Reza Kartosen-WongBeeld Artur Krynicki

Een onzichtbare ketting van lego

PlusReza Kartosen-Wong

Op verzoek van mijn vijfjarige zoon keken we zaterdag naar de tweede aflevering van Lego Masters. Want deelnemers die fantastische legobouwwerken creëren die vervolgens op spectaculaire wijze worden ­vernield, dat is natuurlijk fijne televisie. Terwijl ik keek, moest ik denken aan mijn vroegere legosets. De hoekige lego-auto’s waar nog geen figuurtjes in ­konden. Ruimtevoertuigen uit de baanbrekende Lego Space-serie. De tweedehands legotrein die mijn ouders op de kop wisten te tikken voor mijn negende of tiende verjaardag.

Mijn zoon keek al net zo gebiologeerd naar Lego Masters als ik. Hij dacht waarschijnlijk ook aan zijn eigen legosets. Sets waar ik hem mee heb geholpen; tot een jaar of wat geleden als hoofdbouwer met veel aanzien en tegenwoordig als steentjes­aangever die nogal werkeloos moet toezien hoe hij het prima redt zonder mij. Soms hoop ik stiekem dat mijn zoon er niet uitkomt en ik weer mag meebouwen.

Maar lego terzijde, ik genoot vooral van Lego Masters omdat mijn vrouw, zoon en ik voor het eerst gezamenlijk geboeid naar een grote spelshow keken. Mijn zoon mocht er voor opblijven, net als zijn oudere neef Luke en nicht Emily die thuis in Den Haag keken maar via een videoverbinding toch in onze woonkamer zaten.

Bij ons in Bos en Lommer lag mijn zoon heerlijk knuffelig tegen mij aan. Zo nu en dan begreep hij iets niet en wendde hij zich tot mijn vrouw en mij die hij nu nog ziet als alles wetende alleskunners die nergens bang voor zijn. Over een paar jaar, wanneer hij kan lezen, zal mijn zoon ontdekken dat zijn ouders angstig en onzeker kunnen zijn, dat ook waren in die lente van 2020, en afgemeten aan wat er te weten valt eigenlijk nagenoeg niets weten.

Ik keek naar mijn zoon en zag mezelf als kind tegen mijn ouders aanliggend, samen ­kijkend naar spelshows als de Willem Ruisshow, Te Land, ter Zee en in de Lucht en natuurlijk Avro’s Wie-kent-kwis. Met elkaar verbonden door de cavia’s van Fred Oster. Veertig jaar later verbindt een onzichtbare ketting van legosteentjes mijn zoon, vrouw en mij met elkaar én met bijna anderhalf miljoen medekijkers.

In deze weken die geen begin en geen eind lijken te hebben, waarin de ene dag de andere is en daarin vloeiend overgaat, heeft mijn zoon een nieuw baken gevonden, een nieuw houvast. Hij telt de dagen alweer af tot de volgende aflevering van Lego Masters. Dan is het zaterdag, weet hij. Ik volg mijn zoons voorbeeld. Soms leert hij mij hoe betekenis te geven aan de wereld om mij heen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden