Plus

Dukhtar is onsubtiel pamflet tegen uithuwelijking en eerwraak

Afia Nathaniels speelfilmdebuut is geen subtiel drama, maar Nederland is Pakistand niet. In Pakistan is de film een zinnig feministisch pamflet tegen uithuwelijking en eerwraak.

Saleha Aref in Dukhtar Beeld Dukhtar

De Pakistaanse, in New York wonende, regisseur Afia Nathaniel maakte Dukhtar (dochter) voor haar moeder en haar moederland, staat op de af­titeling. Dat moederland klinkt gewichtig en zo is Nathaniels speelfilmdebuut over vrouwenonderdrukking ook bedoeld.

Een stamhoofd stelt voor een jarenlange bloedige cirkel van eerwraak met een ander stamhoofd te beslechten door met zijn tienjarige dochtertje te trouwen. De moeder van het kind, die zelf op haar vijftiende moest trouwen, wacht niet af, maar vlucht met haar dochtertje.

Een vrachtwagenchauffeur op weg naar Lahore verbergt hen in zijn kleurige truck. Moeder en dochter worden op de huid gezeten door wraakzuchtige achtervolgers, die de vrouw willen straffen voor haar vluchtpoging.

Voor subtiel drama moeten we niet zijn bij Dukhtar; bijna alle mannen zijn schurken en vrouwen zijn slachtoffers. We kunnen vallen over het gebrek aan subtiliteit, maar Nederland is Pakistan niet. In de Pakistaanse context is de film een zinnig feministisch pamflet tegen uithuwelijking en eerwraak. Over de beelden van majestueuze berglandschappen zal niemand struikelen.

Dukhtar

Regie Afia Nathaniel
Met Samiya Mumtaz, Saleha Aref
Te zien in Rialto, Filmhallen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden