PlusColumn

Dromen voor de etalage van Dirk Witte

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

Ik had als puber maar één droom: een vrouw veroveren. En ik had maar één nachtmerrie: dat mijn liefdesverdriet nooit meer zou overgaan.

Om de droom te laten uit­komen en de nachtmerrie te bestrijden, wist ik dat ik drie instrumenten nodig had: een pen, een piano en een gitaar.

Pennen had mijn vader ­genoeg, moeder speelde The Lambeth Walk op de piano, dus begeerde ik nog een gitaar. In elke winkelruit zag ik ­Dylan, in elke spiegel een puistenkop zonder gitaar.

Vaak stond ik voor de etalage van Dirk Witte op de Vijzelstraat, om zo dicht mogelijk bij mijn vrienden Gibson en Fender te zijn. Soms durfde ik naar binnen te schuifelen, platzak als ik was.

Alleen al door het vastpakken van zo'n gitaar stond ik in een zaal waar Zij ook was, terwijl elk woord dat ik zong een pijl van Cupido bleek die haar recht in het hart trof.

Maar een muur van een paar duizend guldens stond tussen mij en de zessnarige pijl-en- boog.

Mijn goddelijke vrienden Testosteron en Hormoon hielden me toen af van doorsparen, zodat ik een goedkope Japanse gitaar kocht die niet van me hield en kromtrok van schaamte en vals jankte bij elk akkoord dat ik speelde.

Ik bleef dromen voor de etalage van Dirk Witte.

Nog steeds.

Na tachtig jaar vertrekt de muziekwinkel van Dirk Witte, en dan zie ik straks in die
etalageruit de diepe, droeve groeven van ouderdom, haat en eenzaamheid, waar trouwens een verband tussen bestaat.

Wat zal ik verder in die winkel zien.

Nutella? IJs? Iets van organic food? Wie droomt nog voor een etalageruit? Wie vindt daar nog een oplossing voor levensvragen met jeugdpuistjes?

De eigenaar vertrekt, zegt hij, omdat er alleen maar toeristen langs de Vijzelgracht lopen en die kopen af en toe een T-shirt en soms een ukelele.

Een ukelele!

Met een ukelele verover je geen vrouwen. Daarmee jaag je ze weg!

Toeristen zijn suiker voor Amsterdam, dat thans lijdt aan een vreemde vorm van obesitas, waardoor boekhandels verdwijnen, cafés verdwijnen, muziekwinkels ­verdwijnen, bladmuziek­winkels verdwijnen, kantoorboekhandels verdwijnen; de kleine neringdoenden waar ik graag kom en kwam.

Ik hoop dat ze bij Dirk Witte uitverkoop houden. Misschien dat ik dan nog iets op de kop tik voor mijn kleinzoon.

Daar tokkel ik dan mijn verdriet op weg. Verdriet, omdat Dirk ­Witte verdwijnt uit de stad.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden