Due Napoletani

Ach, ze zijn net open

Pastagerechten zijn goed bij Due Napoletani en de saltimbocca alla Romana is volgens de regelen der kunst. Helaas is de vis met zoutkorst een misser.

Jan de Wit was de eerste die we in dit pand tegenkwamen. Daar haalde hij zijn ster voordat hij naar De Nederlanden vertrok. Daarna was het een komen en gaan. In 1999 zat hier Giulia (Proefwerkcijfer: 71/2) en in 2008 Magnolia, een Brabants avontuur (8+), en nu zijn er twee Napolitanen neergestreken, met ristorante Due Napoletani. Op hun website kunnen we meteen ons bezoek vermeld zien, met de opmerking dat niet wat ik ervan denk, telt, maar wat u ervan vindt. En zo weten we ook dat de schoonmoeder van één van de bazen uit Suriname belde om hen geluk te wensen.

Oké, dan nu wat wij ervan vinden, al gaat het daar kennelijk niet om.

De zaak is sprekend zoals die was: een pijpenla in twee delen, met een barretje en een aan de zijkant weggedrukt keukentje. De muziek is opera, gelukkig niet te hard. De bediening is voorkomend, hoewel soms wat warrig, maar ze zijn dan ook net open. Misschien een foutje van me; meestal wacht ik wat langer.

We beginnen met de antipasto Due Napoletani: gegrilde groenten, San Danieleham, bresaola, mortadella, een paar plakjes chorizoachtige worst en wat erg droge kaas. 'Middle of the road', niet opwindend, maar adequaat (€9,50).

De vitello tonnato kan eigenlijk net zo worden beschreven: fraai op het bord gelegd, maar niet erg uitgesproken van smaak, om niet te zeggen nogal flauw. De tonijnsaus heeft geen kracht; er zijn geen kappertjes of iets dergelijks. Mooi, maar geen hoogstandje (€9,75).

De drie soepen slaan we over voor de primi, wat hier alleen pastagerechten zijn; voor risotto ga je niet naar Napels. Die pastagerechten zijn gewoon goed. De tris di pasta lijkt een goed inzicht te geven: de penne al'arrabbiata hebben een goede, pittige saus, de spaghetti pomodoro e basilico is ook goed op smaak - en alles is goed al dente - en dan zijn er bijzonder lekkere lunette, gevulde pasta met truffelsmaak - waarschijnlijk wel essence, maar toch (€12,50).

De tortelloni ai funghi porcini, grote deegbuideltjes, zijn lekker, in een goede saus, al hadden we wel rekening gehouden met verse porcini (eekhoorntjesbrood), want we zitten midden in de tijd voor porcini. Ze zetten dit gerecht bij de paste fresche, de verse pasta's. Verse paddenstoelen waren dan ook niet gek geweest. Aan de smaak doet dat overigens niets af (€11,50).

Bij de hoofdgerechten kunnen we zelfs drie gerechten proeven, want mijn assistent heeft zijn jonge dochter meegenomen.

Eerst de saltimbocca alla Romana, de universele klassieker. Deze is volgens de regelen der kunst gemaakt, met rauwe ham, salie en witte wijn; niet die verdoemde toeristenvariant met kaas. Prima! (€18,00). Vervolgens is er de galletto alla diavola, een opengesneden en geplet haantje (à la crapaudine), pittig gekruid en sappig gebakken (€17,50). Bijzonder lekker!

En dan is er de orata al sale, goudbrasem in zeezout. Het geheim is dat het zout een compacte korst vormt, wat je meestal voor elkaar krijgt door er met eiwit een soort deeg van te maken, dat je dan na het bakken in de oven als een kleivorm openbreekt. Hier ligt het zout als een losse wolk om de vis en is het daar ook diep in doorgedrongen, waardoor die vis bremzout is geworden. Helaas, een misser (€19,00).

De contorni bij dit alles (gegrilde groenten en gebakken aardappel) zijn oké.

Tot slot de desserts. Die staan niet op de kaart, maar triomfantelijk wordt een jongeman uit de keuken gehaald die vijf dagen geleden uit Italië is gekomen en ons moet opsommen wat hij heeft gemaakt. Dat is een tiramisu, een mini-uitvoering in een borrelglas, maar niet slecht (€5,75). Vervolgens een panna cotta in een cocktailglas die helaas veel te stijf is; hij is weliswaar met nootjes versierd en wordt begeleid door een karamelsaus, maar dat redt hem niet. En dan de semifreddo met mango. Je verwacht een parfait op basis van dat fruit, maar het is een matig

e vanilleparfait met brokjes onrijpe mango eroverheen (€5,75). Niet erg verheffend. Misschien moet de jongeman wat wennen, maar dat kan veel beter!

De meeste wijnen, stuk voor stuk Italiaans en van alle klassen, gaan per fles. Er zijn wat huiswijnen per glas en dat glas rosato is niet slecht en zeker niet duur (€2,25).

De twee Napolitanen hebben een aardige zaak, netjes en met klassieke gerechten, maar ze mogen hier en daar nog flink de puntjes op de i zetten. Geef ze de tijd!

7,5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden