Recensie

Django Django maakt spetterende eindspurt na moeizaam begin (***)

Toen Django Django drie jaar geleden hun gelijknamige debuut-cd uit bracht, werd hun genre-overstijgende muziek met veel lof ontvangen. Zaterdag speelden ze in een uitverkochte Melkweg.

Frontman Vincent Neff tijdens een optreden in het Portugese Oeiras, eerder dit jaar Beeld anp
Frontman Vincent Neff tijdens een optreden in het Portugese Oeiras, eerder dit jaarBeeld anp

Met een eclectische mix van surfrock, psychedelische sixtiespop, Afro- en Caribische beats en dance-invloeden, wisten ze muziekliefhebbers uit uiteenlopende hoeken aan te spreken. Dat leverde ze behalve goede recensies ook een nominatie voor de prestigieuze Mercury Prize op.

Bovendien bleken die onconventionele popnummers live ook behoorlijk goed overeind te blijven. Net als geestverwanten Franz Ferdinand, geeft dit Schots-Britse viertal hun frisse, puntige popliedjes op het podium een aanstekelijke dosis extra energie mee, wat ze een graag geziene gast op festivals maakt.

Sprankelende uitbundigheid
Na een uitgebreide tournee nam Django Django de tijd om aan die 'altijd moeilijke tweede plaat' te werken. Born under Saturn kwam begin dit jaar uit. Een album waarmee de band niet afwijkt van hun beproefde recept, maar die over het geheel genomen volwassener en introspectiever klinkt: minder gestuiter, meer bedachtzame grooves. De sprankelende uitbundigheid van de eerste plaat is daarmee naar de achtergrond verdwenen.

Live, zo bleek zaterdagavond in een uitverkochte Melkweg, beroept de band zich nog altijd op de dansbare krakers van hun debuutplaat. Beginnend met Hail Bop: die onwaarschijnlijke samensmelting van groovende surfgitaar, bezwerende harmonieën en opwekkende electrobeats. Daarna volgde het staccato gespeelde Storm. Maar het geluid zat in het begin niet mee: de subtiliteit van deze nummers verdween in een dikke wolk van galm en een allesoverheersende bas. Ook de zang was hierdoor aanvankelijk slecht te verstaan.

Twee halve kokosnoten
Gelukkig verbeterde dat gaandeweg, maar zeker in het eerste half uur had de band moeite het publiek bij de muziek te betrekken. Dat viel vooral op bij een nieuw nummer als First light. Het wat zijig gezongen repetitieve refreintje, op plaat teer en licht, klonk flets en maakte weinig indruk. Bij een rustiger nummer als Love's dart, dat met akoestische gitaar, een klein drumstel en twee halve kokosnoten gespeeld werd, had Django Django zelfs moeite om boven het rumoerige publiek uit te komen.

Ook bij de band zelf leek de concentratie hierna even weg te zakken, want bij Firewater schoten de muzikanten in de fout en braken ze het nummer al na een halve minuut af. Het zal met de vermoeidheid van een maandenlange tournee te maken hebben gehad: dit was de laatste Europese show voordat de band in januari richting Australië trekt.

Feest komt laat op gang
Bij Waveforms, dat direct na de misser ingezet werd, veranderde de sfeer. De psychedelische Caribische beats van dit dansnummer bij uitstek mondden uit in een lange, opzwepende jam. Het feest barstte vervolgens echt goed los bij Skies over Cairo, waarin zanger Vincent Neff de gehele zaal al handen zwaaiend meenam op een bezwerende elektronische versie van een eeuwenoude Egyptische melodie.

Django Django bleek dus toch nog wat energie over te hebben, en schakelde voor de tweede helft van het optreden over naar de vijfde en zesde versnelling. In steeds hoger tempo knalde de ene hit na de andere uit de versterkers. Een spetterende eindspurt, na een wat moeizaam begin. Zo werd het toch nog een feestje in de Melkweg. Het enige jammere was dat de nieuwe nummers er in het feestgewoel bekaaid vanaf kwamen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden