Recensie

Dollemansrit in krankzinnige wereld: Mad Max is een mijlpaal (*****)

Na een afwezigheid van dertig jaar is Mad Max terug. We treffen hem ergens in de postapocalyptische woestenij, waarin het recht van de sterkste het enige recht is. Wie Max was, doet er niet toe. Achter een woeste, vervuilde tronie schuilt een man die nergens meer aan wil denken, en zich alleen door zijn overlevingsinstinct laat leiden.

Beeld epa

Deze Max is gekker dan de gelijknamige, door Mel Gibson vertolkte antiheld uit The Road Warrior, het middelste en beste deel uit de roemruchte trilogie waarmee regisseur George Miller in de jaren tachtig filmgeschiedenis schreef. Met Mad Max: Fury Road presteert de Australische filmmaker het onmogelijke. Hij keert als zeventigjarige terug naar de energieke en inventieve actiefilms uit zijn jonge jaren, en gaat daarbij nog furieuzer, wilder en overtuigender tekeer dan destijds.

Wat heet: na het volstrekt absurde Fast & furious 7 van verklaard navolger en landgenoot James Wan laat Miller zien dat er maar een de gekste, linkste en snelste kan zijn. Fury road is een pure actiefilm, waarin verhaal, dialogen en plot volkomen ondergeschikt worden gemaakt aan de dynamiek en stootkracht van een virtuoos gestileerde en fantastisch uitgesponnen achtervolging, bomvol met hachelijk stuntwerk.

De titel suggereert een inhoudelijk verband met de voorgangers, maar Miller doet daar niets mee. De door Tom Hardy vertolkte Max is een door de apocalyps geknakte wildeman, die betrokken raakt bij de ontsnapping van een groep geknechte vrouwen en naast woestijnfurie Charlize Theron een bijrijder in zijn eigen stervehikel wordt. Het is een van de vele verrassingen voor kijkers die de oude trilogie kennen.

Miller heeft er zichtbaar plezier in met elk nieuw shot een onverwachte, vermakelijke draai aan zijn dollemansrit te geven, en beschikt dit keer over de middelen om dat twee uur te kunnen volhouden. Hij schept een krankzinnige wereld, waarin een monsterlijke despoot zijn concubines najaagt, en daarbij niet alleen een leger zelfmoordsoldaten meeneemt, maar ook een drumband met een gitarist die vuurspuwende Rammsteinsolo's speelt.

Ondersteund en opgezweept door de beukende muziek van Tom Holkenborg jaagt het patriarchaat op het matriarchaat, en vice versa, waarbij Millers op klassieke leest geschoeide enscenering en montage voorkomen dat het een puinhoop wordt. In het tijdperk van Michael Bay en 'chaos cinema' is dat een verademing, en wordt Mad Max: Fury Road een mijlpaal.

Ondergetekende kon na afloop slechts drie woorden uitbrengen: nog een keer!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden