El olvido ****

Regie: Heddy Honigmann

Bijna alle films van Heddy Honigmann draaien om overleven. Met El olvido brengt de filmmaakster een stille ode aan de inwoners van Lima, die ondanks alles het hoofd boven water houden.

Hoe maak je de werkelijkheid zichtbaar? Honigmann houdt niet van de-klap-in-het-gezichtmethode, maar van de omtrekkende beweging. De maakster verstaat de kunst om mensen openhartig over zichzelf te laten praten, zodat de kijker hun wereld wordt binnengesleept. Het heeft indringende documentaires opgeleverd als Metaal en melancholie, O amor naturel en Het ondergronds orkest. Aan het rijtje kan El olvido worden toegevoegd. Met de film keert Honigmann vijftien jaar na Metaal en melancholie terug naar haar geboorteplaats Lima. Net als in Metaal en melancholie vertellen mensen over hun leven, maar anders dan in die film is er geen plaats meer voor verlangens en dromen. De hoop op een betere toekomst is ingeruild voor bitter realisme.

In Lima is het leven de laatste decennia alleen maar slechter geworden, is de strekking van El olvido. Omdat het lot van de acht miljoen inwoners van Lima volgens Honigmann niemand iets kan schelen, heet de film El olvido, de vergetelheid.

El olvido laat mensen aan het woord die moeten overleven in een land dat bol staat van economische uitbuiting en corruptie. Zoals een barman, die al tientallen jaren in een chique bar de elite van drank voorziet. Van politici in zijn land heeft hij geen hoge pet op: wie er ook regeerde, het draaide altijd uit op een ramp. Ook een oude ober in een duur restaurant gelooft niet dat er ooit iets zal veranderen in Peru. Een winkelier schiet vol als de jaren tachtig ter sprake komen toen zijn zuurverdiende spaargeld door superinflatie in rook verdween. Schrijnender nog is het verhaal van een gescheiden vrouw, die na dertig jaar haar baan in een hotel verloor. Hoe met haar oude moeder en zoontje in een krot in een sloppenwijk te overleven? Het kan nog erger: bij stoplichten op drukke kruispunten halen kinderen op zebrapaden circuskunstjes uit in de hoop op een fooi van automobilisten.

El olvido gaat over sociale ellende, maar zoals altijd vindt Honigmann ook liefde en schoonheid. De liefde van de ontslagen vrouw voor haar moeder ontroert. Dat geldt ook voor de genegenheid waarmee de kinderen van de oude ober over hun vader praten op zijn vijftigjarige huwelijksfeest. En zie hoe een paar straatkinderen, die na hun circuskunstjes te hebben vertoond, hun moeder aan de kant van de weg in de armen vliegen.

Er is meer in een samenleving dan een pokdalige buitenkant. In de film leest iemand een gedicht van de Peruaanse dichter José Watanabe over een nachtzwaluw die zich niet laat afschrikken door een stier. Onder de dikke huid van het dier en achter zijn agressieve houding vermoedt de vogel tederheid. El olvido toont het gelijk van de zwaluw. (JOS VAN DER BURG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden