Plus

Een lachende Anne Frank uit liefde voor de stad

Op het braakliggende terrein van de Hogeschool van Amsterdam aan de Wibautstraat prijkt sinds woensdag een kleurrijk schilderij van Anne Frank, gemaakt door Duitse graffitikunstenaars. 'Soms moet je dingen gewoon laten gebeuren.'

De stijl van het portret van Anne Frank is geïnspireerd op het werk van popartschilder Roy Lichtenstein. Beeld Jesper Boot

Terwijl Olga Engel (31) vanaf een ladder schuin boven het hoofd van Anne Frank de laatste blauwe stippen aanbrengt, sorteert Philipp Scharbert (39), oprichter van het Duitse graffiti- en schilderkunstbedrijf Lackaffen - 'schilderende apen' - in zijn bestelbus spuitbussen met verf. "Ik moet geld toeleggen om dit kunstwerk te maken," zegt hij.

De verf, zijn vier medewerkers, de reis vanuit Münster, de overnachtingen op Camping Hostel Amsterdam, hij betaalt het allemaal zelf. Hij is verliefd op deze stad, legt hij uit. "Ik wil zo graag kunst maken in Amsterdam dat ik het geld dat ik in Duitsland verdien, gebruik om dit te financieren."

Grijs en grauw
In februari reed Scharbert door Amsterdam op zoek naar plekken waar hij met zijn team aan het werk zou kunnen. Het gemaal op de hoek van de Wibautstraat en de Mauritskade trok zijn aandacht.

Het gebouwtje werd lange tijd gesierd door projecten van studenten, tot een graafmachine alles vernielde. De constructie keerde vervolgens terug in de originele staat: grijs en grauw.

Volgens Scharbert verdient de Joodse Anne Frank het om gezien te worden Beeld Jesper Boot

"Ik heb meerdere voorstellen gedaan aan de hogeschool," zegt de kunstenaar. Het ontwerp van een grote rode slang met daarop drie an­dreas­kruisen haalde het niet. Omgevingsmanager Anne van den Eijnden wilde graag iets wat past bij de campus. "Het liefst iets groens, we zijn veel bezig met vergroening namelijk."

Uiteindelijk is van beide partijen de eerste wens niet vervuld. "De kunstenaars wilden opeens een pop­artachtig schilderij maken van Anne Frank, geïnspireerd op Roy Lichtenstein," zegt Van den Eijnden.

Volgens Scharbert verdient de Joodse Anne Frank het om gezien te worden, 'en ja, we weten dat we Duits zijn en we kennen de geschiedenis', zegt hij er snel achteraan. Hoewel het concept niet paste bij het eerste idee van de omgevingsmanager 'en er al een prachtig schilderij van Anne is in Noord', kregen de kunstenaars toch groen licht.

Van den Eijnden: "Ik hoefde er niet voor te betalen, de omgeving knapt er enorm van op en soms moet je dingen gewoon laten gebeuren. En als je er langer over nadenkt, past dit wel in het plaatje: vroeger hebben in deze buurt veel Joden gewoond en het is kenmerkend voor Amsterdam."

Nog voor het einde van het jaar wordt het gebouwtje met het portret van de lachende Anne Frank gesloopt om plaats te maken voor het nieuwe Conradhuis van de hogeschool. "Dat geeft niets. Het schilderij is nú toch te zien?"

Johan Cruijff
Zodra de laatste hand aan het portret Anne Frank is gelegd, verplaatsen de kunstenaars zich naar de Nieuwmarkt. "Daar mogen we op een marktkeet dit schilderij maken," zegt Scharbert.

Hij laat een rood met ­zwarte proeftekening zien waarin andreaskruisen, molens en Johan Cruijff zijn verwerkt. "Dat doen we ook voor niets. Of nou ja, we krijgen wel wat te drinken."

Beeld Jesper Boot
Beeld Jesper Boot
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden