PlusColumn

Een test voor de onverbeterlijk agressieve twitteraars

Patrick Meershoek Beeld Maarten Steenvoort
Patrick MeershoekBeeld Maarten Steenvoort

Het blijft een bijzondere plek, de shared space achter het Centraal Station, waar elke dag drommen voetgangers, fietsers en scooterrijders elkaar kruisen in de drukte zonder gebruik te maken van stoplichten, gebodsborden, haaientanden of andere hulpmiddelen.

Het succes zit hem vermoedelijk in de voorzichtigheid die het ontbreken van regels bij alle verkeersdeelnemers oproept. Je weet bij een botsing met een ­ander immers nooit wie er uiteindelijk kermend op het asfalt eindigt. Is het de ander, dan is dat vervelend. Ben jij het zelf, dan is het verschrikkelijk.

Wat er gebeurt als die behoedzaamheid uit eigenbelang ontbreekt, is te zien op een andere shared space, namelijk die van Twitter. Waar achter het CS mensen zich inspannen om elkaar vooral niet te raken, lijkt het op Twitter juist de bedoeling van nogal wat gebruikers om hun tegenliggers midscheeps en op volle snelheid te torpederen.

Het grote verschil is natuurlijk de anonimiteit. Die maakt dat mensen met een pseudoniem als digitale bivakmuts anderen onbekommerd kunnen uit­maken voor alles wat lelijk is. Schelden doet geen pijn, in elk geval niet bij de onzichtbare en dus onkwetsbare afzender.

Er gaan geregeld stemmen op om die anonimiteit weg te halen, maar zo'n maatregel schijnt op gespannen voet te staan met de vrijheid van meningsuiting.

Een merkwaardig argument is dat. Feitelijk gaat het niet om de vrijheid van meningsuiting, maar om de vrijheid om die mening te kunnen uiten zonder de mens achter de mening bekend te ­maken. Wat is daar precies de meerwaarde van?

Ook wordt wel gesteld dat het geraas en getier een heilzame uitlaatklep is voor de boze twitteraars. Zonder dit ventiel voor hun opgekropte woede zouden zij misschien hun kinderen of ouders afsnauwen, of hun hamster knijpen.

Mijn hart bloedt voor de kinderen, de ouders en de hamsters, maar hun welzijn kan toch ook weer geen vrijbrief zijn voor anderen om op internet ­helemaal los te gaan?

Voor onverbeterlijk agressieve honden ontwikkelde de Universiteit Utrecht een test, waarbij de dieren worden geconfronteerd met een stok met een pop die tegen de snuit wordt geduwd. Als de hond toehapt, moet de hond samen met zijn baasje verplicht op cursus.

Met een paar kleine aanpassingen kan de test ook prima voor de onverbeterlijk agressieve twitteraars worden ingezet. De pop aan de stok kan worden vervangen door foto's van Donald Trump, George Soros, Sylvana Simons, Wierd Duk en andere bekende bloeddruk­verhogers op de sociale media.

Meteen daarna moeten de deelnemers een tweet de wereld in sturen over de melancholie die hand in hand wandelt met de intredende herfst. Als uit de tweets blijkt dat de vallende herfstbladeren toch weer de schuld zijn van de multi­culturele samenleving, de nieuwrechtse ophitsers of het Joodse grootkapitaal: verplicht op cursus!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden