Column

Duttie is het type vriendin dat fan is van Ivo Niehe

Eva Hoeke. Beeld Ivo van der Bent

Ik heb een nieuwe vriendin. Ze is van zeer goede komaf, een stuk jonger dan ik en nog knapper ook. Zo'n vriendin wil je eigenlijk niet, want wat heb je eraan om het voortdurend af te leggen, maar ik kon niet anders, ze was slachtoffer van huiselijk geweld en belde mij voor hulp, dan zeg je geen nee.

Goed, wat was het geval? Duchess, want zo heet ze, Duchess had twaalf jaar in Austerlitz gewoond. Mooi huis, aardige mensen, op tijd aan tafel - het ontbrak haar aan niets. En Duchess zou daar dus nog steeds hebben gewoond als de vrouw des huizes niet het onzalige plan had opgevat de hond des huizes te laten bezwangeren. Het addergebroed dat daaruit tevoorschijn was gekomen, had het niet op Duchess, en nadat ze voor de zoveelste keer de gordijnen in was gejaagd, had ze haar rolkoffer gepakt en was ze ingetrokken bij een kennisje in Driebergen.

Pure nood
Adieu, tot ziens en allemaal de zegen. Jammer dat ook die kennis een onaangename huis-genoot bleek te hebben, een beest dat haar meer oprecht dan beleefd te verstaan had gegeven dat er daar maar eentje de baas was, en zij was het niet. Twee weken had ze zich uit pure nood achter de computer verschanst, nageltjes uit, daarna waren er harde conclusies getrokken. En dus zit ze nu bij mij.

Als eerste heb ik haar naam veranderd, want Duchess mag dan in zwang zijn bij statusgevoelige handelaren in heilige Birmanen, deze jongen komt uit een Zaanse hoveniersfamilie en die zien me aankomen. Dus nu is het Duttie. En het is me een portret.

Altijd een beetje koud
A is ze dus heel knap: asblond haar, hemelsblauwe ogen en een tenger postuur - daar teert Brigitte Bardot nu nog op. B is ze gewend dat er naar haar wordt geluisterd, want ze miauwt met de elegante dwang van lieden die een hele zaal stil krijgen door slechts hun hand omhoog te houden, een gave die ze ook rustig inzet als ik net in mijn remslaap lig of in de bloedstollende ontknoping van een film zit. Honger is honger.

En C is het een ongelooflijke tuthola. Wanneer ik haar bakje met brokken vul, valt ze niet aan maar gaat ze rustig zitten eten en stopt ze wanneer ze genoeg heeft gehad. Ter vergelijking: mijn vorige kat, Doppie, vrat zich in vijf minuten door een blik Whiskas heen, boerde daarna het alfabet en ging vervolgens zitten kakken.

Duttie niet. Duttie is het type vriendin dat het altijd een beetje koud heeft, fan is van Ivo Niehe en het liefst om vijf uur 's middags met een sherry'tje naast me op de bank kruipt om de laatste roddels door te nemen. En ik kan me vergissen, maar volgens mij zag ik laatst een flesje parelmoernagellak in d'r mand liggen. Tja, dat matcht niet met een nest drukke pups en een Driebergs alfamannetje. En daarom ben ik blij dat ze hier is. Hier mag ze tutten, hier mag ze rusten en hier mag ze zich beklagen over de jeugd van tegenwoordig.

Ik heb nog maar niet gezegd dat ik me verheug op een nieuw seizoen Roy Donders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden