Plus

Een mysterieuze droomwereld van houtskool

Fiona Hering is modejournalist bij Vogue Nederland en RTL Boulevard. Wekelijks deelt ze wekelijks haar visie op mode. Deze week: monumentaal monnikenwerk.

Blanket VII, 2016. 227 bij 152 cm, houtskool op aquarelpapier Beeld Anouk Griffioen

Niet alleen maakt ze prachtig werk - ik kijk elke dag thuis tegen een twee meter hoge vrouw met tijgerkop aan van haar hand - ze is ook één van de geestigste vrouwen die ik ken. Anouk Griffioen, geboren in Enschede maar inmiddels volbloed Rotterdammer. Donderdag opende ze haar eerste solotentoonstelling.

Eerder had ze al tentoonstellingen in de Amsterdamse Kers Gallery, het Gorcums Museum, en galeries in Zürich en Parijs. Maar dit is haar eerste grote solotentoonstelling, in Tent aan de Witte de Withstraat in Rotterdam.

"Dit is natuurlijk de bom," zegt ze. "Eindelijk onder Rotterdamse vleugels, alsof deze stad nu ook achter mijn werk staat." Dat 'ook' slaat op Amsterdam, de stad waar ze haar meeste werk verkoopt en waar ze vooral door de modescene stevig wordt omarmd.

"Mensen weten er mijn werk altijd wel te waarderen en op waarde te schatten. In Rotterdam is dat moeilijker, het kunstklimaat voelt er veel stugger en strenger, terwijl mijn werk vooral gaat over schoonheid. Ik wil niet per se de wereld verbeteren, of politiek geëngageerd zijn."

Samen met dochter Flo (7), zoon Lex (3) en partner Mark Bode woont ze in de Rotterdamse wijk het Nieuwe Westen, enkele straten verwijderd van haar atelier. En dat is maar goed ook, want de laatste weken werkte ze non-stop elke avond en nacht door tot een uur of vier.

"Niet lullen maar poetsen, zeg maar. En dan trots thuiskomen, Mark wakker maken, hem het werk op mijn telefoon laten zien, bijna af. Zegt hij: 'Ja dat moet ik toch eerst in het echt zien.' Rolt om en snurkt gewoon verder."

Tussen tent en toiletten
Het werk van de 36-jarige Griffioen is overweldigend. Flora, fauna en mensfiguren vloeien in elkaar over tot een surreële wereld. Wie haar grootste werk in Tent ziet, zal even moeten slikken: monnikenwerk. Navigating the imaginary heet het, een 23 meter lange tekening waar ze de afgelopen twee jaar aan werkte, streepje voor streepje met houtskool gezet.

Haar liefde voor het materiaal komt voort uit het feit dat je het wit van het vel sterk kunt laten meewerken. "Bij gebruik van pastel of een ander materiaal heb ik het idee dat ik alles moet dichttekenen, terwijl ik het juist belangrijk vind om dingen weg te laten."

Het resultaat is een decor waar je als bezoeker instapt. "De som van diverse landschappen die ik heb gefotografeerd en samengebracht in één groot imaginair landschap, met her en der een silhouet van een mens."

Er zit veel Zambia in, zegt ze, palmboomachtige bomen, rietachtige struiken (ze was er vorig jaar in opdracht voor de Nederlandse hiv-ngo Orange Babies), flarden van het werk van tuinarchitect Piet Oudolf, maar ook de dorre en droge gewassen van de camping in Zuid-Frankrijk. "Gefotografeerd tussen de tent en de toiletten."

Liefde voor mode
In een andere zaal is dochter Flo met behulp van zogeheten videomapping gedigitaliseerd tot 3D-animatie en wordt ze met beamers op een kubus geprojecteerd, waardoor je haar ziet lopen in Griffioens Alice in Wonderlandachtige wereld.

Naast fotografie - "Ik ben onafscheidelijk van mijn camera, het liefst heb ik er vijf tegelijk bij me" - speelt mode een grote rol in haar werk, ­zoals te zien in Blanket VII, een werk uit 2016. "In kleding en dekens kun je je zo heerlijk verstoppen."

Ze zegt meer geïnspireerd te worden door goed vormgegeven modebladen dan door andere kunstenaars. "Op de Willem de Kooning Academie haalde ik modellen in tijdschriften al uit hun context en tekende ze op een groot leeg vel papier, waardoor een vreemde eenzaamheid ontstond."

Haar samenwerking met modefotografe Annemarieke van Drimmelen en model Sophie Vlaming (Project Sophie, 2010) wakkerde haar liefde voor mode en kleding nog meer aan.

Heel Hollands

Het boek Nederland in 100 kledingstukken (uitgeverij De Geus) kwam deze week uit. NRC-modejournalist Milou van Rossum beschrijft de honderd meest in het oog springende stukken die Nederland als modeland kenmerken. Samen met illustrator/fotograaf Daan Brand duidt Van Rossum het hele scala, van laag tot hoog, van de witte Hema-onderbroek tot de 3D-geprinte jurk van Iris van Herpen. Nu al een klassieker.

Inmiddels is haar werk opgenomen in ­collecties van diverse grote kunstverzamelaars, heeft Patrick Munsters (voorheen Scotch & Soda, nu Marie-Stella-Maris), haar werk thuis hangen, net als Sandra Harmsen van de Arnhemse winkel Humanoid, ontving ze onlangs een Werkbijdrage Bewezen Talent van het Mondriaanfonds en maakte ze werk voor de laatste Arnhem Mode Biënnale. Ook ontwierp ze een sjaal voor accessoirelabel The Boyscouts en een sweater in samenwerking met Anecdote.

Zelf koopt Griffioen overigens weinig kleren. "Ik zit toch dagenlang moederziel alleen op mijn atelier. Wel heb ik een paar mooie dingen van Acne, Isabel Marant en Monique van Heist, maar winkelen is lastig.

Ik ben 1.87 meter en heb schoenmaat 43. Ik draag noodgedwongen al ­zeven jaar dezelfde laarzen, vanwege die maat. Daarom had ik donderdagavond tijdens de opening ook een heel lange rok aan, tot op de grond, zodat ik die kutlaarzen weer aan kon!"

Navigating the imaginary t/m 04/12 in TENT Rotterdam.

Papa

Model Naomi Campbell spreekt in het dikke winternummer van Another Magazine over couturier Azzedine Alaïa, die ze papa noemt: "Ik ontmoette hem op mijn vijftiende. Diezelfde avond belde hij mijn moeder dat ik te jong was om alleen in Parijs te wonen. Hij zou zich over me ontfermen."

"Als ik weer eens een keer 's nachts de deur uit was geglipt om met Grace Jones en Iman naar discotheek Les Bains Douches te gaan, werd hij door het personeel gebeld dat 'zijn dochter' er was. Dan kwam hij me halen. Eén keer zou Prince net gaan optreden, maar hij was onverbiddelijk."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden