Plus Filmrecensies

Dogman: spanning en vertedering in hedendaags Italië

Een Italiaans filmdrama over hondentrimmer Marcello. Dat klinkt onschuldig, maar er is meer. In stilte dealt hij cocaïne. Spanning en vertedering in hedendaags Italië.

Beeld screenshot

Alleen al het decor is minstens twéé bioscoopkaartjes waard: Dogman speelt zich af in een schitterend vervallen buitenwijk aan de Italiaanse kust.

Een treintje dat ooit kinderen vervoerde, staat roestend op zijn rails. De zon heeft reclameborden doen vervagen. Als het er regent, lijkt de apo­ca­lyps nabij.

Mens en hond
Veel inwoners zoeken troost bij hun hond. Die worden getrimd door Marcello (Marcello Fonte, winnaar van de Gouden Palm in Cannes), een schriel en alom ­geliefd kereltje.

Hij lijkt onschuldig, maar verkoopt naast knipbeurten ook cocaïne, vooral aan de reusachtige Simoncino (Edoardo Pesce), een voormalig bokser die in de criminaliteit is ­beland om zijn verslavingen te kunnen betalen.

Hij terroriseert de hele buurt en Marcello nog het meest. Die zal op enig moment toch terug moeten gaan slaan.

Grootser bestaan
Marcello draagt het complete ­hedendaagse Italië in zich. Hij is goedgeluimd en goedbedoelend, maar mist kracht en blijkt vatbaar voor corruptie.

Want Simoncino mag hem dan dwarszitten, hij is ook zijn ticket naar een grootser ­bestaan met meer geld en met vrouwen die normaal nooit naar hem om zouden kijken. Die spanning heeft hij nodig.

Marcello gaat graag duiken met zijn jonge dochter, maar vindt het ook lekker om soms wat coke in zijn neus te stoppen. Hij is een fraaie fontein in Rome en een stinkende vuilnisbelt in Napels, samen­geperst tot één man.

Een fantastisch personage kortom, subliem gespeeld door Fonte, die een ­onweerstaanbare Buster Keatonachtige charme heeft.

IJskoud
Na een inbraak vertelt een vriend van Simoncino dat hij de hond van het huis dat ze net beroofd hebben in de vriezer heeft gestopt, omdat hij zo blafte.

Gekweld door de gedachte dat het beest daar zal sterven, rijdt Marcello terug. Hij laat de chihuahua ontdooien in de wasbak en blaast hem warm.

Dogman is geestig en vertederend als een tragikomedie, maar naarmate de film vordert ook steeds ­vaker spannend als een thriller.

Het enige smetje is een wat geforceerde vergelijking tussen mens en hond, die ook al in de titel zit. De climax offert daarvoor flink wat geloofwaardigheid op.

Dogman

Regie Matteo Garrone
Met Marcello Fonte, Edoardo Pesce, Nunzia Schiano
Te zien in Eye, Filmhallen, Kriterion, The Movies, Rialto, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden