Column

Een mens kan niets fout doen als hij plezier heeft

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Elke woensdagmiddag geef ik een schrijfworkshop aan tieners die op het punt van ontsporen staan. Bijna ontspoorde tieners zijn mijn favoriete mensen. Ze stelen, ze liegen, ze roken Gauloises en doen in feite dus de dingen die iedere tiener doet, maar toch hebben we het over 'ontsporen'.

Alsof het iets slechts is om voor een korte periode het spoor te verlaten en op de bonnefooi verder te leven. En het is niet zo dat tieners ontsporen omdat ze willen ontsporen, nee, ze willen gewoon ontsnappen aan de trein die constant achter hun aanzit.

De trein die ze aan het achtervolgen is, zit namelijk vol hormonen, verwachtingen, eendagsvlinders en vragen waar ze het antwoord nog niet op weten. Wat ga je studeren? Val je op mannen of op vrouwen? Ga je bij mamma of bij pappa wonen? Waarom ben je verliefd op je gymjuf? Waarom ben je sowieso steeds verliefd op mensen die minimaal tien jaar ouder dan je zijn? Wil je altijd alleen blijven of zo? En weet je nou al wat je gaat studeren? Trouwens, waarom neem je geen navelpiercing?

Iedere tiener heeft ontsporingsrecht. Dat leer ik ze ook. Het is overduidelijk dat ik geen gediplomeerde leraar ben, maar ja, een diploma is ook maar gewoon een bewijs dat je vier of vijf jaar lang alles hebt gedaan wat er van je gevraagd werd. Het is een oorkonde van hoe voortreffelijk doorsnee je bent. Ik heb drie diploma's.

In het begin waren de tieners bang. Ze wilden niet schrijven. Dit is helaas heel normaal. Ook steeds meer volwassenen zijn bang voor onze taal. Ze weten van zichzelf dat ze niet foutloos kunnen schrijven, dus schrijven ze maar helemaal niet. Op de één of andere manier denkt een groot deel van onze bevolking dat schrijven alleen maar een zoektocht naar foutloosheid is.

Alles is een dictee. Overal liggen muizenvallen. Bepaalde mensen hebben van onze schone taal een driekoppig monster weten te maken en als je niet naar foutloosheid streeft, vreet dat monster je op. Maar dat is niet zo. Letters hebben geen tanden. Niets is zo vergevingsgezind als taal. Als je onbaatzuchtigheid wilt zien, moet je naar ons alfabet kijken.

Het fijne aan tieners is dat ze allemaal hetzelfde zijn. Al hun gevoelens zijn katten in het asiel. Katten die niemand wil hebben. Katten die niemand begrijpt. Maar het papier wil alles hebben. Papier is een vers schoteltje melk in de keuken en een kattenmand naast de kachel.

In feite is schrijven net als dansen. Bijzonder veel mensen denken namelijk dat ze niet kunnen dansen, omdat ze niet bewegen zoals de mensen die op de dansvloer staan, bewegen. Maar iedereen kan dansen. Iedereen kan schrijven. Iedereen kan alles. Het probleem is alleen dat niet iedereen wil dat je weet dat je alles kunt.

De tieners in mijn klasje schrijven de kleppen van je hart. Over tien jaar staan ze alle twaalf Gauloises te roken op het Boekenbal. En ze zullen er niet staan omdat ze het woord 'przewalskipaard' correct kunnen schrijven, nee, ze zullen er staan omdat ze begrijpen dat een mens niets fout kan doen als hij plezier heeft.

Plezier is liefde en liefde is vrijheid en vrijheid gaat boven alle regels. En ze zullen dansen op het Boekenbal. Niet dansen zoals het hoort, nee, ze zullen dansen als een trein die prachtig ontspoort.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden