PlusKlapstoel

Documentairemaker Fidan Ekiz: 'Je moet mij niet boos maken'

Fidan Ekiz (1976) is journalist. Ze maakte de documentaires 'Veerboot naar Holland' en 'Alles komt goed?' Ze schuift regelmatig als tafeldame aan bij De Wereld Draait Door.

Fidan Ekix: 'Al dat gescheld, zal mijn zoontje dat later dan ook meemaken? Daar word ik zo verdrietig van'Beeld Mark van der Zouw

Rozenburg

"Rust. Een Little-house-on-the-prairie-gevoel, zo zijn we opgegroeid. Of Dokter Deen. Het was ook een tijd waarin mijn leven wat rustiger was, en Nederland wat rustiger was."

"Altijd als ik naar mijn ouders ging, pakte ik die rust weer even terug, maar zij wonen nu ook in Rotterdam. Maar die busreis ernaartoe, verschrikkelijk. Mijn hele leven heb ik dat gedaan."

"Ik heb in Utrecht aan de School voor Journalistiek gestudeerd. Dat was met bus 105 naar Spijkenisse, met de trein naar Rotterdam Centraal, overstappen naar Utrecht en daar nog een keer de bus. Met een slechte aansluiting was het drie uur heen en drie uur terug. Naar Turkije vliegen is ook drie uur."

Pokke-eind

"Ongelofelijk hè. Maar wat een geduld. Ik heb in die jaren wel ongelofelijk veel gelezen, gedichten geschreven, waarvan ik toen nog dacht dat ik dat kon. Maximum verveling, dat ov-reizen, maximum! Volgens mij komt daar ook al mijn frustratie vandaan. Ik ben nu heel druk, ik kan niet stilzitten. Het is onrust."

Samsun

"Eigenlijk net als Rozenburg, maar dan aan de Zwarte Zee in Turkije: heel erg rustig. We zaten ook heel vaak bij mijn opa, net buiten Samsun. Ik weet nog dat ik dacht: waar moet ik dan mee spelen? Met die kippen die buiten rondlopen?"

"Het is ook de generatie ouders die dacht: wij hebben onze familie, die zien we één keer in de zoveel tijd en de kinderen zijn toch maar ­kinderen - die vermaken zich wel. Ik heb me daar ook maximum verveeld. Ik heb prikkels nodig. Die verveling heeft me wel een beetje verpest, denk ik. Ik heb vaak gehoord dat ik vroegwijs was. Maar je gaat jezelf heel vaak ­analyseren, psychologiseren - word je ook gek van, trouwens."

Sonny

"Van The Godfather? O ja, ik ben Sonny. Door die film ben ik verslaafd geraakt aan films."

"Mijn vader had het ook. We zijn thuis begonnen met het bedelen van de karakters; wie is wie. Niemand wilde Fredo zijn en ik was definitely ­Sonny."

"Je moet me niet boos maken. Mensen denken vaak dat ik heel erg kalm ben of goed nadenk voor ik iets doe, maar dat is niet zo. Als ik een Sonny-moment heb, kunnen de tafels door de kamer vliegen, bij wijze van spreken dan, hè. Servies wel, ja, dat overkomt mij nog weleens."

"Arme Wierd? (haar man, journalist Wierd Duk) nou, dat moet je hem zelf maar ­vragen. Het is niet dat het vaak voorkomt, hoor, maar als ik kwaad ben, ben ik kwaad. Dat is geen pretje. Ik ben geen zen-type. Ik vind dat ook niet echt leuk aan mezelf. Daarom ben ik Eckhart Tolle aan het lezen, dat moest van een vriendin van mij. Ken je Eckhart Tolle?"

Eckhart Tolle

"Dat is zo'n Duitse, spirituele man die ooit heel erg werd geprezen door Oprah Winfrey. Als je spiritueel tegen mij zegt, denk ik: oh my god, ­boring!"

"Je moet met mij niet ellenlang gaan wauwelen. Maar mijn interesse daarvoor is wel groter geworden sinds ik moeder ben. Ik kon me vroeger niet voorstellen dat ik vijf minuten op een matje kon zitten. Ik ben mezelf wel tegengekomen. Ik heb die vriendin laatst nog ­gebeld: 'Je moet me nu helpen, ik wil mediteren, of Eckhart Tolle, kom maar op!' Maar zo werkt het niet. Alsof je de hulplijn belt. Dus ik heb allemaal van die boeken aangeschaft, ik zit in een soort midlifecrisis. Maar er is ook moed voor nodig om daarover na te denken. Ik ben best iemand die dingen vaak weglacht. Vandaar waarschijnlijk ook die Sonny-momenten."

IJburg

"Ik woon er niet meer, hè. Ik ben IJburg op een gegeven moment gaan waarderen: hier zit wel een beetje Rozenburg in. Die rust, een beetje vakantiegevoel in de zomer. Maar ik ben iemand die zich heel snel eenzaam voelt en dat gevoel bekroop mij me daar toch wel. Iedereen kende me daar, ik kende iedereen."

"Ik dacht, nou, nu ga ik vrienden worden met iedereen en dat was leuk. Dan krijg je dat kleinedorpsgevoel. Maar die wind, hè. Het is een beetje The Shining. Op een gegeven moment was ik bang dat ik een beetje in Nicholson ging veranderen."

"Nu op ­Katendrecht in Rotterdam is het toch veel persoonlijker. Ze zoeken je op, ze spreken je aan. Dat had je daar allemaal niet."

Het radicale midden

"Waar moet ik beginnen? Ik heb mijn frustraties zo nu en dan: gaan we nog iets anders doen dan schreeuwen en alleen maar in je gelijk staan? Belangrijke debatten worden nu op de flanken gevoerd, maar de zwijgende meerderheid, daar hoor je niks over. Waar zijn die mensen? Daar heb ik afgelopen zomer een essay over geschreven. Het debat over de islam en vluchtelingen wordt veel te eenzijdig gevoerd."

"Er gebeurt iets bizars in Nederland. Er is een soort revanche going on. De mensen die altijd hebben geroepen dat niet-politiek-correct de mond wordt gesnoerd, doen dat nu andersom. Rechts-populisme is het nieuwe politiek correct geworden. Ik wil heel erg graag mee blijven praten, maar ik word meteen ge­framed als links en politiek correct en noem maar op. Alsof je besmet bent. Dat slaat helemaal door."

"Net nu er een nieuwe beweging op gang is, en dat was ook heel erg nodig, word je buitenspel gezet."

Landverrader

"Vanuit de moslimgemeenschap, ook dat, ja, gisteren nog. Ik kreeg bakken ellende over me heen omdat ik best wel fel was over Denk en ­Kuzu, die zei dat de stekker er sneller wordt uitgetrokken bij patiënten die de taal niet spreken."

"Ik word heel erg moe van dat slachtofferdenken. Ik heb de documentaire Veerboot naar Holland gemaakt, waarin mijn ouders zelf zeggen: we gaan ons niet wentelen in slachtofferschap. Hadden we de taal maar beter geleerd en waren we daar ook maar wat meer in aangemoedigd. Kuzu werpt zich op als hun voorvechter, maar mijn ouders zijn allesbehalve zielig, ze zijn sterk en trots en ook zelfkritisch als het moet."

"Dat is wat er vaak misgaat in de moslimgemeenschap en minderheden: er is weinig zelfkritiek en hele lange tenen. Daar maakt Denk misbruik van. Aan de andere kant is er zeker een verharding van het klimaat tegen buitenlanders en er is zeker sprake van islamofobie. Dat is er allemaal. Maar het heeft geen zin constant alleen die onvrede te benoemen en eindeloos op te stoken, zonder naar oplossingen te zoeken. Dat bedoel ik met het redelijke midden. De nuance is helemaal weg."

Keukentafel

"Waar zal ik beginnen... Of eigenlijk: ik wil het er helemaal niet over hebben. Mijn man en ik staan allebei in de frontlinie. Ik heb weleens tegen Wierd gezegd: het is alsof ik bij Greenpeace zit en jij rondloopt in een bontjas."

"Terwijl we volgens mij over heel veel punten helemaal niet zo veel van mening verschillen. Maar ik vind het lastig er iets over te zeggen als hij er niet bij zit, dus mag ik het hierbij laten?"

"Mijn alles. Hij is grappig, hij is lief, hij is ondeugend, hij is gewoon geweldig. Heel druk wel. Ja, hij heeft heel veel van mij. Mijn uitbundigheid. Ik denk soms wel: jezus, moet hij hier opgroeien?"

"Ik zit heel erg in flows. Nu denk ik: ik wil graag meepraten en kijken waar Nederland naartoe gaat. Maar vorige week had ik weer een moment: misschien moet ik wel met hem naar het buitenland. Het ene moment ben ik hoopvol en excited om in deze tijd journalist te zijn, en een tijd later ben ik weer alleen moeder en denk ik: ik wil niet dat mijn kind die hufterigheid moet meemaken. Al dat gescheld, zal mijn zoontje dat later dan ook meemaken? Daar word ik zo verdrietig van. Dan wil ik stoppen met journalistiek of opiniemaken of whatever en heel iets anders gaan doen. Een bed and breakfast in Zeeland. Dat voelt ook als buitenland. Of iets bij de AIVD of bij de recherche of het onderwijs in."

"Ik zei al, ik zit heel erg in een midlifecrisis. Of een boek schrijven! Eigenlijk moet ik gewoon rijk worden. Daarom breng ik binnenkort een kookboek uit, denk ik."

Internationale vrouwendag

"Elk jaar als het 8 maart is, denk ik weer extra aan een verhaal dat ik ooit voor RTL Nieuws maakte. Over het hoge zelfmoordpercentage in Batman, in het oosten van Turkije. Het had te maken met gedwongen zelfmoorden, omdat eerwraak daar vaak voorkomt. Maar ook vrouwen die gedwongen werden uitgehuwelijkt en echt een slavenbestaan leiden."

"Ik heb een aantal vrouwen gesproken die een zelfmoordpoging hadden gedaan. Het is een van de verhalen die me het meest heeft aangegrepen."

"Zo verstikkend, zo beangstigend hoe die vrouwen daar leven. Ze hebben gewoon totaal geen waarde. Je bent thuis, je wordt mishandeld door je schoonfamilie. Voordat ik weer alle Turken over me heen krijg: het is echt niet alleen maar zo daar, maar het komt gewoon vaker voor. Ik wil nog altijd iets aan die situatie doen, maar dan echt mezelf concreet inzetten. In plaats van dat ijdele journalistieke. Sta ik weer wat te roepen op Twitter. Zo belangrijk vind ik mezelf echt niet."

Prins Bernhard jr.
"Wat moet ik over hem zeggen? Dat ik van het koningshuis hou? Ik hou heel erg van het koningshuis trouwens. Ik ben geïnjecteerd door mijn ouders. Je kan er van alles over zeggen als het gaat om geldverspilling en noem maar op, en ik vind Lucky TV heel erg grappig en Willy ook, maar ik denk toch: laten we wat respectvoller met die man omgaan. Dat komt door mijn ouders."

"Die waren van Juliana, heel erg, en ook van Beatrix. Zij zeiden: de koningin is de moeder van alle buitenlanders. Zij is er voor iedereen, zij maakt geen onderscheid. De eerste generatie Turken en ook Marokkanen zijn heel erg koningsgezind. Dus als ik Willy hoor, denk ik toch: ooooh."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden