PlusKlapstoel

Dj Antal Heitlager: ‘Voetbal en muziek zijn wat me elke dag bezighoudt’

Op de Klapstoel: dj en eigenaar van Rush Hour Antal Heitlager (1976). De platenzaak in de Spuistraat bestaat zondag 25 jaar. Het jubileum wordt gevierd tijdens het Amsterdam Dance Event. Een interview aan de hand van steekwoorden, over vinyl, Japan en voetbalclub Swift.

Peter van Brummelen
Antal Heitlager: 'Ik heb mijn platen nooit geteld, maar ik heb een kamer van vier bij vier meter die helemaal vol staat met platen.' Beeld Harmen De Jong
Antal Heitlager: 'Ik heb mijn platen nooit geteld, maar ik heb een kamer van vier bij vier meter die helemaal vol staat met platen.'Beeld Harmen De Jong

Zaandam

“Ik ben er geboren, maar ik groeide op in Koog aan de Zaan. Mijn moeder komt uit Indonesië, mijn vader is honderd procent Nederlands. De naam Antal is Hongaars. Ik ben vernoemd naar de voetballer Antal Nagy en de dirigent Antal Doráti. Heel toepasselijk, want voetbal en muziek zijn wat me elke dag bezighoudt.”

AZ ’67

“Ik heb er vanaf mijn veertiende vier seizoenen op de voetbalschool gezeten. Al vanaf mijn zevende ging ik de zomervakantie naar de voetbalkampen van Willem van Hanegem. Daar kon je je gewoon voor inschrijven. Was lachen, hoor. René van der Gijp was een week lang mijn trainer, nou, dan weet je het wel. Bij zo’n kamp in Papendal werd ik speler van de week, waarna ik werd gevraagd voor AZ. Ik was een middenvelder. Technisch was ik best goed, maar ik had niet de mentaliteit van een topsporter. Ik aardde niet in die wereld. Het is heel erg eendimensionaal en ik vond ook muziek leuk. Ik was wel fanatiek, ik sloeg een keer een hand stuk op een reclamebord nadat ik een penalty had gemist.”

Waakzaamheid

“Ik heb er in de garderobe gewerkt en later ook gedraaid. Bijzonder wel dat je in Koog aan de Zaan, zo ongeveer in onze achtertuin, zo’n belangrijke club had. Er draaiden wereldberoemde dj’s als Derrick May en Carl Craig. Mijn broer, die vierenhalf jaar ouder is dan ik, deed er het licht, en werkte ook in de RoXY en de iT. Hij was veel eerder bezig met dance dan ik. Ik snapte niets van de muziek die uit zijn slaapkamer kwam. Boem-boem-boem. Ik was liedjesstructuren gewend. Mijn broer nam ook wel dj’s mee naar huis. ‘Hé Antal, dit is Eddy.’ ‘Oh ja, hallo Eddy, ik ben nu aan het computeren.’ Ik had geen idee wie Eddy de Clercq was. Maar gaandeweg viel ik ook voor house. De Waakzaamheid en AZ liepen een tijdje parallel in mijn leven, maar ik voelde me in het nachtleven toch meer thuis. Dat competitieve element had je daar helemaal niet. Vrijheid blijheid, daar kon ik me goed in vinden.”

16 oktober 1997

“De dag dat Rush Hour van start ging, 21 jaar oud was ik. Ging nog wel wat aan vooraf, hoor. Ik was een fanatieke platenkoper geworden. In Amsterdam kon je in de importzaken wel de nieuwste danceplaten kopen, maar ik zag nooit ouder werk. Op een werkweek van school in Londen zag ik dat ze daar juist wel die oudere dingen hadden, 12-inches uit Detroit en Chicago, voor heel redelijke prijzen. Daar heb ik er toen flink wat van meegenomen, die ik in Nederland ruilde of verkocht. Zo ben ik in de handel gerold. Rush Hour begon in Housewives on Fire, een kapsalon in de Spuistraat waar ze ook clubkleding verkochten. Mijn toenmalige compagnon zette daar bakken met platen neer. Dat idee, van een shop in een shop, had ik ook uit Londen. Al gauw openden we een eigen winkel.”

Spuistraat

“Inmiddels zitten we er in ons vierde pand. Het is een bijzondere straat, een beetje een B- of C-locatie midden in de stad. Winkels worden afgewisseld met woonhuizen, en er zitten ook sekswerkers. Toen Rush Hour begon had je hier in de buurt veel meer in dance gespecialiseerde platenzaken. Liefhebbers konden echt een rondje lopen. Daarvan zijn alleen nog wij en Killa Cutz in de Nieuwe Nieuwstraat overgebleven.”

Vinyl

“In de winkel verkopen we alleen vinyl, nieuw en tweedehands. Ik ben er gek op, ben ook echt een verzamelaar, maar het gaat me uiteindelijk toch vooral om de muziek. Als dj draai ik ook wel digitaal. Maar waar ter wereld ik ook ben, als ik er de tijd voor heb ga ik crate diggen: op zoek naar oude platen, voor de winkel, maar ook voor mijn eigen collectie. Hoeveel ik er heb? Ik heb mijn platen nooit geteld, maar ik heb een kamer van vier bij vier meter die helemaal vol staat met platen. Als dj en verzamelaar heb ik me in de loop der jaren ontzettend verbreed. Eerst was het alleen house en techno. Vandaar uit ging ik verder naar disco en soul. Later kwam daar ook de jazz bij, maar het was nog steeds allemaal Amerikaans. Daar moet ik wat afstand van nemen, dacht ik, waarna ik Afrika en Latijns-Amerika ontdekte. Het is heel divers, maar het is allemaal muziek die met elkaar is verbonden.”

Japan

“Kom ik vaak, als dj en voor zaken. In het begin was dat heel spannend. Toen we met Rush Hour distributie begonnen te doen, wilden we graag voet aan de grond krijgen in Japan. We stuurden een promo naar een distributeur daar en kregen – per fax nog – een bestelling voor 123 exemplaren. 123, dat getal gaf al meteen aan dat in Japan alles wat anders gaat. Bij een vervolgbestelling wilden ze er nog eens 117, haha. De eerste keer dat ik in Japan op bezoek was bij zo’n distributiekantoor, rolde iemand een voetbal naar me toe. Ik: Huh? Zeiden zij: ‘Je houdt toch zo van voetbal?’ Dat hadden ze dan al uitgezocht.

“Japanners zijn ontzettende muziekliefhebbers. Je hebt er geweldige platenzaken, van die grote waar je echt alles kunt vinden, maar ook – en die vind ik het leukst – heel kleine achterafzaakjes waar iemand heel dedicated een bepaalde lijn muziek aan het promoten is. Het is ook fijn om als dj in Japan te draaien. De laatste keer dat ik in Tokio was, draaide ik met Sahar Badar, een dj uit Chicago, veel disco en soul. Het zou tot ’s ochtends 5 uur duren, maar om kwart voor 7 was iedereen nog aan het dansen.”

Klanten

“In de winkel? Eerst waren het vooral dj’s die 12-inches bij ons kochten, nu kopen heel veel mensen af en toe eens een plaat. En zoals mijn persoonlijke smaak en belangstelling steeds breder is geworden, is het aanbod in de winkel dat ook. Vroeger hadden we alleen house. Als het om jazz ging, wist ik niet eens wie Roy Ayers was. We hebben steeds meer bijgeleerd en houden heel veel bij. Je moet wel oppassen niet té breed te worden, je moet sterk in je specialisaties zijn. In de winkel werken zeven mensen, die ook de mailorders doen. In de distributie werken vijf mensen, bij het label twee. Het wisselt waar we ons geld mee verdienen. De distributie is vrij solide, verder verschilt het per periode.”

Iron Maiden

“Haha, ja, daar hield ik van toen ik een jaar of 12, 13 was. Ik vond heavy metal leuk, maar ik denk dat het bij Iron Maiden bij mij begon met het artwork. Ik had mijn kamer volhangen met die posters. Nee, met zulke muziek kan ik nu helemaal niets meer. Die platen heb ik ook niet meer, ik denk dat ik ze verkocht heb, of geruild met Brazilianen voor bossanova. Op de middelbare school had ik een lerares die ook van heavy metal en hardrock hield. Toen ze ontdekte dat ik fan was van Iron Maiden ging ze tapejes voor me maken, met muziek van AC/DC en Jimi Hendrix. Best wel stoer.”

Coach

“Een jaar of acht geleden ging een van mijn dochters voetballen bij Swift. Zoals dat gaat, werd ik gevraagd om trainer te worden. Dat wilde ik wel, maar ik moest in het weekend ook vaak dj’en. Dus vroeg ik mijn vader me als trainer te vervangen als ik niet kon. Waren er opeens drie generaties Heitlager bij dat team betrokken. Ik was al wel 25 jaar uit het voetbal, als het niet langer is. Bij de KNVB heb ik toen het diploma pupillentrainer gehaald, en later heb ik de cursus Uefa-C gedaan. Tegenwoordig ben ik bij Swift trainer van J15-1. Echt heel leuk om te doen. Ze spelen zaterdag, dus op vrijdagen dj ik niet meer.”

Miss B-Have

“Tegenwoordig heet ze weer gewoon Bianca Kroon hoor. Samen met Jojanneke het duo DJ Wanna Be A Star & Miss B-Have. Ik kende ze wel uit het nachtleven, maar het is best bijzonder dat Bianca en ik bij elkaar kwamen, want zij zaten in een totaal andere scene. Zij waren van de gekkigheid, hingen met Joost van Bellen, ik zat veel meer in de serieuze hoek. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat Joost niet serieus met zijn muziek bezig was, maar het was daar allemaal veel theatraler en extravaganter. Mijn scene was droger, nerdy zelfs. Maar het klikte goed tussen Bianca en mij en we zijn nu al lang bij elkaar.”

Kanker

“Ik heb teelbalkanker gehad. Bianca en ik waren nog maar een jaar samen toen het werd ontdekt. Ja, dan staat je hele leven op zijn kop. Teelbalkanker komt veel voor en is op zich prima te genezen, maar je gaat wel een zwaar traject door. En je kan nog zo’n grote jongen zijn, door die chemo heb je op een gegeven moment gewoon geen fut meer. Ik raakte mijn haar ook kwijt. Op een feest in Utrecht vond iedereen het zo leuk dat ik mijn haar had afgeschoren. ‘Staat je goed,’ zeiden ze. Ik heb het maar zo gelaten. De teelbalkanker is later teruggekomen, alles bij elkaar ben ik er twaalf, dertien jaar mee bezig geweest. Nu ben ik schoon, zoals dat heet.

“De laatste keer dat ik bij de dokter was, gooide hij mijn dossier op tafel en zei: ‘De kanker is weg, uw vrouw is er nog, jullie hebben twee kinderen gekregen, gefeliciteerd.’ Ik ben er wel door veranderd. Ik leef eenvoudiger, scherper en directer. Het is het bekende verhaal van de reservetijd. Het is geweldig dat de kanker weg is, maar het is gewoon een kwestie van geluk natuurlijk. Ik vind het altijd zulk stom gelul als mensen zeggen dat ze kanker overwonnen hebben. Alsof je dat zelf in de hand hebt.”

Tijdens ADE organiseert Rush Hour samen met de Japanse organisatie Rainbow Disco Club op 22/10 een middag en avond in Lofi, aanvang 14.00 uur. Verder zijn er tijdens ADE verschillende activiteiten in de winkel op de Spuistraat 110.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden