Plus

Dory is ook op eigen houtje ijzersterk

Dory, het vervolg op Finding Nemo (2003), leunt op dezelfde boodschap: juist je beperkingen maken je uniek. De film is net als de voorganger hartverwarmend.

Komische sidekick Dory, een vergeetachtige blauwe vis, wordt gepromoveerd tot hoofdfiguur Beeld Disney / Pixar

'De oceaan oversteken is iets wat je maar een keer in je leven zou moeten doen," bromt de clownvis Marlin in Finding Dory. En wat later: "Dit roept heel vervelende herinneringen op." Een paar knipoogjes van de makers van animatiestudio Pixar naar Finding Nemo, hun succesvolle vissenfilm uit 2003 waar dit een vervolg op is.

Hartverwarmende momenten
Finding Dory speelt een jaar na de gebeurtenissen van die eerdere film. Komische sidekick Dory, een vergeetachtige blauwe vis, wordt gepromoveerd tot hoofdfiguur. Haar kortetermijngeheugen is nog altijd niets waard, maar een flashback naar haar jeugd schudt haar wakker. Het is de start van een zoektocht naar Dory's ouders en het thuis dat ze bijna vergeten was, en daarmee naar wie ze zelf eigenlijk is. Haar aangenomen nieuwe familie, Marlin en zijn zoontje Nemo, reizen met haar mee.

Waar het oversteken van de oceaan in de eerdere film nog de volle speeltijd in beslag nam, is het hier zo gepiept. Zo kan regisseur/scenarist Andrew Stanton (ook de maker van Finding Nemo) zich het grootste deel van de film ­richten op de avonturen die worden beleefd binnen het Marine Life Institute in Californië - in vroege versies van het scenario was dit nog een pretpark à la Sea World, maar na het zien van de documentaire Blackfish, die misstanden in deze pretparken aan de kaak stelt, gooiden de makers het over een andere boeg en kozen ze voor dit meer wetenschappelijke centrum.

In het aquarium en revalidatiecentrum voor zeedieren zoekt Dory haar ouders en maakt ze met Marlin en Nemo intussen ook wat nieuwe vrienden. De hebberige meeuwen uit de eerste film krijgen komische concurrentie van een stel agressieve zeeleeuwen. De blinde walvishaai Destiny zorgt voor hartverwarmende momenten.

Knorrige opmerkingen
De ster onder de nieuwe figuren is ongetwijfeld de octopus Hank, die niets liever wil dan in een hoekje van een aquarium kruipen en met rust gelaten worden. Tegen wil en dank zet hij zich in voor Dory's queeste. Het personage steelt de show met zijn knorrige opmerkingen, kameleontische camouflagetechnieken en acrobatische toeren. Hank is rijp voor zijn eigen vervolgfilm en zal ongetwijfeld goed verkopen als pluche speelgoedfiguur.

Wie cynisch wil zijn, kan de hele film zo bekijken: als commercieel product van Hollywoods lopende band. Animatiestudio Pixar, die dit jaar zijn dertigste verjaardag viert, is inmiddels onderdeel van megastudio Disney, en dus intiem verweven met Hollywoods machinerie. Het enorme succes van Finding Nemo in 2003 maakte een vervolg dan ook vrijwel onvermijdelijk. Stanton heeft bovendien iets goed te maken na zijn dure flop John Carter. En ook de keuze om Dory centraal te stellen kan in marketingtermen verklaard worden: van alle figuren uit de Disneystal heeft juist deze vis de meeste Facebook­volgers.

Finding Dory

Regie Andrew Stanton en Angus MacLane
Met de stemmen van Ellen DeGeneres (OV), Annick Boer (NL)
Te zien in Filmhallen, Ketelhuis, The Movies, Studio/K, Arena, De Munt, Tuschinski, Cinema Amstelveen

Het grote succes dat de film inmiddels in Amerika al heeft - Finding Dory had het meest succesvolle openings­weekend van een animatiefilm aller tijden - zou dat idee nog kunnen versterken. Maar de film zelf breekt dat ­cynisme grondig af. Stanton bezweert dat hij pas aan dit vervolg begon toen hij een goed verhaal had, en de film ondersteunt dat.

Fotorealistische animatie
Er zit voelbaar plezier in de vertelling, die leunt op eenzelfde boodschap als Finding Nemo - juist je beperkingen maken je uniek, en kunnen een kracht worden als je ze omarmt - maar er een eigen draai aan geeft. Daarbij zitten hooguit de verwijzingen naar de eerdere film soms in de weg: ze zijn niet altijd nodig en halen soms de vaart uit dit nieuwe verhaal.

De onderwaterwereld is opnieuw adembenemend ­geschetst, vol detail en met een prachtig gevoel voor de gewichtloosheid in deze driedimensionale omgeving. ­Tegenover die wijde oceaan staan de kleinere ruimte van het Marine Life Institute, die zowel opsluiting als ­geborgenheid kunnen bieden. Stanton en zijn team ­zetten zich in hun stilering precies op het juiste punt op de grens tussen fotorealistische animatie en de meer ­cartooneske vormgeving van de dieren.

Met het fenomenale korte voorfilmpje Piper bewijzen de animatoren van Pixar overigens dat fotorealistische ­beelden inmiddels wel degelijk mogelijk zijn. Het hartverwarmende verhaaltje over een piepjonge oeverloper die zijn eigen weg vindt in de kokkeljacht is op zichzelf al bijna de toegangsprijs waard.

Lees verder: Hoe maak je een vervolg op Finding Nemo? [+]

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden