Column

Door onderbouwing gedwongen tot eerlijkheid

Onlangs was ik voorzitter van jury van de Inktspotprijs. We moesten politieke cartoons beoordelen.

Theodor Holman
Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

Ik deed dat met columnist, hoogleraar science communication en televisiepresentator Ionica Smeets en parlementair journalist Dominique van der Heyde.

Ooit had ik beweerd dat ik nooit in een jury wilde zitten; ik zou dan mensen moeten beoordelen die ik misschien kende, ik zou mijn voorkeuren niet willen onderdrukken, ik meende kortom dat ik er niet het juiste karakter voor had, want te corrupt van inborst. Maar door een samenloop van omstandigheden en omdat ik bepaalde mensen erg aardig vond, kon ik er nu niet onderuit.

Ach, waren de cartoonisten maar bij het jureren aanwezig geweest.

Wanneer er nog maar een paar tekeningen ter beoordeling over zijn, moet je je voorkeur kunnen verklaren. Je kunt niet zomaar zeggen: "Nou, die vind ik gewoon erg goed." Dat 'erg goed' moet onderbouwd worden.

Je wordt daardoor gedwongen tot eerlijkheid. En dat niet alleen. Stel dat er een tekening is die Wilders voor lul zet en jij bent een Wildersfan, dan kom je er toch niet mee door te stellen: "Ik ben het niet eens met deze tekening."

Het zou eventueel wel kunnen, maar dan moet je dat verder verklaren en dan loop je vast, want wat moet je vervolgens zeggen: "Nou, ik ben het altijd erg eens met Wilders en dat hij hier voor gek wordt gezet, vind ik oneerlijk en daarom wijs ik deze tekening af."

Het is een argument waarmee je een ander jurylid niet overtuigt, want die heeft juist een hekel aan Wilders.

Wat je merkt, als je lang en eerlijk over tekeningen praat, is dat je het dan als jury snel eens bent welke tekeningen de beste zijn. Je kunt een persoonlijke voorkeur hebben, maar daar kom je dan met een democratische stemronde wel uit.

Het vreemde is dat ik zeker weet dat de 'verliezers,' ondanks hun verlies, ingenomen zouden zijn met de manier waarop wij over hun tekeningen spraken. Ze zullen dat nooit weten, en dat is eigenlijk jammer. Elk jurylid kwam namelijk uiteindelijk met een ­serieus mini-essay over waarom hij of zij een bepaalde tekening mooi en goed vond. En daarover werd dan nog gediscussieerd.

Ik was trouwens erg ingenomen met Peter van Straaten als winnaar. Net als de rest van de jury.

Reageren? t.holman@parool.nl

Lees ook: Theodor Holman over Peter van Straaten: een meester van de subtekst [+]

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden