Plus

Een moetje: spuuglelijk, maar wegdoen is onbespreekbaar

Het is niet mooi, soms zelfs spuuglelijk, het past niet bij de rest van het interieur en stiekem wil je er wel vanaf. Maar dat wil niet iedereen in huis. Vier stellen over hun 'woonmoetje'.

Erik Loots: 'Die kip is echt een visueel obstakel' Beeld Ivo van der Bent

Wie Linda Vermaat (34) en Erik Loots (30) runnen samen videoproductiebedrijf TwentieFour en maakten de documentaire-reeks Fix The World and Make Money
Wonen in een huurhuis in de Indische Buurt
Woonmoetje een kip van klei

Linda Vermaat (LV): "Na afloop van mijn werk als dagvoorzitter tijdens een congres van de kippen­industrie kreeg ik een felgekleurde kip van klei."

Erik Loots (EL): "Een uitbundige Gaypride-kip, echt een spuuglelijk ding van
20 centimeter."

LV: "Ik hou juist van veel kleuren. Toen we gingen samenwonen, heb ik gestreden voor de kip. Veel spullen haalden het nieuwe interieur niet."

EL: "Met Linda's spullen zou ons huis één groot circus zijn geworden, die kip was al erg genoeg. Ik heb wel snel een aantal maatregelen genomen om van de kip af te komen. Ik organiseerde een surpriseparty voor Linda, in de appgroep vroegen haar vriendinnen wat voor cadeau ze moesten geven. Ik stuurde een foto van de kip met daarbij de tekst: 'Als het hier maar niet op lijkt.'"

"Vanaf dat moment werd de kip een running gag. Op het feestje heb ik haar stiekem in de tas gestopt van een van Linda's vriendinnen. Ik heb haar vriend vervolgens geappt dat hij het ding thuis zo snel mogelijk moest verstoppen."

LV: "Na deze kipnapping heeft ie een halfjaar bij mijn vriendin gestaan. Toen we op bezoek waren, heb ik de kip weer mee naar huis genomen."

EL: "Om mij dwars te zitten, kreeg ie een prominente plek in de boekenkast. Ik ben altijd bezig met mooie beelden en schoonheid, en die kip is echt een visueel obstakel in mijn leven."

"Na de bachelorette van Linda kwam ze met een vriendin dronken thuis. De vriendin fluisterde in mijn oor dat ze mij een dienst ging bewijzen door de kip kapot te gooien. Voor ik er erg in had, lag ie in stukjes op de vloer."

LV: "Tijdens ons huwelijk in Paradiso kregen we een vrijwel identieke vervangkip. De zaal ging stuk."

EL: "Niks identiek, ze is nog groter en dikker dan de vorige!"

LV: "Ik vind het heel leuk dat ie er weer is. Hij staat opnieuw in de boekenkast."

EL: "Misschien dat ie bij de volgende verhuizing wel van de trap valt. Geheel per ongeluk, uiteraard."

Dennis van Alphen: 'Die koeien hebben emotionele waarde' Beeld Ivo van der Bent

Wie Dennis van Alphen (50, vermogens­beheerder) en Marise Ent (49) projectmanager. Ze hebben twee zoons: Joost (18) en Teun (15)
Wonen in een koophuis in Watergraafsmeer
Woonmoetje schilderij van drie koeien

Dennis van Alphen (DvA): "Tijdens onze studietijd gingen we samenwonen in een antikraakwoning in Oud-West. Mijn oma uit de Schilderswijk in Den Haag was net op 86-jarige leeftijd overleden en haar inboedel was voor ons een uitkomst."

"We namen alles over; van de grote fauteuils en de zware bordeauxrode velours gordijnen tot de gaskachel en de pannenset. En een schilderij van een paar koeien in de wei, in de stijl van de Haagse School."

Marise Ent (ME): "Maar het is dus géén Haagse School. De koppen van die koeien zijn helemaal uit verhouding, het perspectief klopt niet. En het is ook nog eens erg groot."

DvA: "Ik heb het schilderij een paar jaar geleden laten restaureren en toen bleek het inderdaad geen Rembrandt te zijn, ook geen Paulus Potter, trouwens. Ik heb het wel altijd heel mooi gevonden voor boven de bank. Toen we gingen verhuizen, moest het dan ook écht mee. Het heeft ook emotionele waarde; ik had een heel lieve oma."

ME: "Ik heb oma gekend en daarom begreep ik het wel. Ik dacht in het begin nog dat het iets was wat vrij snel uit ons interieur zou verdwijnen, alleen: dat moment is nooit gekomen. We kregen nieuwe meubels, maar die koeien bleven. Zelfs toen we naar Londen verhuisden."

DvA: "Die koeien passen overal bij en geven de kamer wat cachet, maar daar denkt Marise anders over. Het komt, denk ik, doordat ze uit de polder komt; daarom zet zij zich zo af tegen dit koeientafereel."

ME: "Ik heb genoeg koeien gezien. Na 25 jaar heb ik het eindelijk voor elkaar dat het schilderij niet meer boven de bank hangt, maar naar de tv-kamer beneden is verbannen. Nu hangt een grote foto boven de bank, daar kijk ik veel liever naar."

Wien Sillevis Smitt: 'Die hoed is verbannen naar Huubs mancave' Beeld Ivo van der Bent

Wie Huub van Zwieten (50), oprichter van trainings -en coachingsbureau Talentfirst, en Wien Sillevis Smitt (50), hr-manager bij de Schiphol Group. Ze hebben twee kinderen, Piet (17) en Nikki (12)
Wonen in een koophuis in de Jordaan
Woonmoetje een hoofddeksel uit Brazilië

Huub van Zwieten (HvZ): "In 2012 reisde ik alleen, zonder gezin, een maand door Brazilië. In Rio heb ik toen, verkleed, meegelopen in de optocht van een sambaschool. Ik moest daar een mega-outfit voor aanschaffen. Ik wilde het hele pak meenemen naar Nederland, maar het was te groot. Uiteindelijk heb ik alleen het hoofddeksel laten opsturen."

Wien Sillevis Smitt (WSS): "Mijn reactie toen ik het ding zag was: O nee! Wat moesten we hier nu mee? Te groot voor de verkleedkist van de kinderen en te opzichtig voor aan de muur. Onze bank is al knal­oranje met een zebraprint, zelf zou ik zoiets nooit gekocht hebben; mijn smaak is veel klassieker. Toch vind ik het leuk dat Huub zo uitbundig is, dat prikkelt mij ook en het verrijkt mijn leven."

HvZ: "Ik ben inderdaad anders dan Wien, ook in mijn smaak, maar dat gaat juist heel goed samen. De boomstamtafel uit haar ouderlijk huis combineert perfect met de zebraprintbank. De ruimte heeft een Afrikaans tintje gekregen, en omdat we vaak in Zuid-Afrika komen, past dat wel bij ons."

WSS: "Uiteindelijk mocht hij van mij de carnavalshoed ophangen, maar wel ergens om een hoekje, zéker niet boven de bank."

HvZ: "De eerste maand heb ik 'm op gehad, daarna werd ie pas opgehangen."

WSS: "Na de verhuizing naar ons huidige huis is ie verbannen naar Huubs mancave. Helemaal weg hoeft ie niet. Ik weet dat het voor hem symbool staat voor die maand alleen reizen. Hij heeft de vrijheid nodig om binnen onze relatie ook dingen alleen te kunnen doen, en andersom ook; wij gunnen elkaar dat."

HvZ: "Het hoofddeksel doet het trouwens ook leuk op Manifesto, heb ik gemerkt."

WSS: "Zo is het ongemerkt toch nog onderdeel geworden van de extended
verkleedkist."

Eric Stuifbergen (l): 'Wegdoen is niet bespreekbaar' Beeld Ivo van der Bent

Wie Eric Stuifbergen (52, links) en Jim Piqué (42) zijn getrouwd, beiden zijn partner in communicatiebureau SowiesoHelder. Ze hebben een dochter Sita-Mae (16)
Wonen in een koophuis in Noord
Woonmoetje buikkast

Eric Stuifbergen (ES): "Toen ik bij Jim introk, was het eerste wat mij opviel de ouderwetse buikkast, met een bol onderstel met lades en een losse vitrinekast bovenop. Heel apart, hij paste helemaal niet bij de rest van het interieur, dat vrij strak en modern is."

Jim Piqué (JP): "De kast heeft sentimentele waarde, hij was van mijn oma Beppie, die in 2005 is overleden. Ik was helemaal gek van haar. Ik herinner me nog dat ik als kind op bezoek kwam en dat er in de kast snoepjes en koekjes op schaal­tjes lagen. Ook mijn dochter, die haar overgrootmoeder heeft gekend, weet dat nog."

ES: "Jim is de kast in een experimentele bui gaan schilderen. Het bovenstuk heeft hij vervolgens zo verpest dat hij het op straat heeft gezet. Mooi, dan gaat de kast tenminste de woonkamer uit, dacht ik toen, maar het onderstel bleef."

JP: "Ik kan 'm niet wegdoen. Hij heeft alle plekken in huis al gehad en staat nu op een kamer boven, uit het zicht. Mijn dochter gebruikt 'm voor haar sokken. Volgend jaar gaan we verhuizen en ik weet één ding: die kast móet mee."

ES: "Wat mij betreft zou het een mooi moment zijn om er eindelijk afscheid van te nemen, maar wegdoen is niet bespreekbaar. We zullen hem dus weer een plekje moeten geven, alleen hoe dan?! Straks wonen we in een strak appartement in het Amstelkwartier, daar past ie, vind ik, al helemaal niet."

"Als Jim er een maand niet zou zijn, zou ik het kastje opeens laten verdwijnen, maar dan begeef ik mij wel op glad ijs, want hij en Sita-Mae hebben er mooie herinneringen aan."

JP: "Gelukkig zijn we verder eensgezind over onze woninginrichting - van de Foscarinibolletjeslamp tot het schilderij van Herman Brood. Het gelukkigst zijn we met het beeld dat we onszelf cadeau hebben gedaan voor ons huwelijk, Little Grizzly, van kunstenaar Sebiha Demir. Dat is gemaakt van kogelhulzen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden