Plus

Documentaire Neon Bull is opgebouwd uit schijnbare tegenstellingen

In Neon Bull breekt documentairemaker Gabriel Mascaro met een broeierige, stoffige authenticiteit de scheidslijnen tussen man en vrouw en tussen mens en dier.

Dochter Cacá slaat de vaquejada nauwlettend gadeBeeld -

Iremar werkt als dierenverzorger bij een vaquejada. Deze rondreizende stierenrodeo's zijn een lokale sport in het noordoosten van Brazilië, waarin twee cowboys proberen om een stier aan zijn staart op een exact punt naar de grond te trekken. Iremar voert de stieren, houdt hun vachten bij en kamt die staarten.

Maar eigenlijk wil hij modeontwerper worden. Hij creëert de surreële outfits waarin zijn reisgenote Galega, die overdag de vrachtwagen bestuurt, 's avonds als danseres de cowboys het hoofd op hol brengt. Samen zorgen ze voor haar dochter Cacá, die de vaquejada nauwlettend gadeslaat.

Regisseur Gabriel Mascaro was jarenlang documentairemaker - zijn meest recente documentaire Housemaids draaide in 2012 bij het IDFA in competitie. Die achtergrond is voelbaar gebleven in de fictiefilms die hij sindsdien maakt.

Zijn speelfilmdebuut August Winds (2014, in Nederland alleen te zien op het Filmfestival Rotterdam) had een minimale plot en maakte gebruik van een niet-professionele cast voor een schets van het leven in een afgelegen kustdorpje.

Ook Mascaro's tweede speelfilm Neon Bull speelt weer met het documentaire register. Weliswaar worden de twee hoofdrollen ditmaal gespeeld door ervaren acteurs, maar de rollen om hen heen worden vervuld door echte cowboys.

De film werd bovendien gedraaid op en rond een echte vaquejada, wat hem een broeierige, stoffige ­authenticiteit geeft die ervoor zorgt dat de grote ideeën waarmee Mascaro speelt menselijk en invoelbaar blijven.

Kunstmatige scheidslijnen
Neon Bull is opgebouwd uit schijnbare tegenstellingen: de cowboy als modeontwerper, de stripdanseres als vrachtwagenchauffeur, het kind als volwassene. Niet door de sociale constructies van wat mannelijk is en wat vrouwelijk klakkeloos om te draaien, maar door ze te compliceren. Iremar heeft interesse in mode, maar hij blijft ook een macho. "Ik mag dan een cowboy zijn, ik heb wel smaak," grapt hij flirterig tegen een zwangere parfumverkoopster.

Neon Bull
Regie Gabriel Mascaro
Met
Juliano Cazarré, Maeve Jinkings, Alyne Santana
Te zien in Eye, Rialto, Filmhallen

Net zo compliceert Mascaro de verhouding tussen mens en dier - niet voor niets danst Galega in een van de meest sensuele scènes in de film met een paardenmasker op. In de spectaculaire shows worden de stieren weliswaar ritueel onderworpen door de menselijke wilskracht, maar achter de schermen worden zij als koningen behandeld, aangezien de cowboys voor hun succes afhankelijk zijn van de dieren.

Het doorbreken van kunstmatige scheidslijnen - tussen man en vrouw, tussen mens en dier - is ingebakken in de stijl van de film. De camera beweegt weinig en blijft op afstand. Daardoor wordt de aandacht gevestigd op de verhoudingen tussen de lichamen in het beeld - of die nu menselijk of dierlijk zijn, man of vrouw.

De beeldschone beelden zijn van de hand van de Mexicaanse cameraman Diego García, die eerder dit jaar ook verantwoordelijk was voor de lumineuze kaders in Apichatpong Weerasethakuls Cemetery of splendor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden