Plus

Documentaire De Missie lijkt soms net een spionagefilm

Een spannende fly on the wal documentaire, die het gevoel geeft dat je naar dingen kijkt die je eigenlijk niet mag zien.

Rechts: Joost de WolfBeeld -

Terwijl kolonel Joost de Wolf zich klaarmaakt voor zijn afscheidsreceptie in Mali, de strik recht, zijn schoenen gepoetst, vat hij De missie prachtig samen: "Het is lastig om te spreken met mensen die een oordeel over jou gaan vormen, en in het gesprek denk je eigenlijk van, wie ben jij dat je een oordeel over mij mág vormen überhaupt?"

De Wolf is een alfamannetje, zo heeft Robert Oey dan al meermaals aangetoond. Iemand die trots is op zijn militaire uniform en terecht denkt dat hij daarmee indruk maakt. De Wolf wordt in 2014 benoemd tot plaatsvervangend chef militaire operaties bij de VN-vredesmissie Minusma. Dat zou een vrij eenvoudige taak moeten zijn voor deze ervaren militair, maar eenmaal in Mali loopt alles in de soep. De regering besluit op eigen houtje rebellen aan te vallen, waardoor de vrede al snel uit de missie sijpelt. Zijn soldaten kunnen een operatie logistiek gezien nog niet aan en toch moet De Wolf zich staande zien te houden. Tot overmaat van ramp hijgen zowel de VN als de Haagse diplomatie nadrukkelijk in zijn nek.

Lijkt spionagefilm
De missie is een razend spannende fly on the wall-documentaire, die je continu het gevoel geeft naar gebeurtenissen te kijken die je eigenlijk niet hoort te zien. Het begint al in een parkje in New York, waar De Wolf spreekt met generaal-majoor Patrick Cammaert over hoe je zo'n missie nou eigenlijk aanpakt. Dat lijkt een scène uit een spionagefilm, net als de tirade van Mohamed Ag Najem, een militaire leider die strijdt voor de bevrijding van de provincie Azawad. De Wolf vertrouwt hem niet helemaal, want sympathieën zijn in Mali fluïde. Heeft hij écht geen banden met
jihadisten?

De Missie

Regie Robert Oey
Met Kolonel Joost de Wolf
Te zien in De Balie, Ketelhuis

Oey zet de problemen in Mali fraai af tegen de minstens zo grote strubbelingen in De Wolfs eigen gelederen. De scènes op het Ministerie van Defensie, waar ambtenaren met grote ogen en rode oortjes zijn verhalen aanhoren, hebben een licht komische, Michiel van Erp-achtige ondertoon. Tussen theorie en praktijk blijkt een wereld van onbegrip te bestaan. Dat wordt nog eens extra onderstreept als een civiel adviseur van Buitenlandse Zaken bij De Wolf langskomt om hem wat mankracht af te snoepen. De arme kerel keert met lege handen en een gedeukt ego huiswaarts.

Toch is ook De Wolf zelf niet immuun voor institutioneel drijfzand. Oey schetst in deze ontluisterende film een schimmige, gecompliceerde wereld, waarin nauwelijks causale verbanden bestaan tussen toewijding, resultaat en beloning.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden