Column

'Edelachtbare, de twijfelende mens is mij het dierbaarst'

 

Theodor HolmanBeeld Jean-Pierre Jans

Stel er bestaat zoiets als De Grote Heilige Rechtbank en er moet over mij een laatste oordeel worden geveld. De Hoogste Rechter bekijkt mijn dossier en zegt: 'Nog even, mijnheer Holman, over uw opvattingen betreffende de bootvluchtelingen in 2015. Zoals u weet beoordelen Wij hier alles naar de goddelijke maatstaven der menselijkheid. Vond u uzelf destijds menselijk?'

'Ja, edelachtbare.'

'Why? zoals Ischa altijd zei.'

'Omdat ik, edelachtbare, juist mijn hart heb laten spreken. Dat hart waarmee ik mij van u onderscheid. Dat stond niet op ijs, noch gloeide het van onnadenkende passie. Het trachtte te luisteren naar de serene klop van de rationaliteit. Ik heb juist in het belang van de minderheden gedacht. Wat zou het beste voor hen zijn, en wat, tegelijkertijd, het beste voor ons.'

'Maar hebt u uw egocentrisme niet laten prevaleren?'

'Voor een deel, zeker, edelachtbare. Ik ben opgevoed met de zachte dwang om voor mijn kinderen en kleinkinderen een betere wereld achter te laten dan die welke ik heb aangetroffen. Dat is tot op heden niet geheel gelukt. Ik heb goed begrepen dat andere ouders, in een ander werelddeel, dezelfde ambities voor hun kinderen en kleinkinderen koesteren. Dat siert ze. Maar ik heb het geen verregaande vorm van egocentrisme of oneerlijkheid gevonden om mijn kinderen en kleinkinderen te bevoordelen.'

'Maar is uw egocentrisme dan toch niet in conflict gekomen met de menselijkheid? Er stierven duizenden vluchtelingen.'

'En bij elke dode huilde mijn hart, maar de overwegingen en de redeneringen die ik er op heb losgelaten, liet ik altijd steunen op wat ik menselijk vond. Wie treft de grootste schuld van de doden? Dat ben ik niet, dat is het Westen niet, dat was de EU niet. Dat waren de moordenaars, de criminelen in het land. De dure mogelijkheid om te vluchten naar Europa was de cocaïne die werd aanbevolen en aangeboden door de lokale maffia; zo'n gouden toekomstvisie is verslavend. Mijn ouders en voorouders hadden hem ook. Maar dat betekent niet dat zo'n droom bewaarheid moet worden als het voor alle deelnemers uitloopt op een nachtmerrie. Dan is het beter de rede de menselijkheid te laten inspireren dan de emotie.'

'Ik heb soms het gevoel dat u twijfelt.'

'Edelachtbare, de twijfelende mens is mij het dierbaarst, mits hij uiteindelijk handelt.'

'Hmm... Goed... Nu de rest van uw leven...'


Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Stuur een mail, of scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden