Plus

Directeurs JCDecaux: 'Je kunt van alles met de digitale reclamezuilen'

De bewegende beelden op de digitale zuilen in de stad worden niet door iedereen enthousiast ontvangen. Maar bedenk eens wat er allemaal mee kan, zeggen de mannen van buitenreclamebedrijf JCDecaux.

De tramhalte bij het Nederlandse hoofdkantoor van JCDecaux. Links Bart de Vries, rechts René Witzel Beeld Marc Driessen

Je hebt van die bedrijven die zichtbaar zijn in de hele stad, en waarvan toch geen enkele gewone Amsterdammer heeft gehoord. De 1500 bushokjes in de stad, bijvoorbeeld, zijn van JCDecaux. maar ook de prullenbakken en de bankjes in het Beatrixpark, hekwerk en wc's.

"Maar op dit moment worden we vooral geassocieerd met reclame," zegt Bart de Vries (49), commercieel directeur. "Alle andere dingen worden niet gezien. Op 200 bushokjes, abri's, zit bijvoorbeeld een 4G-punt. Een experiment van Vodafone, om de afstand tussen telefoon en zender zo klein mogelijk te maken. En we maken de letters van I Amsterdam schoon. Weet ook geen mens. Als wij er niet langs zouden rijden, waren die letters allang niet meer rood en wit."

Deze week deed JCDecaux iets opmerkelijks: op de digitale reclamezuilen in de stad verscheen de oproep uit te kijken naar de vermiste Amsterdamse kunstenaar Teresa Diaz Nerio.

Dit is de tweede keer dat zo een vermissing onder de aandacht wordt gebracht: in december verscheen het Amber Alert van de 15-jarige Abdullah Mazmahor uit Schiedam. Een half uur nadat de vermissing op de borden van JC­Decaux was verschenen, werd de jongen gevonden in een tuinhuisje.

Of het aan het bedrijf heeft gelegen, is natuurlijk niet met zekerheid te zeggen - maar het toont wel wat er allemaal mogelijk is met de 76 digitale schermen die op drukke punten in de stad staan.

Visuele drukte
Eind 2016 werden de digitale schermen in de stad geïntroduceerd. JCDecaux had al 400 analoge zuilen met papieren advertenties.

Vooral GroenLinks heeft kritiek op de schermen, Mupi's in het jargon van het Franse bedrijf: Mobilier urbain pour publicité et information. In december 2016 diende raadslid Zeeger Ernsting een motie in om de digitale variant te laten verbieden: verkeersdeelnemers zouden worden afgeleid door flikkerende en felle lichten, en daarnaast zouden de Mupi's bijdragen aan de 'visuele drukte' in de stad.

De bewegende beelden zouden bovendien afbreuk doen aan het karakter van de historische binnenstad - een argument waarmee hij de Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad aan zijn zijde vond. Walther Schoonenberg betoogde dat de zuilen 'de stad als verdienmachine' legitimeerden, 'louter in het belang van reclame-exploitanten'.

Stadsplattegrond
De kritiek staat haaks op wat JCDecaux zelf als missie formuleert: de leefbaarheid in steden vergroten.

Een leefbare stad door meer reclame?

Nou - een leefbare stad door schone, hele bushokjes, aldus JCDecaux. "Wij zijn er als de kippen bij als er iets stuk is," zegt René Witzel (51), algemeen directeur. "Dingen die oud en lelijk zijn, worden eerder kapotgemaakt, mooie spulletjes worden met rust gelaten. Wij leveren alle bushokjes en doen ook het onderhoud. En in ruil daarvoor krijgen wij reclameruimte."

Van de analoge Mupi's is de voorkant gereserveerd voor betalende adverteerders (50.000 euro voor een week in Amsterdam), de achterkant is voor informatie van de gemeente en culturele advertenties.

"Als de drukte in de stad zo'n thema is," zegt Witzel, "moet je misschien eens bedenken wat er allemaal kan met zo'n digitaal scherm. Als je Amsterdam CS uitloopt, stuit je vrijwel meteen op een scherm van ons met een digitale stadsplattegrond. Daarop zouden we alternatieve routes kunnen aangeven als het ergens heel druk is. Of je zou oproepen van Burgernet, als er ergens een overval is gepleegd, kunnen tonen. Dan bereik je in één keer alle mensen in de buurt."

Een ander voorbeeld. Bij de aanslagen in Parijs lag het hele mobiele netwerk plat. Maar de JCDecauxschermen deden het nog. "Die sprongen meteen op de boodschap: blijf binnen!"

In Frankrijk, zegt De Vries, is JCDecaux groter dan de ANWB. "Alles wat je in Parijs op straat ziet, is van ons, behalve de bomen." Het idee van de inrichting en het onderhoud van de openbare ruimte in ruil voor reclamelicenties is daar uitgevonden, en in Nederland overal omarmd.

De keerzijde: mocht je van de reclamezuilen af willen, dan ben je ook je bushokjes kwijt. Kunnen we dan nooit van JCDecaux af?

Dat wel, zegt Witzel. In Amstelveen heeft het bedrijf net de aanbesteding verloren: alle bushokjes gaan de grond uit, en worden vervangen door die van de concurrent.

"Uit duurzaamheidsoogpunt is het idioot." In Utrecht loopt de aanbesteding nu: omdat JCDecaux als zittende partij in het voordeel zou zijn, is daar besloten dat elke kandidaat nieuwe bushokjes moet plaatsen. Dus zelfs als het bedrijf de licentie houdt, moet alles de grond uit.

"In Amsterdam speelde in 2013 hetzelfde," zegt Witzel. "Toen kwamen er allemaal mooie nieuwe hokjes, maar had dat op een andere manier gekund? Zeker." (Eén bushokje, even voor het beeld, kost ongeveer 12.000 euro, en in Amsterdam zijn er dus 1500.)

32

Amsterdam telt 1500 abri’s, in 32 uitvoeringen: extra lang bijvoorbeeld bij drukke haltes), of extra smal (op bruggen)

PVV-poster
In juli 2017 klaagde de PVV dat een poster met 'De islam is een gevaar voor onze westerse samenleving' werd geweigerd.

De Vries glimlacht. "Ten eerste plaatsen wij alleen politieke campagnes in verkiezingstijd, als ook de houten gemeenteborden er staan. Dat was in juli niet zo. En wij mogen boodschappen weigeren die in strijd zijn met de reclamecode, of beledigend zijn voor bepaalde bevolkingsgroepen, zoals in dit geval voor moslims."

Witzel: "Dat staat nog los van het feit dat ik geen zin heb dat mensen de ruiten in gaan slaan om de poster eruit te trekken. Het is ook ter bescherming van onze eigen objecten."

Het was, zegt De Vries, ook nooit de bedoeling dat de posters zouden worden geaccepteerd. "Al onze objecten zijn twee meter hoog, één meter breed. Zij hadden een liggend formaat aangeleverd. Dat kan er natuurlijk nooit in. Ze wilden vooral roepen: we mogen niet."

Eén à twee keer per maand worden posters afgekeurd. Een naakt Mariabeeld van de KRO kon niet door de beugel, een reclame van SuitSupply net wel. Witzel: "Die was op het randje."

En die omstreden digitale schermen, staan die straks in de hele stad? Dat heeft geen zin, zegt De Vries. Het worden er maximaal honderd. Ze staan vooral op slenterplekken, waar mensen de tijd hebben. De P.C. Hooftstraat, de Beethovenstraat. "En de Van Baerle, omdat je daar altijd uren in de file staat."

Op de Gooiseweg zou het gevaarlijk zijn, daar wordt er te hard voor gereden. Witzel: "De Kalverstraat zouden we wel willen, maar daar staan ze te veel in de weg."

Krijgen ze nooit klachten van bewoners? "Nee," zegt Witzel. "We denken echt wel goed na waar we ze plaatsen."

Vermissingen

Kunstenares Teresa Diaz Nerio is vermist sinds woensdagavond 17 januari. Sinds dinsdag loopt de campagne op alle 76 digitale zuilen in Amsterdam, en ook in Utrecht en Rotterdam. Als Diaz gevonden wordt, kan met één druk op de knop de poster eruit worden gehaald. In december kon zo een Amber Alert worden geplaatst voor een 15-­jarige vermiste jongen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden