Festival

Een festival als Open Air moet je door je wimpers ervaren

Ook dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Deze week: Amsterdam Open Air in het Gaasperpark.


© Eva Plevier

De mensen
Open Air Amsterdam bestrijkt een groot gedeelte van het Gaasperpark, maar van de welige groene natuur is dit weekend weinig te zien. Het gevolg van een massaal festival als deze, maar weinig bezoekers lijken er aanstoot aan te nemen. Twee dames uit de omstreken van het park hebben bij de ingang een tactische positie gekozen en herinneren ons er fijntjes aan dat dit feest en haar tienduizenden bezoekers de natuur jaarlijks 'vertrapt, hindert en schaadt'. De stroom opgewekte jongeren trekt zich, op een wijzende vinger na, niets van de actievoerders aan.

De stoet kenmerkt zich door de schaarste aan diversiteit. Begrijp ons niet verkeerd, het individu mag vandaag geprezen worden. Er is veel tijd in de voorbereiding gestoken. Heren komen voorbij in bijpassende batikblouse en -broek, dames dragen rafelige spijkerbroekjes met opgeknoopte tie-dye shirts.

Maar wanneer een eenling zich in deze stoet voegt, verandert zelfs de meest curieuze excentriekeling in een stereotiep. Zonderlingen zijn zeldzaam en verentooien in groten getale aanwezig. Net zoals de minuscule playsuit, het halter topje en het kanten broekje. Ook een graag geziene gast: het laag uitgesneden hemd waarbij de heren hun anabolenarmen versierd met tribaltattoos uitgebreid etaleren. Het is veel van hetzelfde en dat verveelt. Niet dat de gemiddelde bezoeker daar last van lijkt te hebben, velen verkeren in een constante extase. De sfeer is opperbest, niets mag de pret drukken (laat staan een cynische verslaggever) en dat zal de rest van de dag zo blijven.

Eten en drinken
Er is voor ieder wat wils. Burgers, frieten, crêpes, roti, steenovenpizza. De vegetarische manchegoburger is voortreffelijk, de limoen-suiker crêpe een aanrader. Er lopen jongens en meisjes rond met koelboxen gevuld met waterijsjes, te herkennen aan palen met daarop de afbeelding van een raketje.

Het betaalsysteem is aangenaam. Geen gehannes met muntjes, maar een handige chip verwerkt in het polsbandje. De dorstige klant mikt en rekent met een gerichte zwaai het Bacardi mixdrankje af. Het was nooit eerder zo simpel om zonder drempel geld uit te geven.

Muziek
Open Air barst van de podia en menig fervent bezoeker van Amsterdamse feestjes zal de stages zonder enige hinder herkennen. Lees Strafwerk, Tom Trago's Voyage Direct, Girls loves dj's Disco Dolly en Vunzige Deuntjes. Niet voor niets promoot het festival het hoofdstedelijke nachtleven te representeren. Het kleine en intieme podium van nieuwkomer Mrs. Mokum is binnen korte tijd voorzien van een trouw publiek dat op Perzische kleden gretig danst en meezingt met klassiekers van de Jackson Five.

Even verderop draait The Partysquad Nirvana's Smells Like Teen Spirit maar het grungenummer verdwijnt algauw in ritmische bassen. De dj's laten tussen neus en lippen door weten gemengde gevoelens te hebben over de selfie-stick die ze in het publiek spotten. Vervolgens nemen ze vrolijk zelf een foto met hun duizenden omstanders. 'Dans alsof iedereen vandaag jarig is!', roept DJ Jerry. 'Ik zie de eerste vriendelijke moshpit,' vult MC Ruben hem aan.

De programmering van Open Air beslaat een relatief breed spectrum. Veel techno en andere stampdeuntjes, maar ook meer gevarieerde tonen zoals van het Amsterdamse collectief Malawi en hun feilloze platenkeus. Een andere bekende uit het clubcircuit is Elias Mazian. Onderdeel van het fameuze Barre Tijden, maar vandaag onder zijn eigen naam. Hij draait zijn sets op het gevoelige af, met hier en daar een onschuldige panfluit. Helaas staat Mazian ingeroosterd op het schaduwrijke Voyage-Direct podium en met de straffe zuidwestenwind die over de Gaasperplas waait, moet je op hoog tempo shuffelen wil je warm blijven.

Hoogtepunt van uw verslaggevers dag was het optreden van Glenn de Randamie, alias Typhoon. De man kan zingen en soms lijkt hij dat tijdens een liveconcert nog meer te bewijzen dan op zijn plaat, Lobi Da Basi (2014). De saxofoon weet voor even de dreunende bassen van naastgelegen podia te verdrijven.

Aankleding
Naarstig op zoek naar een programmaboekje of plattegrond blijkt Open Air daar niet aan te doen, hoewel dat bij een groot terrein als dit geen overbodige luxe zou zijn. In de uitvoering van het eerste lustrum van Open Air is veel tijd gestoken, maar het wordt niet helemaal duidelijk waarvoor uiteindelijk is gekozen. Het is een mix van Afrikaanse, Aziatische en Zuid-Amerikaanse invloeden met hippie en bohemien elementen. Een grote eik is behangen met dromenvangers, her en der staan houten tipi's en op het centrale veld prijkt een reusachtige hamsa, een handvormig amulet, beter bekend als het handje van Fatima.

Door de dag heen kan de bezoeker een bonte kakofonie van verklede artiesten verwachten. Zo maakt een glitter giraffe zijn opwachting bij de ingang terwijl een slangendame haar zwoele buikdans demonstreert aan de oever van de waterplas. Het festival komt de bezoeker tegemoet in het maken van #yolo-selfie's met een vijftal fotomomenten. Schommels behangen met klimop nodigen uit voor een welgemikt zelfportret.

Algemeen oordeel
Hoewel het de bezoekers zo nu en dan ontbreekt aan enige vorm van originaliteit, maakt het festival dat gemis ruimschoots goed door een divers en onderscheidend programma te presenteren. De muziekkwaliteit is uitstekend, de locatie bemind. Hoewel de opmaak van het terrein iets subtieler (kwestie van 'less is more') had gemogen, is de nuance niet ver te zoeken. Een festival als Open Air moet je door je wimpers ervaren. De ogen half gesloten en de oren wijd open.

In beeld

Meer foto's van de zaterdag van Open Air bekijk je hier.
Beeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden