Plus Film

Dirty God is allesbehalve een drammerige feelgoodfilm

Jade had de mannen voor het uitkiezen, totdat haar ex zoutzuur in haar gezicht gooide en alles anders werd. Dirty God van Sacha Polak is allesbehalve een drammerige feelgoodfilm over innerlijke kracht.

De geweldig debuterende Vicky Knight liep zelf op jonge leeftijd brandwonden op Beeld Cinéart

Om te ontsnappen aan het gestaar van voorbijgangers draagt Jade (Vicky Knight) soms een boerka. 

Die is niet bedoeld om haar schoonheid te verhullen, maar om de brandwonden te verbergen die ze opliep toen een ex-vriendje zoutzuur in haar gezicht gooide. Het is een fraaie vondst van Sacha Polak. Wat we in het Westen zien als een symbool voor vrouwenonderdrukking wordt in Dirty God een wapen van zelfbeschikking.

Jade is een jonge Londense moeder, die vroeg in de film wordt ontslagen uit het ziekenhuis. De medisch noodzakelijke operaties zijn achter de rug, maar Jade hoopt dat er meer zullen volgen. Eigenlijk hoopt ze op een wonder - een wonder dat haar verminking volledig ongedaan zal maken.

De hereniging met haar tweejarige dochter Rae loopt namelijk uit op een drama. Het meisje gilt ­omdat ze haar moeder niet herkent; of omdat ze haar moeder juist wél herkent, dat laat Polak in het midden. Die scène komt wat naïef en ongeloofwaardig over. Jade is geen Einstein, maar ze weet best hoe ze eruitziet. Toch benadert ze Rae alsof er niets aan de hand is. Gek.

Beleefde knikjes
Het blijkt gelukkig een van de weinige tonale misstappen die Polak begaat. In Dirty God komen drie elementen mooi samen: een eenvoudig, om niet te zeggen arm milieu, een samenleving die volledig is gericht op uiterlijk en een getroebleerd, complex personage wier seksuele drive, zoals wel vaker bij Polak, essentieel is voor haar identiteit.

Jade beantwoordde vóór het incident volledig aan het schoonheidsideaal. Ze had de mannen voor het uitkiezen. Nu krijgt ze in de Londense clubs (aan thuis zitten kniezen doet Jade niet) vooral beleefde knikjes.

Via de webcam, die ze zorgvuldig bij haar gezicht vandaan houdt, probeert Jade alsnog de aandacht te krijgen waarnaar ze verlangt. Dat werkt averechts. Voor ze het weet, duikt ze op in de krochten van het internet. Met een titel als 'Slut exposed, ugly girl thinks she's hot!' stromen de clicks vanzelf binnen.

Extreem close
Zo zien we hoe Jade zich staande probeert te houden in een wereld die haar totaal anders bejegent dan vroeger; en in sommige gevallen juist te veel hetzelfde. De relatie tussen Jade en haar vriendin Shami (Rebecca Stone) is de grootste kracht van de film.

Shami doet alsof ze Jade wil helpen een normaal leven te blijven leiden, maar voor de kijker (en in toenemende mate ook voor ­Jade) is duidelijk dat ze geen zin heeft haar éígen leven aan te passen. Shami wil alleen maar feesten, met of zonder haar verminkte vriendin. Zo komt ook haar aanbod om Jade te vergezellen naar Marokko, waar een kliniek belooft haar gezicht voor een vriendenprijsje te reconstrueren, uiteindelijk voort uit egoïsme. In Marrakesh is het goed Instagramplaatjes schieten.

Dirty God

Regie Sacha Polak
Met Vicky Knight, Bluey Robinson, Rebecca Stone
Te zien in Eye, Filmhallen, Ketelhuis, Kriterion Rialto, City

Jade zelf is overigens ook geen heel sympathieke meid. Ze stoot mensen af en duikt in bed met Shami's vriendje Naz (Bluey Robinson). Die ziet in haar dezelfde vrouw als voor het ongeluk.

Het mooie is dat je daar volledig in kunt meegaan. Brandwonden of niet, Jade heeft iets heel sensueels. Ze heeft vertrouwen in haar lichaam gehouden. Vertrouwen in haar bestaansrecht. Ze is ondanks ­alles meer mens dan patiënt.

Rauw
Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de geweldig spelende Vicky Knight, die hier haar debuut maakt. Knight liep zelf op jonge leeftijd brandwonden op (al werden ze voor de film wel steviger aangezet) en wilde naar eigen zeggen laten zien dat je daarna toch een normaal ­leven kunt leiden.

Dat zinnetje maakt een beetje huiverig. Gelukkig is Dirty God zeker geen drammerige feelgoodfilm over innerlijke kracht. Tegen het einde wil Polak de kijker misschien iets te graag met een fijn gevoel naar huis sturen, maar de personages zijn verder ontzettend rauw. Het onophoudelijke gerook van Jade maakt bijvoorbeeld een beetje nerveus. Het is alsof ze de binnenkant zo snel mogelijk op de buitenkant wil laten lijken.

Visueel doet Polak ook veel spannende dingen, maar over haar openingsshot komt ze niet meer heen. Daarin krijgen we Jades brandwonden extreem close te zien, zodat ze iets weg hebben van een gekleurd maanlandschap.

Je schrikt er in eerste instantie een beetje van, maar wegkijken is onmogelijk. Dat zal precies Polaks bedoeling zijn geweest. Door haar brandwonden direct gedetailleerd op ons te laten inwerken, kan ze het daarna over Jade zelf hebben. 

Zoutzuur

Aanvallen met zoutzuur vinden hun oorsprong in Zuid-Aziatische landen. Vooral afgewezen mannen gooien het goedje daar in het gezicht van vrouwen die hun avances afwezen. Omdat zij niet van hun schoonheid mogen genieten, maken ze die schoonheid maar kapot. De laatste ­jaren wordt dit soort geweld ook in het Westen populairder. In Londen vonden in 2017 maar liefst 465 aanvallen met zoutzuur plaats. Omdat er geen illegale (en dus lastig te verkrijgen) wapens voor nodig zijn, is de drempel om iemand met zoutzuur te bewerken kennelijk vrij laag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden