Plus

Een tocht over de Wallen met de 'Redlightbabies'

De site Redlightbabies helpt kinderen van prostituees en animeermeisjes met hun zoektocht naar hun vader en moeder. Een tocht over de Wallen langs oude pooiers, hoerenmadams, penoze en buurtbewoners.

Elizabeth (links) en Stieneke van Dijk met Johan 'Koffertje' Zweers Beeld Marc Driessen

Stieneke van Dijk (52) loopt over het Oudekerksplein en stapt ineens een trappetje voor een huis op. "Hier woonde mijn moeder, op de eerste etage. Zelf heb ik er slechts enkele weken gewoond, daarna ging ik naar Urk, naar een getrouwde nicht van oma."

Het verhaal van haar verleden klinkt aangrijpend. "Mijn pleegmoeder was een zachte vrouw. Ze probeerde me te beschermen. Maar mijn moeder kwam steeds midden in de nacht langs en haalde me uit bed. Ik heb later veel foto's gevonden waarop ik bij allerlei mannen op schoot zat. Die mannen werden door mijn moeder haar chauffeur genoemd."

De nachtelijke bezoeken hielden enkele jaren aan. "Eind jaren zestig trouwde mijn moeder met een Amerikaan en emigreerde ze. Ik weet weinig van haar, alleen dat ze in de Penny Bar in de Lange Niezel kwam, waar Amerikanen zaten."

Van Dijk is al jaren op zoek naar informatie over haar moeder, die in de jaren zestig animeerde in clubs waar veel Amerikaanse soldaten kwamen en tevens in café De haven van Urk werkte. "Op Urk, waar ik als kind woonde, zeiden ze altijd: 'Je moeder zit achter het raam.' Ik vroeg dat aan haar, maar ze ontkende het en werd boos. Ik zei toen: 'Maar waarom weet je dan niet wie mijn vader is?'"

De Red Light District in Amsterdam Beeld anp

Buffetjuffrouw
Ze benaderde stadsgids Raoul Serrée, die twee maanden geleden zijn boek De Wallen in de jaren '60 uitbracht. Ze hoopte via hem meer over haar moeder en onbekende vader te weten te komen.

Serrée kreeg meer telefoontjes van kinderen van oud-prostituees en animeermeisjes op zoek naar hun ouders. Hij richtte de website Redlightbabies.nl op, waarbij hij kinderen met foto's van hun moeder meeneemt naar pooiers, hoerenmadams, penoze, bordeelhouders en oud-buurtbewoners.

Van Dijk gaat vandaag op zoek. Ze heeft een geplastificeerde foto van haar moeder, Jeltje Hemelrijk, in haar hand. Bij de zoektocht heeft ook Elizabeth (61) - liever geen achternaam - zich aangesloten.

Ook zij heeft een foto van haar moeder, Theodora van Hemmen, bij zich. Elizabeth is twee maanden na haar geboorte naar een kindertehuis op de Prinsengracht gebracht. Een echtpaar heeft haar een jaar later geadopteerd. Ze had, zegt ze, een fijne jeugd.

"Mijn biologische moeder werkte als buffetjuffrouw in het deftige Metropole in Nijmegen. Waarom ging zij ineens op haar 25ste op de Zeedijk wonen en in animeerbar Café Groningen werken? Waarom dat armoedige red light district?"

Zaklantaarn
Dertig jaar geleden ging ze op zoek en slenterde ze over de Zeedijk, waar ze staande hield bij haar voormalig woonhuis, 43-eenhoog, enkele deuren verwijderd van Café Groningen. "Ik kwam Frits van de Wereld tegen. Nee, hij kende haar niet. Hartstikke jammer."

Serrée neemt de twee vrouwen vandaag mee naar oud-hoerenmadam Corrie van Wilderen. De twee foto's worden op tafel gelegd. Van Wilderen kijkt er lang naar en zegt dan: "Ik had 45 jaar een kast op de Oudezijds Achterburgwal 70 en heb duizenden meisjes gezien, maar nee, deze twee ken ik niet." Ze heeft wel een tip: ga naar Johan, dat was een kroegloper.

Oud-pooier Johan Zweers (74), vroeger bekend als Johan 'Koffertje' omdat hij steeds op een andere plek logeerde, is elke dag te vinden op het terras van een café op de Nieuwmarkt. Hij wil best even kijken naar de foto's en pakt de foto van Van Dijks moeder, Jeltje, op. Een lachende vrouw met opgestoken hoogblond haar, waarschijnlijk een pruik - haar moeder had een hele trits pruiken.

Spontaan
Zweers: "Ik ken haar wel. Een schat van een vrouw. Ik heb eens een nacht bij haar geslapen. Nee, verder niets hoor. Een spontane vrouw. En dat café De haven van Urk ken ik ook wel, en ik herinner me ook je oma. Keihard en lief."

Van Dijk moet even bijkomen voor ze een vraag kan stellen. Als ze vraagt naar de naam van haar vader, wordt ze teleurgesteld. "Nee, die ken ik niet. Het is vast een Amerikaan. Je moeder kwam vaak in zaken met veel Amerikanen."

De andere foto, van Elizabeths moeder, die zich Dora of Thea noemde, zegt Johan, die ook als barkeeper in animeerbars werkte, helemaal niets. "Ik kwam niet in Café Groningen. Ik ging niet in mijn vrije tijd naar animeerbars."

Einde zoektocht
Veel meer komen de twee vrouwen vandaag niet meer te weten. De zoektocht zit er halverwege de middag weer op. Van Dijk houdt het voor gezien. Elizabeth kan echter van geen ophouden weten. Ze loopt nog even café De Zon binnen en gaat op zoek naar eigenaar Gerry, die mogelijk meer weet, maar helaas niet aanwezig is.

Ze loopt door naar The Cotton Club, een bar waar haar moeder vaak kwam en waar ze eerder met een zaklantaarn alle foto's aan de muur heeft bekeken. "Tante Aal had het misschien geweten," zegt een oud-buurtbewoner die haar hele leven in een viszaak in deze buurt stond. "Maar ja, die is dood."

Dan geeft ook Elizabeth geeft het maar op. "Mijn vader vinden is mijn droom."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden