel jong gerekruteerd worden en dan langzaam het leven van de narcos worden ingetrokken.

En er is geen weg terug uit dit leven, biecht of niet: in de laatste tekst van de film zien we dat er een prijs van 250.000 dollar op zijn hoofd is gezet.

Aan het slot van het verhaal schrijft Bowden hoe hij ziet hoe de sicario even snel naar de nummerplaat van zijn auto kijkt. Hij mag het licht hebben gezien, maar de oude instincten zijn er nog. (Mark Moorman)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden