Column

Een ontmoeting van twee oude mannen

null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok

Gisteren aten we in een restaurant vlak bij zee met de ouders van Theo van Gogh. Theo's vader, Johan, is inmiddels de negentig gepasseerd. Zijn moeder, Anneke, is eeuwig jong.

We maakten relativerende opmerkingen over hoe wonderlijk het is dat Theo's verjaardag - hij zou 57 zijn geworden - samenviel met 'de dag van nationale rouw'. We spraken nog even over MH17.

Op een gegeven moment kwam een zeer oude man het restaurant binnen, ondersteund door een jongere man. Ze gingen naast ons zitten.
Ineens herkende Johan hem. Hij was Johan Witteveen, 93 jaar, ooit minister van Financiën in twee kabinetten. Hij werd later een bekende aanhanger van de Nederlandse soefibeweging.

Maar hij was ook de vader van senator Willem Witteveen, die met zijn vrouw en dochter was omgekomen bij de vliegramp in Oekraïne.
En hij was een volle neef van Johan van Gogh.

Daar stonden de neven plotseling tegenover elkaar. Beiden ver in de negentig. Beiden een zoon verloren door een terroristische aanslag. Beiden nu hun kind aan het herdenken: Johan Witteveen kwam net van de soefikerk waar hij een dienst had bijgewoond.

Onze Theo van Gogh was dus een achterneef van Johan Witteveen. En zowel Theo als de omgekomen Willem was een achterkleinzoon van Floor Wibaut, die we nog steeds de grootste wethouder van Amsterdam vinden. ('Mijn overgrootvader had wel een mooiere straat verdiend,' kon Theo woedend zeggen.)

De oude mannen spraken wat met elkaar.

Daarna ging de ene Johan naar zijn familieleden en zocht de andere Johan die van hem op. Er kwamen voor beide families nog kinderen en kleinkinderen.

De zon konden we net niet in de zee zien zakken, omdat de duinen te hoog waren. We voelden wel een briesje, dat een aangename koelte gaf.
Er waren weer mooie verhalen over Theo, die misschien alleen wij 'typisch Theo' vonden. Zo vertelde zijn moeder dat ze in een oude jas van hem nog een liefdesbrief had gevonden. Ongeopend! De afzender was bekend.
De familie Witteveen verliet na zekere tijd het restaurant. En dat deden wij ook. De zon was toen al onder.

'Kom,' zei kleinkind A., die op de pabo zit, 'ik heb zin om in zee te zwemmen!'

Ze rende naar de golven en speelde met de zee.


Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden