recensie

Disclosure doet precies wat van ze wordt verwacht (***)

De gebroeders Lawrence - alias Disclosure - worden al jaren bejubeld. Maar hoe vertalen de twee jonge gasten achter de knoppen zich naar een podium?

Het Britse elektronische duo Disclosure tijdens een optreden in Portugal.Beeld anp

In Engeland worden de twee jonge broertjes Howard (21) en Guy Lawrence (24) al als de redders van de UK Garage beschouwd. Denk dan niet aan groezelige gitaarbandjes die in de garage van hun ouders spelen, maar aan shuffelende twostep house en diepe dubstep basslines.

Disclosure wordt vaak vergeleken met acts als Basement Jaxx, Daft Punk en Artful Dodger die rond de eeuwwisseling zo populair waren. Ook Disclosure grijpt terug op oude housemuziek, maar voegt daar eigentijdse elementen aan toe.

Hitlijsten
Hun debuutalbum Settle werd direct voor een Grammy genomineerd in de categorie electronic/dance, scoorde hoog in de hitlijsten en kreeg vanwege de verkoopaantallen het predikaat 'platinum'. Niet alleen maken de broers een aanstekelijke mix van dansbare house en techno, ze gooien daar nog een heleboel pop-, soul- en r&b-invloeden doorheen en nodigen gastvocalisten uit als Sam Smith om refreinen te zingen die na een keer luisteren in je hoofd blijven hangen. Een recept voor dansvloer én hitlijst succes.

Voor opvolger Caracal (2015) trokken ze een nog indrukwekkender blik aan vocalen open. Niet alleen mocht Smith terugkeren om Omen te zingen, ook werkten ze samen met Lorde, Gregory Porter, Miguel en The Weeknd. Het leverde ze andermaal een Grammy nominatie op, uitnodigingen voor steeds grotere zalen en festivals, zoals Lowlands 2016 en Reading and Leeds festival in Engeland, waar ze zelfs mogen afsluiten.

Tot zover het succes, hoe vertalen twee jonge gasten achter de knoppen zich naar een podium? Ze staan erom bekend geen fan te zijn van de 'druk op play'-performance van veel van hun collega's. Daarom bespelen de Lawrences live drums en basgitaar. Leuk om naar te kijken, maar het voegt niet altijd iets toe. Als ze tijdens Nocturnal onder luid gejuich op een beweegbaar podiumdeel de lucht in gaan, zijn de gitaren waarop ze spelen eigenlijk nauwelijks te horen.

Silhouet op de achtergrond
De vocalen zijn, behalve op de nummers die Howard zelf zingt zoals het zwoele F for you, ook niet live. Sam Smith wordt vertegenwoordigd door zijn silhouet op de achtergrond. Pas in de toegift komt een zanger het podium op, Brendan Reilly, die Moving mountains met een falset zingt, een soulvolle, rustige track met minimale muzikale omlijsting van de broertjes. Mooi, maar net iets te rustig voor de toegift.

Even daarvoor heeft Disclosure het toch al uitzinnige, jonge publiek tot grote hoogtes opgestuwd met een minutenlange uitvoering van de technostamper Bang that, die niet zou misstaan op een ondergronds Berlijns feest en met When a fire starts to burn. Golvende, beukende baslijnen die je als vanzelf doen meestuiteren op de beat. Voor het eerst lijken de broers zelf ook op te gaan in de muziek, waar ze voorheen gewoon netjes de nummers afdraaiden. Afsluiter is natuurlijk Latch, dat oudere nummer met Sam Smith, die al bij de eerste noten op een gigantisch gegil wordt onthaald en woord voor woord wordt meegezongen. Disclosure doet precies wat van ze wordt verwacht en geeft gewoon een goede show, zonder al te veel verrassingen.

Disclosure

Ons oordeel: ★★★☆☆
Gezien: 5/2
Waar: Heineken Music Hall
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden