PlusFilm

Dragged Across Concrete stelt je geduld op de proef

Met Dragged Across Concrete gebruikt regisseur Craig Zahler dezelfde formule als met cultklassieker Bone Tomahawk. Helaas ook deze keer met een enigzins teleurstellende finale.

Dragged Across ConcreteBeeld David Bukach

Met zijn debuutfilm Bone Tomahawk (2015) vestigde de Amerikaanse romanschrijver annex metaldrummer S. Craig Zahler een reputatie als een eigenzinnige stilist, die zich aan heersende stijlopvattingen in de genrefilmerij onttrekt.

De horrorwestern verscheen in hetzelfde jaar als Tarantino's The Hateful Eight en kreeg betere kritieken. Maar Tarantino heeft gevoel voor humor en een grote achterban. Zahler is minder behaagziek en serieuzer; Bone Tomahawk werd een cultsucces voor ingewijden.

Dragged Across Concrete

Regie S. Craig Zahler
Met Mel Gibson, Vince Vaughn, Tory Kittles
Te zien in FC Hyena, Filmhallen, Arena, De Munt

Na de tergend lang uitgesponnen bajesthriller Brawl in Cell Block 99 stelt de schrijver, regisseur en componist in Dragged Across Concrete het geduld van kijkers opnieuw op de proef. De film duurt 160 minuten en plaatst detective Mel Gibson en diens partner Vince Vaughn in een wereld die ze niet meer begrijpen.

Een hardhandige arrestatie wordt dankzij de opname van een getuige een mediarel die het duo een schorsing en geldgebrek oplevert, waarna ze op basis van een vage tip uit het criminele ­milieu voor eigen gewin aan de slag gaan.

Zahler neemt alle tijd om zijn dialogen en enscenering te laten werken: het camerawerk is statisch, de montage ingetogen en er vallen veel stiltes. Het komt gekunsteld over, maar verschaft een helder inzicht in de handeling en de verhoudingen.

Dat staat haaks op de manier waarop de maker zijn misdaadplot ontvouwt: het blijft lang onduidelijk wat de twee ontsporende detectives van plan zijn en hoe dat samenhangt met de eerste schreden van een bajesklant in de buitenwereld en de wandaden van een gemaskerde overvaller, die mensen omlegt voor een grijpstuiver.

Na een intrigerende opbouw van twee uur wordt een en ander in een explosieve finale opgehelderd en ­afgerond, waarbij de film helaas aan betekenis en zeggingskracht inboet. Dat was bij Bone Tomahawk niet ­anders. Zahler neemt ons fijn op sleeptouw, maar de bestemming stelt uiteindelijk teleur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden