Plus Filmrecensie

Dikkertje Dap

Dat Annie M.G. Schmidt een uniek fenomeen was, is geen nieuws, maar dat ruim twintig jaar na haar dood alles wat zij figuurlijk aanraakt nog steeds in goud verandert, is bijna bizar.

Dikkertje Dap Beeld -

De interesse in de schrijfster, die haar demonen goed wist te verbergen in haar publieke optredens, bereikte recent weer een nieuw hoogtepunt met de musical Was Getekend, Annie M.G. Schmidt. Met de belangstelling voor Schmidt is het als met eb en vloed: als de interesse verdwenen lijkt, komt er altijd weer een nieuwe golf.

Bijna vijftien jaar geleden leek na de biografie van Annejet van der Zijl, vier succesvolle speelfilms (Abeltje, Minoes, Ja Zuster, Nee Zuster en Pluk Van De Petteflet) en twee tv-series (Ibbeltje en Otje) alles wel gezegd en gedaan met en over Schmidt, maar in 2010 laaide de belangstelling weer op met een tv-serie over Schmidts leven.

Vier jaar ­later was er de speelfilm Wiplala en nu dus een musical en - toeval of niet - met Dikkertje Dap ook weer een speelfilm. Van het werk van de vrouw, die met verve de leukste oma van Nederland speelde, krijgen we blijkbaar nooit genoeg.

Deze Dikkertje Dap is geen boek- of verhaalverfilming, maar een film met als basis Schmidts beroemde kinderversje uit 1950 over een jochie dat tegen een giraf - zijn vriendje - zegt dat hij rode laarsjes voor zijn verjaardag heeft gekregen, al drie letters van het alfabet kent, mooie poppetjes kan tekenen en graag even van zijn nek wil roetsjen. De giraf staat paf.

Inspirerend versje
De scenaristen Mirjam Oomkes en Laura Weeda lieten zich door het versje inspireren voor een verhaaltje over een jongetje, uiteraard Dikkertje Dap, dat voor het eerst naar school gaat. Het jochie (innemend debuut Liam de Vries), vindt het spannend en leuk, maar zijn vriendje de giraf is minder blij, omdat hij nu minder tijd voor hem heeft.

Maar natuurlijk overleeft hun vriendschap, want Dikkertje Dap is een kinderfilm waarboven harmonie als een grote knusse wolk hangt. Dikkertje Dap heeft gezellige, betrokken ouders (Medi Broekman en Egbert-Jan Weeber), een leuke schooljuf (Dolores Leeuwin), een aardig vriendje (Rayan Belrhazi Alaoui) en een ondeugende opa (Martijn Fischer), die ieder kind zich wenst.

We herkennen de signatuur van regisseur Barbara Bredero, van wie ook drie Mees Kees-titels en Morrison krijgt een zusje warmte, optimisme en levenslust ademen.

De keerzijde van zoveel positivisme is een gebrek aan drama, maar misschien is dat niet altijd nodig in een kinderfilm. Volwassenen worden wellicht een beetje kriegelig van de overdosis knusheid in Dikkertje Dap, maar kleine kinderen - de doelgroep - zullen er niet mee zitten.

Zij zullen zich er ook niet aan storen dat de giraf wat stijfjes oogt. De girafconstructie, hoe knap gemaakt ook, haalt net niet het niveau van nepdieren in Hollywoodfilms.

Met Dikkertje Dap lijkt de Schmidtkoek nu echt op, maar - toegegeven - dat dachten we al eerder.

Dikkertje Dap
Regie Barbara Bredero
Met Liam de Vries, Martijn Fischer
Te zien in Arena, Cinema Amstelveen, Eye, FC Hyena, Filmhallen, Het Ketelhuis, De Munt, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden