Column

Draaide er maar meer om seks

Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

"Mmmm, ik weet 't niet. Ze zijn wel erg opvallend."

Ik pas in een schoenenwinkel een paar slippertjes als twee parelkettingdames zich opstellen bij de gympen. Niet gehinderd door de hittegolf dragen beiden een lamswollen bovenkant met een lange broek. Ik meen zelfs pantykousjes te ontwaren. Ze doen denken aan Jet en Koosje Veenendaal, de kibbelzusjes op leeftijd, neergezet door Van Kooten en De Bie.

Jet heeft een verhoogde witte gymp in haar handen, terwijl Koosje op haar inpraat. Kom, ze hoeven niet zo ver meer te lopen. Anders kopen ze toch een pleistertje voor haar blaar?

Plotseling klinkt buiten gejoel. Een troepje mannen in naveltruitjes danst langs het raam. De dames kijken verschrikt op, maar de winkelier is wel wat gewend. "Yep," knikt hij nonchalant. "Gay as a Christmas tree."

Koosje kijkt misprijzend. "Van mij hoeft het niet."

"Hoezo?" mompelt de winkelier.

"Het is allemaal zo... naakt." Koosje kijkt of er zojuist een vliegje haar mond in is gevlogen dat ze almaar niet uitgespuugd krijgt.

De schoenverkoper vindt het wel een lekkere periode. "Ik zet meer om. Het lijkt of mensen opeens iets durven dragen wat ze anders nooit aan hebben. Homo, hetero, iedereen."

"Iets dragen? Níets dragen zult u bedoelen," klinkt Koosje hoog.

Jet besluit haar te helpen. "Neem het ons maar niet kwalijk," zegt ze zacht. "Wij zijn van gereformeerde huize. Dit is gewoon allemaal wat veel."

"Precies!" roept Koosje. "Dit heeft God niet zo bedoeld. Alles draait om seks." Er slingeren spatjes spuug uit haar mond. Ik verbeeld me dat het vliegenpootjes zijn.

Draaide er maar meer om seks, denk ik intussen. Van seksuele vrijheid kun je danig opknappen. Vorig jaar augustus zat ik dagelijks op de ic van het ziekenhuis. Ademhalingsmachines zuchtten angstwekkende geluiden, medicijnkarren ratelden paniek, artsen fluisterden over minimale kansen. De dood school in alle hoeken.

Met een kop vol reed ik huiswaarts. Ik staarde naar mijn stuur en de remlichten voor me. Doof voor de muziek die leven door de stad pompte. Blind voor de regenboog die zich uitstrekte over de gracht.

"Hé schoonheid! Blijf lachen!" Een tik op het raam deed me opschrikken. Toen pas keek ik om me heen. Ik was verzeild geraakt in een enorme meute halfnaakte mensen, lustig zwaaiend met tientallen opblaaspikken. Zelden ben ik meer opgevrolijkt dan toen.

Ik wil het Jet en Koosje uitleggen, maar de deur knalt open. Een Diana Ross-lookalike in zilveren glitters wijst een paar tijgerlaarsjes aan. Die graag. In maat 45. De dames glimlachen ongemakkelijk naar de prachtige dragqueen. Dan wijst Diana naar de gympen in Jets hand. "O meid. Die zouden jou enig staan!" "Echt?" vraagt Jet onzeker. Diana knikt haar krullen los.

Even later schuifelt Koosje zuur kijkend door de straat. Voor haar stapt een montere Jet. Ze draagt nieuwe witte gympen met plateauzolen.

En Amsterdam zag dat het goed was.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden