Duizenden steunbetuigingen voor neergestoken 'oma Toni'

Het gaat weer wat beter met Oma Toni (96), die vorige week door een verwarde man werd neergestoken in De Pijp. De kleinkinderen vertellen over het leven van hun oma. 'Nee, niet zo, ze mag niet op deze manier gaan, dachten we.'

Maarten van Dun
Nienke Schipper en Roland Heeremans bekijken de vele kaarten voor Oma Toni. Beeld Mats van Soolingen
Nienke Schipper en Roland Heeremans bekijken de vele kaarten voor Oma Toni.Beeld Mats van Soolingen

Tussen de postzakken met kaarten, inmiddels meer dan drieduizend, vertellen kleinzoon Roland Heeremans (42) en zijn vrouw Nienke Schipper (39) over 'hun' oma: ook Schipper kent Oma Toni immers al sinds haar veertiende. Woest was ze, toen ze vorige week donderdagavond haar man met de telefoon in zijn handen zag staan en hem hoorde zeggen: 'Oma Toni is neergestoken.'

Maar sindsdien denken ze nauwelijks meer aan de dader, de 24-jarige Vino H. uit Arnhem, die naar Amsterdam kwam met als doel een weerloos slachtoffer neer te steken. Zo wilde hij wraak nemen op zijn vader. Heeremans: 'Er is geen groter verhaal, het is een incident, domme pech. Ik heb geen ruimte voor boosheid naar die jongen. Ik gebruik al mijn energie voor mijn oma.'

Mokerslag
Dat er ooit een telefoontje over Oma Toni zou komen, wisten ze wel, vertelt Schipper. 'Maar toen we hoorden wat er was gebeurd, dachten we: nee, niet op deze manier, na het rijke leven van oma mag dit niet de manier zijn waarop ze gaat.'

De familie staat elke dag aan haar bed. Heeremans: 'Mijn vader, de zoon van Toni, zat in het ziekenhuis, met een uitdrukking op zijn gezicht alsof hij iets verloren had. Hij was als door een mokerslag geraakt. Hij is een man van weinig woorden, maar toen we even een rondje gingen lopen, zei hij tegen me: Roland, begrijp jij dit nou? Dat iemand dit doet?'

Broos, oud mensje
'Vorig weekend was het nog kantje boord, toen dachten we dat het voorbij zou zijn,' vertelt Heeremans. 'Ze moest worden geopereerd aan haar darmen, die op zeven plekken zijn geperforeerd. Het is zo'n broos, oud mensje, de vraag is natuurlijk of ze hiervan kan herstellen. Maar ze is strijdbaar. Ze wil niet dood door zo'n incident, dat ze in het ziekenhuis omschreef als een aanslag op haar leven.'

'Maar het lijkt nu beter te gaan. Haar bloeddruk stijgt en de infectie wordt minder. De eerste dagen gingen we naar het ziekenhuis om oma een kusje te geven omdat het misschien de laatste keer zou zijn. Nu geven we oma een kusje om te laten zien dat we er voor haar zijn.'

78 jaar in de Govert Flinckstraat
Hoewel ze het niet zegt, weten Heeremans en Schipper hoe belangrijk het voor Oma Toni is dat haar familie er is. 'Haar hele leven staat in het teken van haar familie. Ze is opgegroeid in een gezin met heel veel kinderen, hoeveel weten we eigenlijk niet precies. Ze woonden met zijn allen in een klein huisje in de De Wetbuurt, het huidige Amsteldorp. Voor jezelf opkomen was daar belangrijk: de kinderen waren altijd buiten en waren kleine vechtersbaasjes, maar wel van het type ruwe bolster, blanke pit. Oma Toni was de oudste zus en zo wordt ze nog steeds gezien, al zijn veel van haar broers en zusters inmiddels overleden.'

Op haar achttiende liep Toni de dertien jaar oudere Bert tegen het lijf. De boomlange man, die altijd onberispelijk gekleed ging, wist het meteen: met Toni wilde hij trouwen. Maar Toni had één eis: ze wilde een eigen huisje met Bert. Heeremans: 'Dat regelde hij: binnen een week kocht hij de bewoners van een huis in de Govert Flinckstraat uit en hup, daar gingen ze. Mijn opa vestigde zijn papierhandel in het voorhuis en hij en Toni woonden erachter.' Toni woont er nu nog steeds, 78 jaar later.

Smoorverliefd
Het jonge gezin - het stel kreeg drie kinderen - kwam de oorlog goed door, omdat Bert papier verknipte tot sigarettenvloeitjes, die hij voor van alles kon ruilen. Zelfs in de magere oorlogsjaren regelde hij elke week twee verse haringen.

Toni was een kloeke moeder, zegt Heeremans, Zijn vader werd geboren in het huis op de Govert Flinck. 'Als de kinderen ruzieden, gooide Oma Toni ze met kop en kont de straat op. Maar niemand moest aan haar kinderen komen.' Ondertussen runde ze het huishouden en deed ze de administratie van de papierzaak. In het weekend werd er niet gewerkt en ging het gezin naar De Fransche Kamp, een kampeerterrein bij Bussum waar eenvoudige Amsterdammers op vakantie konden.

De liefde was groot tussen Toni en Bert, vertelt Heeremans. 'Tot op de laatste dag dat mijn opa leefde, waren ze smoorverliefd,' zegt Heeremans. 'Dat zag je aan alles: ze knuffelden veel en kropen echt bij elkaar. Dan zei hij: 'Ik hou van je schat, dat weet je toch.' Ze lagen samen in bed toen hij zijn laatste adem uitblies, na een kort ziekbed. Ik hoop altijd dat ik dezelfde verliefdheid zal blijven houden voor mijn vrouw.'

Haar huisje is heilig
Sinds het overlijden van Bert is familie nog altijd het allerbelangrijkste voor Oma Toni. Nog altijd staat haar deur op zondag open voor kinderen en (achter)kleinkinderen. Heeremans: 'Als ik er naartoe ga, kom ik altijd wel een neef of een nicht tegen. Oma zit dan in haar stoel genoeglijk om zich heen te kijken. Genieten is een klein woord: ze zegt dan: Ik ben zo rijk, kijk hoeveel familie ik om me heen heb.'

Heeremans: 'We blijven hoop houden dat ze weer terug kan naar haar eigen huis. Bridgen in het verzorgingstehuis is niets voor haar. Er is voor haar maar één buurt en dat is De Pijp, en haar huisje is heilig. We hopen zo dat ze dat kan terugkrijgen. Alstublieft, laat het zo zijn.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden