Recensie

Een avondje theater is zelden zo divers als de finalistentournee van Cameretten (****)

De finalistentournee van Cameretten 2014: van een gemoedelijke Brabander en bloedmooie liedjes tot een verbluffend goed op elkaar ingespeeld duo.

Kiki Schippers.Beeld Jaap Reedijk

De finalistentournee van Cameretten 2014 is als een kaasproeverij, maar in plaats van brie, danish blue en feta krijg je de drie belangrijkste stromingen binnen het cabaret op je bord. Een avondje theater is zelden zo divers.

De stand-up wordt verzorgd door Emiel van der Logt (***), die in Antimaterie verhalen uit zijn privéleven vertelt, maar ook grote economische vraagstukken behandelt. Dat eerste gaat hem het beste af. Van der Logt zit tot zijn oksels onder de tatoeages en profiteert van de bijbehorende vooroordelen.

Bloedmooie liedjes
Hij blijkt namelijk geen harde grappentapper, maar een gemoedelijke Brabander die de anekdotes luchtig aan elkaar rijgt. Zo rookte zijn vader altijd in de auto als hij de kinderen naar school bracht. 'Wel gewoon met de ramen dicht natuurlijk, anders word je verkouden.' De rode lijn over het grote verschil tussen arm en rijk werkt helaas niet helemaal. Van der Logt draagt 'oplossingen' aan die zijn aaibaarheidsfactor nog verder doen stijgen, maar er spreekt geen heel duidelijke visie uit.

Kiki Schippers (****) won zowel de publieks- als de persoonlijkheidsprijs. Hard Hoofd valt vooral op vanwege de bloedmooie liedjes. Het kwetsbare Guus, waarin ze haar ex toezingt op diens bruiloft, is een van melancholie doordrenkte parel. Schippers laat verdriet, woede, cynisme en berusting vijf minuten lang met elkaar versmelten. Erik Wil Een Meisje Zijn getuigt van veel empathie en het vermogen zeer precieze en beeldende teksten te schrijven.

Ze beschikt daarnaast over een rauwe, ruige kant, waarmee ze de zaal moeiteloos opzweept. Al zijn de overgangen tussen liedjes en verhalen nog wat onbeholpen, Schippers is een échte persoonlijkheid, van wie je direct meer wilt zien en weten.

First world problems
Oldenosborn (****), bestaande uit Lize van Olden en Victoria Osborn, ging met de juryprijs aan de haal. Dit verbluffend goed op elkaar ingespeelde duo verwerkt de worstelingen van Generatie Y (zij die geboren werden tussen 1982 en 2001) in de blitse sketchshow Oldenosborn#1.

Iedereen wil uniek zijn en daarom is niemand het. Hoe meer mogelijkheden je hebt, hoe moeilijker de keuze doorgaans valt. De opening laat al zien hoe voortreffelijk deze dames kunnen acteren. Twee hipsters praten dwars door elkaar heen over hun leven en first world problems. Inhoudelijk misschien niet vreselijk origineel, maar de punchlines zijn geweldig getimed en de act blijft, erg knap, altijd verstaanbaar.

De voorstelling krijgt zijn persoonlijke tintje door een terugkerende discussie over de voor- en nadelen van vastigheid. Van Olden heeft al een huisje-boompje en baby. Ze confronteert Osborn hooghartig met de mogelijkheid dat zij dat alles nóóit zal krijgen. Maar die medaille heeft ook een andere kant, blijkt uit een heerlijke sketch waarin baby Osborn het leven van mama Van Olden tot een levende hel maakt. Oldenosborn#1 is grappig, schrijnend en helemaal nu.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden