Column

Dit jaar mis ik Theo heel erg. Wat ik mis is zijn oordeel

Theodor Holman Beeld Wolff

Gisteren zou Theo van Gogh 61 jaar zijn geworden. Zoals elk jaar vierden we dat in Katwijk aan Zee met zijn ouders.

De zon had zin om z'n roodkoperen ouderdom te tonen, de eindeloze deining van de zee probeerde ons te troosten maar verdreef de melancholie niet, en we proostten op Theo, die ons in onze geest nog dagelijks een bezoek brengt.

Het ene jaar mis ik Theo meer dan het andere jaar. Dit jaar mis ik hem heel erg.

Wat ik mis is zijn oordeel. Theo kon moedig oordelen. Ik ontbeer zulke moed.

Hoe zou Theo hebben gedacht over Trump? Hoe over Rutte? Hoe over identiteits­politiek, hoe over Denk? Wat zou hij hebben gestemd, wie zou hij tot op het bot hebben beledigd? Met wie zou hij nu vrienden zijn? Hoeveel films zou hij hebben gemaakt?

Een paar weken voor zijn dood kreeg ik van hem Oedipus van Sophocles cadeau. Justus van Oel had een prachtige bewerking gemaakt van Romeo en Julia (Najeeb en Julia), ikzelf had Medea bewerkt en Theo wilde dat Oedipus de derde zou worden.

We vonden dat het mooiste verhaal dat we kenden. Ik herinner me dat Theo tegen me zei dat hij wilde dat Oedipus een soort North by Northwest van Hitchcock zou worden. (Alsof ik Hitchcock zou kunnen evenaren, maar ik zei uiteraard: "Dat is goed, Theo.")

Die film is er niet gekomen.

Anekdotes kunnen treurig maken, terwijl je erom lacht. Dat gebeurt nu ook. We blijven speculeren over hoe Theo gedacht zou hebben.

Natuurlijk is alles wat we bewe­ren onzin. Waarom zou ik meer gelijk hebben dan zijn eigen vader en moeder. Trouwens, Theo en ik waren het vaak niet eens.

Dit jaar mis ik Theo omdat deze tijd een cocktail van beroerde ingrediënten lijkt. Theo zou dat beslist hebben willen vangen in een film. Welk klassiek verhaal zou hij voor deze tijd hebben uitgekozen?

Een verhaal over een keizer denk ik. Nero? Caligula? Nee, ik denk dat hij een verhaal wilde over de 14-jarige narcistische keizer Elagabalus die seksueel onbevredigbaar was, vrouw wilde worden en uiteraard werd vermoord. Dat verhaal intrigeerde hem destijds al.

De Nederlands-Engelse schilder Sir Lawrence Alma Tadema had, vond ik, een schitterend schilderij van Elagabalus gemaakt.

Daarover kregen we bijvoorbeeld enigszins ruzie: "Waarom kan jij nooit je voorliefde voor sentimentele kitsch voor je houden?" zei hij.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden