Column

'Eén, twee, drie, vier, Eva Hoeke kom nu hier'

Eva Hoeke.Beeld Floris Lok

Zondagmiddag, achttien graden, dus wij naar buiten, De Man en ik. Op weg naar het terras kwamen we langs de Dam, waar een handvol Egyptenaren stond te demonstreren tegen de militaire coup. 'One two three four, no more army anymore,' schreeuwde een man door een microfoon.

Hij werd daarbij begeleid door een volwassen vent die op een oranje Albert Heijntoeter blies en ondertussen zijn dochter stond te managen, een ding van drie met roze laarsjes en een eigen wil, waardoor hij voortdurend heen we weer werd geslingerd tussen het verdedigen van volk en vaderland en het wegvegen van druipend softijs.

We wilden juist doorlopen toen we werden aangesproken door een vrouw met een Brabants accent en ogen die even blauw waren als haar hoofddoek. Wisten we van de toestand in Egypte? Kenden we Morsi? Hadden we vragen?

De vrouw bleek Latifah te heten, maar was geboren als Lidwien, wat je in zekere zin een vooruitgang zou kunnen noemen. Ze kwam uit Tilburg, was katholiek opgevoed en had de antwoorden op de bekende vragen - waarheen, waarvoor - op haar 21ste gevonden in de islam. Dat luchtte op, maar makkelijk was het niet geweest: er bestonden een hoop vooroordelen tegen moslims. 'Als ik filmpjes naar mijn zussen mail, reageren ze niet eens.'

Ook dacht iedereen altijd dat moslims onverdraagzaam waren tegenover andersdenkenden, en dat ze allemaal voor de sharia waren. Zelf was ze toevallig wel voor, maar mocht ie ooit in Nederland worden doorgevoerd, hoefde ik niet bang te zijn dat elke kruimeldief meteen de handen zouden worden afgehakt. 'Dat gebeurt niet bij de eerste keer. Maar als afschrikmiddel zou het wel werken. Er worden hier in Amsterdam veel fietsen gestolen.' Puntje voor Latifah.

Op de vraag waarom er inmiddels een meisje op het podium stond om een politiek manifest voor te lezen - de lieverd sprak van schande, vervolging en het doodvonnis dat een Egyptische rechter onlangs oplegde aan 529 Moslimbroeders wegens betrokkenheid bij 'geweldige' rellen, het woord gewelddadig had de zesde klas kennelijk nog niet bereikt - zei ze dat ook kinderen te lijden hadden onder de terreur van de legerleiding. 'Onder Morsi zou dit nooit gebeuren.'

Bleef over de kwestie man-vrouw, terugdenkend aan mijn eigen geschiedenis stond ik niet een-twee-drie te klappen bij het stenigen van overspelige lieden. 'Niemand heeft het recht om in jouw huis te kijken wat er gebeurt,' zei Latifah. 'Overspel kan pas worden bewezen als er vier getuigen zijn.'

En nee, het was ook niet zo dat Nederlandse vrouwen zich alleen maar tot de islam bekeerden als hun man moslim was. 'Ik heb mijn man pas ontmoet nadat ik was bekeerd.'

Inmiddels stond die van mij een eindje verderop zijn eigen ongenoegen te uiten. 'Eén, twee, drie, vier, Eva Hoeke kom nu hier. Vijf, zes, zeven, acht, ik heb nu lang genoeg gewacht.' Toen hij ook nog 'Geef mijn portie maar aan Morsi' begon te zingen nam ik snel afscheid.

'Hoe heet je?' vroeg ze toen we elkaar een hand gaven.
'Eva,' zei ik.
'Dag Hawa,' zei ze glimlachend. 'Wij zeggen: Hawa & Adam. De vrouw komt eerst.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden