Dorian van Rijsselberghe, kind van de wind

Als Dorian van Rijsselberghe na zijn vele wereldreizen weer eens thuiskomt op zijn geliefde Texel, rijdt hij altijd meteen door naar het strand. De 23-jarige windsurfer, die zondag ver voor de medalrace van dinsdag officieus olympisch goud veroverde in de RS:X-klasse, wil dan even kijken 'of de zee er nog ligt'.

Beeld epa

Hij is een kind van de wind, een kind van het eiland ook, en woont nog bij zijn ouders. Maar waar zijn eigen woning ook komt te staan, in Australië of Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld, hij zal altijd naar 'hoofdstad' Den Burg blijven terugkomen. Voor de rust, voor de ruimte, voor zijn familie en vrienden.

Van Rijsselberghe is een man van extremen. Hij houdt van drukte, maar ook van stilte, van grote steden, maar ook van dorpen. Van zon, van regen, van veel en weinig wind. De Nederlandse vlaggendrager is een pure levensgenieter, maar wel één die alles voor zijn sport, zijn passie, overheeft.

Van Rijsselberghe is door zijn open en spontane karakter een populaire beachboy. Maar tijd voor een relatie heeft hij niet (meer). Zijn liefde voor het water, voor het windsurfen zit dieper, is vooralsnog groter dan voor een vrouw. Maar of hij nog lang als vrijgezel door zijn vrijgevochten leven zal gaan, is de vraag. Na Londen 2012 zet hij zijn hart weer een beetje open, zo liet hij onlangs in het weekblad NUsport weten.

Van Rijsselberghe leerde als jongetje van een jaar of 7 onder ideale omstandigheden windsurfen. Op de Waddenzee, op een lange strook van ondiep water. Zijn vader en zijn 4 jaar oudere broer Adriaan waren zijn eerste leermeesters. Bang om te verdrinken, was niemand. 'Er stond bijna altijd zuidwestenwind. Je werd altijd weer tegen het eiland aangeblazen. Je spoelde vanzelf weer aan', zei hij vorige maand in de olympische bijlage van het AD.

Nadat hij was uitgeleerd op het lage water, stapte Van Rijsselberghe over naar de andere kant van het eiland, naar de Noordzee. Naar het woelige water bij het befaamde strandpaviljoen Paal 17. Daar ontwikkelde hij zich tot een grootmeester van de golven, tot de snelste en slimste surfer van de wereld. 'Zo moeilijk is het niet, je moet gewoon de wind volgen', zo luidt zijn motto, laconiek als altijd.

Volgens zijn Nieuw-Zeelandse trainer-coach Aaron McIntosh is er niets waar 'DVR' als windsurfer niet goed in is. Zijn aangeboren talent als watersporter kan hij na Londen 2012 goed gebruiken. Hij stapt dan noodgedwongen over naar het kitesurfen, de nieuwe olympische klasse voor de strandjongens en -meiden. 'Het is een uitdaging om ook in die jonge discipline de beste van de wereld te worden.'

Maar op welk continent hij ook slaapt, via internet zal hij het nieuws in de Texelse Courant blijven volgen. Home Sweet Home.

Beeld epa
Beeld epa
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden